Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GİTMEYENLERİN YORGUNLUĞU
Kaybolan şeyler var hayatın içinden,
Bir de insanın içinden çıkmayanlar…
İnsanın içinde usulca yerleşen,
Ne tam misafir ne de tamamen kader olanlar…

GİTMEYİ UNUTANLAR
De hele şair…
İnsanın içine oturanlar
neden kalkmak bilmiyor?
Bir misafir gibi geldiler oysa,
adını bile doğru dürüst anmadan

GÖĞE DEĞEN GÜLÜŞ
Göğün bildiği
Gülüşüne değen bir yağmur damlası
Şiire kesilir.
Bu sırrı bir ben bilirim,
Bir de gökyüzü…

GÖĞÜN ALTINDA SEN
Bir sen varsın içimde, bir de gökyüzü,
Gerisi uzak, dokunulmaz, eksik.
Gökyüzü gündüzüyle, gecesiyle tam,
Sen kalbimde sevdanla, sükûnetinle derin.

GÖĞÜN SESSİZ KAVUŞMASI
Ay, Venüs kavuşuyor gecenin bağrında,
Yıldızlar eriyor göğün ayazında.
Sessiz bir sevdanın ışığı düşüyor,
Karanlık, umutla yeniden doğuyor.

GÖK İNLER
Bir taht kurdun şu yüreğime
Demir attın her günüme
Ben göç etmeden son sözüme
Gök inler yerime

GÖKKUŞAĞINA DÜŞEN GÜLÜŞ
Gülüşüne yağmur damlası çarpsa
Gökkuşağı olur gönlümde,
Bir renk yayılır içime
Adını bilmediğim sevinçlerden.

GÖKYÜZÜM SENSİN
Gökyüzüm Sensin
Söyleyin bana, gökyüzüm sensin,
Güneşim,
Belki aşk uğruna dünyaya gelmişim.

GÖLGE ETME
Ne gölge ol, ne de ağır bir lütuf,
Zaten ağırdır insanın kendi yükü,
Bir sözün bile yettiği yerde bazen,
Susmak en büyük lütuf olur.

GÖLGENİN ARDINDAN
Gittiğin günden beri
sözlerim seni anar,
her harf bir usulca titreyen yaprak,
her cümle bir rüzgâr gibi dolaşır boş odanda.