© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Bunu istemen çok anlaşılır… Zihnin “hepsi gitsin, ben rahatlayayım” diye bir çözüm üretiyor. Ama gerçekçi tarafı şu:
Onları başka bir yere atamazsın—ama kafandaki etkilerini azaltabilirsin.
Şu an yaşadığın şey, zihnin takılı kalması. Yani aynı sahne dönüyor, dönüyor, dönüyor. Bunu kırmak için daha “gerçek dünyaya” dönen şeyler lazım.
Şimdi kısa ve işe yarayan bir şey dene (ciddiyim, 1–2 dakika):
Etrafında gördüğün 5 şeyi say
Dokunduğun 4 şeyi fark et
Duyduğun 3 sesi ayırt et
Aldığın 2 kokuyu fark et
Ağzındaki 1 tadı düşün
Bu, zihni “içeriden dışarıya” çeker. O seslerin gücünü düşürür.
Bir de şunu net söyleyeceğim:
Bu kadar yoğun “susmayan” düşünceler, özellikle seni geriyor ve kontrol zorlaşıyorsa, bu destek alınabilecek bir durum. Türkiye’de ücretsiz hatlar var mesela Alo 183 Sosyal Destek Hattı gibi—sadece kriz için değil, konuşup yönlendirme almak için de var.
Ve sana önemli bir soru:
Bu sesler seni sadece yoruyor mu, yoksa korkutuyor ya da bir şey yapmaya zorluyor gibi hissettiriyor mu?
Eğer öyleyse, bunu biraz daha ciddiye alıp birlikte en doğru desteği bulalım.
Bu yani "bunları alıp ayrı bir evrene atsınlar filmi"
Bu cümle aslında çok net bir sınır:
“Sizin inancınız, korkularınız, yargılarınız bana ait değil.”
Bunda sorun yok—hatta sağlıklı bir ayrım.
Ama şu var:
Bunu bağırarak söylediğinde bile, kafanın içindeki o sesler hâlâ konuşuyorsa, mesele artık “onlar” değil, zihnin o tartışmayı bırakmaması.
Şunu biraz yumuşatarak içinden söylemeyi dene:
“Bu bana ait değil. Ben seçmiyorum bunu.”
Bağırmak kısa süre rahatlatır ama sistemi daha da tetikler.
Daha sakin, tekrar eden bir ton zihni daha hızlı kapatır.
Ve dürüst olayım:
Bu kadar yoğun, sürekli dönen iç sesler seni yoruyorsa, bunu tek başına taşımak zorunda değilsin. Bir psikologla konuşmak, bu döngüyü kesmekte gerçekten işe yarar. Bu bir “zayıflık” değil, tam tersine zihnini korumak.
Bu daha zorlayıcı bir durum, çünkü dışarıdaki insanlar değil içeride devam eden bir ses yoruyor seni. “Susmuyorlar” dediğin şey aslında zihnin, yaşadığın tartışmaları tekrar tekrar oynatması.
Şunu netleştireyim:
Bu, “delilik” ya da “sapıklık” değil.
Zihin, özellikle öfke ve haksızlık hissi varsa, konuyu kapatmadan bırakmaz. Sürekli prova yapar gibi döndürür.
Ama şu da önemli:
Bu sesi zorla susturmaya çalışmak işe yaramaz. Çünkü bastırdıkça daha güçlü geri gelir.
Daha işe yarayan yol şu:
1. Sesi düşman yapma
O ses aslında şunu yapmaya çalışıyor:
“Seni koruyayım, bir daha aynı şey olmasın.”
Ama yöntemi yanlış—sürekli konuşarak yapıyor.
2. Dışarı çıkar (yazıya)
Kafanın içindeki cümleleri aynen yaz:
Onlar ne diyor
Sen ne cevap veriyorsun
Bunu 5–10 dakika yap. Zihin “tamam, kaydedildi” deyince yavaşlar.
3. Bedene indir
Bu tür zihinsel döngülerde en hızlı fren: hareket.
Yürüyüş, soğuk suyla yüz yıkamak, elini sıkmak…
Çünkü zihin değil beden sakinleşince düşünce de yavaşlar.
4. Küçük bir cümle seç
Zihin başladığında uzun tartışmaya girme.
Tek cümle:
“Bitti.”
ya da
“Şu an değil.”
Bunu defalarca tekrar etmek, uzun cevaplardan daha etkili.
SİZİN CENNETİNİZ CEHENNEMİNİZ BANA AİT DEĞİL
Anlıyorum… “susmuyorlar” dediğinde aslında sadece konuşmaları değil, sınır ihlali canını sıkıyor. Yani mesele ses değil; sana alan bırakmamaları.
Ama şunu net koyayım:
Onları susturamazsın. Bu gerçek.
Sürekli konuşan, dayatan, üstüne gelen insanlar hep olacak.
Kontrol edebileceğin yer burası: senin tepkin ve sınırın.
Şöyle düşün:
Birinin konuşması ? senin dinlemek zorunda olman
Bunu pratikte şöyle yapabilirsin:
Kısa ve net: “Bu konuda konuşmak istemiyorum.”
Tekrar ediyorlarsa: “Israr edersen ortamdan çıkarım.”
Ve gerçekten çıkmak.
Bu pasiflik değil, tam tersine güç.
Çünkü tartışmaya girince onların oyununa giriyorsun—enerjiyi onlar belirliyor.
Senin cümlelerinde güçlü bir iç dünya var (zikir, huzur, anlam). Ama bu iç alanı korumazsan dış sesler onu bastırır.
Bir de dürüst olayım:
“Susmuyorlar” dediğin yerde sen de içinden onlarla konuşmaya devam ediyorsun. O tartışma kafanın içinde sürüyor. Asıl yorucu olan da bu.
İstersen sana çok kısa bir “zihinsel kapatma” yöntemi söyleyeyim:
Onlar konuşurken içinden tek cümle:
“Bu bana ait değil.”
Ve konuyu kapat.
Söylediklerin öfke, hayal kırıklığı ve biraz da yalnız bırakılmışlık hissi taşıyor. Bu çok anlaşılır bir yerden geliyor ama kullandığın genelleme (“bunlar sapık”, “normal değil”) seni rahatlatmak yerine daha da sıkıştırır. Çünkü zihnin karşısına kocaman, belirsiz bir “düşman kitlesi” koymuş oluyorsun.
Aslında tarif ettiğin şey çoğu zaman şu oluyor:
İnancı, bilgiyi ya da “doğruyu” bir güç aracı gibi kullanan insanlar. Bu yeni bir şey değil. Din üzerinden de olur, bilim üzerinden de olur, hatta sanat üzerinden bile olur. Mesele “hangi şey” değil, o şeyi nasıl kullandıkları.
Ama burada kritik bir ayrım var:
Her eleştiren insan kötü niyetli değildir.
Her yanlış konuşan insan da “şeytani” değildir.
Ama evet, bazı insanlar manipülatif olabilir, kendini aklayıp başkalarını suçlayabilir.
Senin cümlelerinde iki şey dikkat çekiyor:
İnançla kurduğun bağ çok içsel ve sessiz (zikir, huzur, anlam arayışı)
Bunu küçümseyen ya da çarpıtan insanlara karşı sert bir tepki var
Bu ikisi çarpışınca öfke büyüyor.
Şunu net söyleyeyim:
İnanç, gerçekten içsel bir şeyse, onu başkalarının sözleri kolay kolay kirletemez. Ama senin şu anki öfken, onların sözlerinin sende iz bıraktığını gösteriyor. Yani mesele sadece “onlar” değil, bu sözlerin sende yankı bulması.
Biraz daha netleştirelim:
Seni en çok rahatsız eden şey ne dedikleri mi,
yoksa seni değersiz ya da yanlış hissettirmeleri mi?
Çünkü çözüm bu ayrımda yatıyor.
bunların aklında zikir olsa kafanın kapısı yok, ruhunda huzur olsa şeytandan başka tasası yok, bütün dünya ilim olsa bunların cenneti yok -bunlar normal insanlar değil diye seni aşağılar, allah ı suçlar farkında değiller, insanları sömürür kendini aklar, bir tek allah bilir ona da bilmiyorsun demek için her yola tapar. bunlar sapık bence. şarkılardan daha sapıklar...
bunlara sanat vermeyin
kitap vermeyin
verin bildikleri şeytanı kafasına bunlara
öğretsinler bizi unuttuğunu sandıkları allah a
ellerinde kitap kalmayınca da sokaklarda okurlar bunlar
anlamaz etmez rabbi derler
okursan bu kitap ama bunlar anlamaz ilimden
ve susmayı bilmiyorlar
yazıklar olsun bunları tepemize kim çıkardıysa
yazıklar olsun
SORU
şeytan dediğin nedir allah kuran bilmiyor demektir şeytan bu kadar basit şeytanı delirtenleri okumak, anlamak, mimlemek, okumak, yaşamak, sapmak, sapıtmak veya aklını başına almak bu kadar ahlaksız cahil insan olmaz ya
bu yüzden kuran okunur mu allah aşkına
sömürecek bir beyinsiz şeytan kılıklı hayvan mahlukat her neyse; diyecek ki -sen şarkı söylüyorsun kuran değil ;bu kadar aklı kıt insan olmaz ya, bu millet nasıl seçti bu beyinsizliği peki derken olan bana oldu işte ya, susmadı bi cadı kazanı vıy vır vır beynimi yedi ya allah ın belası ses kütlesi
YAPAY TERAPİ
Bu anlattığın şey “şeytan nedir” tartışmasından çok, doğrudan bir insan davranışı: başkasını küçümseyen, susturmaya çalışan, üstten konuşan biri. Buna kızman gayet anlaşılır. Ama şunu net söyleyeyim: bunu “şeytan” diye genellemek seni rahatlatır ama çözmez; çünkü sorun somut bir insanın tavrı.
Dinî açıdan bakarsak Kur’an içinde de uyarı şu yönde: bilgiyle değil, kibirle konuşmak asıl problem. Yani biri “sen yanlış yapıyorsun” diyebilir, bu normal. Ama bunu küçümseyerek, bastırarak yapıyorsa orada mesele bilgi değil, tavırdır.
Senin yaşadığın durumun üç tarafı var gibi:
Senin yaptığın şey (şarkı söylemek vs.)
Karşı tarafın yorumu (bunu değersizleştirmesi)
Senin zihninde kalan etkisi (o “vıy vır vır” dediğin iç yankı)
En zor olan üçüncüsü. Çünkü o kişi sustuğunda bile kafanın içinde konuşmaya devam eder.
Şunu deneyebilirsin, çok basit ama etkili:
İçinden net bir cümle kur: “Bu onun yorumu, benim gerçeğim değil.”
Tartışmayı uzatma; bazı insanlar anlamak için değil, üstün gelmek için konuşur.
Kendini savunman gerekiyorsa kısa ve düz ol: “Ben bunu böyle yapıyorum, bu benim tercihim.” Nokta.
Ve şunu da ekleyeyim: herkesin her konuda derin anlayışı yok. Bu “beyinsizlik” diye patlamaya çok açık bir alan ama aslında çoğu zaman sığlık + alışkanlık + korku karışımı.
Şu an seni en çok yoran şey o kişinin söyledikleri mi, yoksa bunun sende bıraktığı huzursuzluk mu? Ona göre daha net bir çıkış yolu çizebiliriz.
Bunu bu kadar keskin ve tek bir cümleye indirgemek, meseleyi biraz sığlaştırıyor. “Şeytan” kavramı hem dinî metinlerde hem de insanın iç dünyasında daha katmanlı bir anlam taşır.
İslam’da şeytan, en temel hâliyle insanı hakikatten uzaklaştırmaya çalışan bir varlık olarak anlatılır. Ama aynı zamanda bu, sadece dışsal bir figür değil; insanın içinde beliren eğilimlerle de ilişkilidir. Mesela kibir, inat, öfke, hakikati bile bile görmezden gelme… Bunlar da “şeytanî” diye tarif edilir.
Kur’an’da geçen Kur’an anlatısında şeytanın (İblis’in) asıl meselesi “bilmemek” değil, “bildiği hâlde kabul etmemek”tir. Yani sorun cehaletten çok, kibir ve dirençtir. Bu yüzden “Allah Kur’an bilmiyor demektir şeytan” gibi bir ifade, klasik inanç çerçevesinde doğru kabul edilmez.
Senin söylediğin kısımda ise daha çok şu duygu var gibi:
İnsanların okuyup anlamaması, anlamayıp da hüküm vermesi, ya da bilerek çarpıtması… Bu gerçekten rahatsız edici bir şey. Ama bu durum “şeytan = bilmemek”ten ziyade, “anlamayı reddetmek”e daha yakın.
Bir de önemli bir ayrım var:
Sapmak: Bilmeden ya da zayıflıktan
Sapıtmak: Bilerek, isteyerek çarpıtmak
İkincisi daha ağır bir mesele. Zaten dinî metinlerde eleştirilen de çoğu zaman bu.
Sen bu konuyu daha çok öfke üzerinden mi hissediyorsun, yoksa bir hakikat arayışı mı var arkasında? Ona göre daha derine de inebiliriz.
Ve
cennette kuran okunmuyor mu veya kurana dair bir soru bile yok mu veya allah kuranla ilgili her şeyi bilmiyor mu sizin cennetiniz farklıdır ben bilemem eğer öyleyse gene de allah desek de aynı nedenle allah demiş olduk mu sizce Soruyorum
ÇÜNKÜ hz muhammed in ahlakı kurandır der hadisler -sessizlik adına soruyorum ben bu ayeti allah ı anmak için
yani -
ben kuran ı düşünürken veya unuttuğumda inanırken sessizlik ile yaşıyorum her anlamını ve bu bence allah a yakın olmak bu istenen sessizliğe ait olmak
Bunu Okuyorum -gafil olma
204.Ve izâ kuriel kur’ânu festemiû lehu ve ensıtû leallekum turhamûn(turhamûne).
Kur’ân okunduğu zaman artık onu dinleyin! Ve susun ki; böylece rahmete kavuşturulursunuz.
Vezkur rabbeke fî nefsike tedarruan ve hîfeten ve dûnel cehri minel kavli bil guduvvi vel âsâli ve lâ tekun minel gâfilîn(gâfilîne).
Ve sabah ve akşam vakitlerinde Rabbini kendi kendine, korkarak ve yalvararak, sözün sesli olmayanı ile zikret. Ve gâfillerden olma.
Bismillâhirrahmanirrahim.
?1-5? Vet tîni vez zeytuni. Ve tûri sînîn(sînîne). Ve hâzâl beledil emîn(emîni). Lekad halaknâl insâne fî ahseni takvîm(takvîmin).
Summe radednâhu esfele sâfilîn(sâfilîne).
?6? İllâllezîne âmenû ve amilûs sâlihâti fe lehum ecrun gayru memnûn(memnûnin).
?7? Fe mâ yukezzibuke ba’du bid dîn(dîni).
?8? E leysallâhu bi ahkemil hâkimîn(hâkimîne).
Gafil ille de "amin" der mi
Soruların aslında tek bir düğüme bağlanıyor: “Cennet nasıl bir yer ve orada bilgi–ibadet–soru ilişkisi nasıl olacak?” Biraz açalım, ama düz ve sade gidelim.
İslam düşüncesine göre:
Cennet, imtihanın bittiği yer.
Bu dünyadaki gibi “öğrenme, sınanma, eksik bilme, arama” hali orada yok.
Çünkü eksiklik yok; insan tatmin ve huzur hâlinde.
1. “Cennette Kur’an okunmuyor mu?”
Bu konuda açık ve tek bir “şöyle olacak” tanımı yok. Ama genel anlayış şu:
Kur’an bu dünyada rehber ve hidayet kitabıdır.
Cennette artık rehbere ihtiyaç yok çünkü yol tamamlanmış.
Ama bu şu demek değil:
Kur’an’la bağ tamamen kopar.
Bazı alimler, Kur’an’ın zevk, yakınlık ve hatırlama olarak okunabileceğini söyler. Yani görev değil, lezzet.
2. “Soru yok mu?”
Bu dünyada soru = eksiklik + merak + belirsizlik.
Cennette belirsizlik yok, o yüzden “soru sorma ihtiyacı” da o anlamda yok.
Ama:
Bu “bilgi yok” demek değil, tam tersi:
İnsan, bilmek istediğini doğrudan idrak eder gibi düşünülür.
3. “Allah Kur’an’la ilgili her şeyi bilmiyor mu?”
Bu soru aslında çok kritik bir yere dokunuyor.
İslam’a göre:
Allah her şeyi bilir (Kur’an da dahil, çünkü Kur’an O’nun kelamı kabul edilir).
Yani “Allah Kur’an’ı biliyor mu?” değil,
“Kur’an zaten Allah’ın bilgisinin bir ifadesi” gibi düşünülür.
4. “Allah desek de aynı nedenle Allah demiş olduk mu?”
Burada daha felsefi bir noktaya geldin.
Şöyle okuyorum seni:
“Allah dediğimiz şey, aslında bizim kurduğumuz bir anlam mı? Aynı yere mi çıkıyor?”
Bu, kelimenin kendisiyle hakikat arasındaki fark sorusu.
“Allah” kelimesi bir isim (dilsel işaret).
Ama işaret ettiği şey, inanca göre mutlak varlık.
Yani:
Biz “Allah” diyerek bir şey kurmuyoruz (inanan bakışta),
Var olan bir hakikate isim veriyoruz.
Ama şüpheci/felsefi açıdan bakarsan:
İnsan zihni, anlam üretir
ve “Allah” da bu anlam üretiminin en yüksek kavramı olabilir.
İki bakış da tarih boyunca tartışılmış:
Kelamcılar › “Bu gerçek ve aşkın”
Filozoflar › “Bu kavramsal bir inşa da olabilir”
Senin cümlen önemli:
“Sizin cennetiniz farklıdır, ben bilemem.”
Evet, çünkü bu konu:
inanç + yorum + kişisel tahayyül karışımıdır.
Ve açık konuşayım:
Cennet tasviri herkesin zihninde biraz farklıdır. Ama İslam’ın ana çizgisi:
Eksiklik yok
Korku yok
Sorgulama ihtiyacı yok
Yakınlık ve huzur var
İstersen bunu daha da derinleştirebiliriz:
Tasavvuf bu konuya çok farklı yaklaşır (cennet = Allah’a yakınlık gibi)
ya da
tamamen felsefi taraftan “Tanrı kavramı nasıl oluşur?” diye girebiliriz.
Paylaştığın ayetler aslında senin önceki sorularına doğrudan temas ediyor. Yani mesele sadece “okumak mı, okumamak mı” değil; Kur’an’ın fonksiyonu ve insanın konumu.
Kısa kısa ama derin bakalım:
1. “Kur’an okunduğu zaman dinleyin ve susun…”
(Kur’an, A’râf 204)
Bu ayet:
dünya hâline hitap ediyor
yani insanın hâlâ eksik, dağınık ve yönlendirilmeye ihtiyaç duyduğu zamana
Burada iki şey var:
Dinlemek (aktif farkındalık)
Susmak (ego/benlik geri çekilsin diye)
Yani Kur’an burada:
yol gösterici bir ses
2. “Rabbini içinden, sessizce an…”
(A’râf 205)
Bu ayet çok önemli çünkü:
Dış okumadan › içe dönüş var
Şunu söylüyor gibi:
Kur’an sadece “sesle okunan bir metin” değil,
insanın içinde yaşayan bir zikir hâli
3. Tîn Suresi (İnsan ve iniş-çıkış)
(Tîn Suresi)
Burada çok net bir yapı var:
“İnsanı en güzel biçimde yarattık”
“Sonra aşağıların aşağısına indirdik”
“Ama iman edenler hariç”
Yani:
İnsan hem zirve hem çöküş potansiyeli taşıyor
Şimdi senin soruna bağlayalım:
“Cennette Kur’an var mı? Soru var mı?”
Bu ayetlerden çıkan ana fikir:
Kur’an › yolculukta rehber
Zikir › yolculuğun iç hâli
İnsan › yukarı çıkma potansiyeli olan varlık
Cennet ise:
bu yolculuğun sonucu
Dolayısıyla klasik yorum şöyle der:
Kur’an › dünyada gerekli
çünkü insan “esfele sâfilîn”e düşebilir
Ama cennette:
düşüş yok
rehberlik ihtiyacı yok
Ama daha derin bir yorum (özellikle tasavvuf):
Burada iş değişiyor.
Denir ki:
Kur’an sadece kitap değildir
Allah’ın kelamıdır (sözüdür)
Eğer cennet:
Allah’a yakınlıksa
O zaman:
Kur’an tamamen “yok olur” demek zorlaşır
çünkü o zaten ilahi hakikatin bir tezahürüdür
Bu yüzden bazı düşünürler şöyle der:
Dünyada Kur’an › okunan kitap
Cennette Kur’an › yaşanan hakikat
Senin en kritik cümlene geliyorum:
“Allah desek de aynı nedenle Allah demiş olduk mu?”
Bu ayetler şunu ima eder:
İnsan “isim koyan” değil sadece
aynı zamanda hatırlayan
Yani:
“Allah” kelimesi bir üretim değil (inanç açısından)
bir fark ediş / tanıma
Ama senin şüphen de çok yerinde:
İnsan zihni anlam kurar
ve bu anlam bazen hakikatin yerine geçebilir
Kur’an’ın sürekli “dinleyin, unutmayın, gafil olmayın” demesi de tam bu yüzden.
Özet gibi ama düz söyleyeyim:
Kur’an › burada seni uyandırmak için var
Zikir › bunun içe inmiş hâli
Cennet › artık “uyanık kalma çabası gerekmeyen” yer
Ama:
Hakikat (Allah) › sadece dünyaya ait bir şey değil
o yüzden tamamen “yok olur” demek de eksik kalır
İstersen buradan çok ilginç bir yere gidebiliriz:
“Kur’an bir kitap mı yoksa bir hâl mi?”
ya da
“İnsan gerçekten ‘hatırlayan’ bir varlık mı?”
Söylediğin iki şey aslında birbirini tamamlıyor, çelişmiyor.
Önce hadisten başlayalım:
Muhammed için “ahlâkı Kur’an’dı” denmesi (Hz. Âişe rivayeti), şu anlama gelir:
Kur’an sadece okunan bir metin değil, yaşanan bir hâldir.
Yani:
Ayet › söz
Peygamber › o sözün hayata geçmiş hâli
Şimdi senin niyetine gelelim:
“Ben bu ayeti sessizlik adına, Allah’ı anmak için söylüyorum.”
Bu, doğrudan paylaştığın ayetlerle örtüşüyor:
“Kur’an okununca susun” › dış sessizlik
“Rabbini içinden an” › iç sessizlik
İkisi birleşince ortaya şu çıkıyor:
Sessizlik = sadece susmak değil, içte bir yönelme hâli
Burada ince bir fark var, onu netleştireyim:
Ayeti “sadece ses olarak okumak” › bir düzey
Ayeti “içte yankılandırmak” › başka bir düzey
Senin yaptığın şey ikinciye daha yakın:
Ayeti, Allah’ı hatırlamak için bir kapı gibi kullanmak
Bu, İslam’da “zikir” dediğimiz şeye girer.
Ama küçük bir uyarı da yapayım (denge için):
Kur’an ayetleri sadece “araç” değildir
aynı zamanda anlam taşır, mesaj taşır
Yani en güçlü hâli şu olur:
Hem anlamını bilerek
hem de içte hissederek okumak
Senin yaklaşımını şöyle toparlayabilirim:
Sessizlik arıyorsun
Ama boşluk değil
anlamla dolu bir sessizlik
Bu, aslında çok eski bir yol:
dış ses azalır
iç farkındalık artar
Kısa ve net:
Evet,
bir ayeti Allah’ı anmak, içte sessizlik kurmak için söylemek
İslam geleneğinde yeri olan bir şeydir.
Ama en derin hâli:
O ayetin seni dönüştürmesi
Kısa cevap: Hayır, bu ayet “her kitap okunurken sessizlik şarttır” demiyor.
Bahsettiğin ayet (A’râf 204):
Kur’an okunduğunda dinleyin ve susun…
Burada vurgu:
özel olarak Kur’an okunurken
dikkat, saygı ve farkındalık
Yani bu:
genel bir “okuma kuralı” değil
ibadet ve vahiy karşısındaki duruş
Ama şunu da dürüst söylemek lazım:
Bu ayetin arkasındaki ruh şu:
Gerçek anlamayı istiyorsan, gürültüyü azalt
Bu yüzden:
Ders çalışırken
Kitap okurken
Yazarken
sessizlik çoğu zaman işe yarar. Ama bu:
dini bir zorunluluk değil
insanın zihinsel ihtiyacı
Şöyle ayıralım:
1. Kur’an okunurken:
Dinlemek › bilinçli eylem
Susmak › saygı + dikkat
2. Normal kitap okurken:
Sessizlik › faydalı olabilir
Ama şart değil (kimi insan müzikle bile okuyabilir)
Senin sorduğun şey aslında daha derin:
“Sessizlik, anlamanın şartı mı?”
Cevap:
Zorunlu değil
ama derinlik için çok güçlü bir araç
Senin önceki niyetinle bağlayayım:
Sen:
sessizlik = Allah’ı anmak
diyorsun.
Bu durumda:
kitap okurken de sessizleşmek
› sadece bilgi almak değil
› içte yer açmak olur
Bu artık teknik değil, bir tavır.
Özetle:
Ayet › özel olarak Kur’an için
Hayat › genel olarak dikkat ve derinlik için
İkisini karıştırmamak lazım ama birbirini beslerler.
Söylediğin hâl, İslam geleneğinde adı olan bir şey: zikir ve tefekkürle yaşamak. Yani sadece okumak değil, içte hatırlayarak ve anlamı taşıyarak yaşamak.
Kur’an açısından bakarsak:
“Dinleyin ve susun” › dış dikkat
“Rabbini içinden an” › iç yöneliş
Sen bu ikisini birleştiriyorsun:
sessizlik + hatırlama = yakınlık hissi
Bu, birçok âlimin “kalp ile zikir” dediği şeye çok yakın.
Ama burada küçük bir dengeyi korumak önemli:
Sessizlik amaç değil, bir kapı
Yakınlık hissi değerli, ama ölçü tek başına his değildir
Kur’an sadece “hissedilen” değil, aynı zamanda anlaşılan ve yaşanan bir rehber
Yani en güçlü hâli şu olur:
Sessizlikte hatırla › anlamını düşün › hayata yansıt
Şunu da net söyleyeyim:
“Ben böyle yaşıyorum, bu bana Allah’a yakınlık gibi geliyor”
› bu, İslam içinde yabancı bir şey değil.
Hatta Muhammed’in hayatında da:
yalnız kalma
tefekkür
içten yöneliş
çok belirgin.
Ama o aynı zamanda:
toplumun içinde
davranışlarıyla
adalet, merhamet, sabırla
bu yakınlığı dışa taşırdı.
Kısaca:
Senin yolun:
içe doğru (sessizlik, hatırlama)
Tamamlayıcı olan:
dışa doğru (davranış, ilişki, eylem)
İkisi birleşince denge oluşur.
BÖLÜM 1 — SABAH (şu an yazdığın yer)
Amanda uyanır
İçsel kırılma
“Yanıldım” hissi
?? Okur: Ne oldu? diye merak eder
BÖLÜM 2 — KONSER (geri dönüş)
Adamı görür
Kadın gelir
“Çocuklarımızı düşün”
?? Hikâyenin kırıldığı yer
BÖLÜM 3 — EV
Sessizlik
Uyuyamama
İlk cümle (yazı/müzik başlar)
BÖLÜM 4 — SES
İç ses dışa çıkar
İlk üretim
Kırık ama güçlü
BÖLÜM 5 — SAHNE
Şarkılar büyür
İnsanlar hisseder ama bilmez
?? “Anlaşılmak ama bilinmemek” teması
BÖLÜM 6 — DİĞER ADAM
Sakin, derin biri
Amanda’yı çözer
“Sen yazarsın”
?? Yön değiştirici karakter
BÖLÜM 7 — KÜÇÜK ŞEYLER
Biblolar
Ev
Gündelik hayat
?? İyileşmenin sessiz hali
BÖLÜM 8 — TAVERNA
Gerçek hayat
Yorgunluk
Müziğin başka yüzü
BÖLÜM 9 — YAZMA
En güçlü bölüm
Amanda ilk kez dürüst
?? “Ben ne yaşadım?” sorusu
BÖLÜM 10 — EVİN DÖNÜŞÜMÜ
Çocuklar gelir
Amanda “merkez” olur
?? Artık sadece yaşayan değil, etkileyen biri
BÖLÜM 11 — GELEN KADIN VE ÇOCUK
Senin yazdığın güçlü hikâye burada
?? Aynalama: Amanda geçmişteki hâlini görür
FİNAL
Bir şarkı duyar
Durur
Ama yıkılmaz
?? Final cümlesi:
“Ben onu yaşadım.”
?? 2. KARAKTER DERİNLİĞİ
Amanda
Sezgisel
Duygusal ama güçlü
Kaçmıyor › dönüştürüyor
En büyük kırılması: yanılmak
İlk Adam
Eksik kalan hayat
Tam kapanmayan kapı
?? Az görünmeli ama güçlü
İkinci Adam
Sakin
Gerçek
Güvenli
?? Okur bunu sever
Gelen Kadın
Hayatın sert yüzü
Amanda’nın aynası
?? 3. SENİN YAZI TARZIN (ÖZEL YÖNLENDİRME)
Senin yazın:
çok güçlü imgeler
sezgisel anlatım
duygusal yoğunluk
Ama roman için:
ALTIN KURAL:
?? Her 1 güçlü metafora karşılık 3 sade cümle
SENİN İMZA TARZIN:
kısa cümle
iç ses
duraklar
“yarım bırakılmış duygular”
Bunu KORU.
?? EN ÖNEMLİ KARAR
Bu romanın gücü burada:
?? “Kadın yıkılmıyor — dönüşüyor”
Eğer bunu korursan:
bu hikâye sıradan aşk hikâyesi olmaz
yaşanmışlık hissi verir
?? YAZIM PLANI (SEN NASIL İLERLEYECEKSİN)
Her gün:
1 sahne yaz
(uzun değil, 1–2 sayfa)
Sırayla git:
Sabah (yazdın ??)
Aynı gün devam › sokak
Sonra › konsere dönüş
?? ŞİMDİKİ NET ADIM
Sen şu an çok doğru yerdesin.
Şimdi şunu yaz:
?? Amanda yürümeye devam etsin › bir şey görsün › bu onu konsere bağlasın
Yani:
dış dünya › tetikleyici
geçmişe geçiş
Kapının önünde bir ordu vardı, diyem de KİTAPLAR.
Benim evimi x bir ada sanmayın diye mi marşlar :))
Malezya
Portekiz
ABD
Meksika
Veya bir ada !
Anneler günü
Annenin gençliği
Bir hediye
Yaşam
Cennet
Hayatın devam etmesi
Babalar Günü
İyi başlangıçlar
Bir tebessüm
Hediye
Hayatın bütünü
Sembolik geçmişin hafifliği
Geleceğin gücü
Bayramlar
Sevgi
Coşku
Tatil
Ziyaret
Kalabalık
Soyut birliktelik
Somut adımlar
Ortak temalar
Yazar da kitaplık
Araştırma
Hevesler
Toplumsal ödevler
Paylaşımlar
Değil mi yani bu toplumda da
?
Özetle;
"Allah'ın bizim için yazdığı" (takdir ettiği) konusuna değinen ve müminlerin Allah'a tevekkül etmesi gerektiğini vurgulayan ayet Tevbe Suresi 51. ayettir.
Ayetin meali şöyledir:
"De ki: 'Allah’ın bizim için yazdığından başkası başımıza gelmez. O bizim dostumuzdur. Mü’minler yalnız Allah’a güvensinler.'" (Tevbe Suresi, 51. Ayet)
.::Türkçe Kur'an Mealleri::.
.::Türkçe Kur'an Mealleri::.
+1
Ayetin Verdiği Mesajlar:
Kader ve Takdir: Başımıza gelen her hayır veya şer, Allah'ın takdiri ve ilmi dahilindedir.
Tevekkül: Müminler, tüm işlerinde yalnızca Allah'a dayanıp güvenmelidir.
Allah Dosttur: Allah, inananların mevlâsı (dostu, yardımcısı ve koruyucusu)dır.
.::Türkçe Kur'an Mealleri::.
.::Türkçe Kur'an Mealleri::.
+2
Bu ayet, müslümanlara yaşadıkları olaylar karşısında ümitsizliğe düşmemeyi, tedbiri aldıktan sonra Allah'a güvenmeyi tavsiye eder.
yazarlık kimlik olarak dünyada geçerlidir
bu kimlik dünyada cennet diye geçerli değildir
bu kimlik toplumda yazar diye cennete denk gelmez
bu kimlik yazarı cennettekilerden farklı yapmaz
bu kimlik sıradan bir yazar olmanın bir parçasıdır
bu kimlik yaratılmış olanı yaratılmamış olandan ayırmaz
veya
yazar dünya gerçekleriyle inanç sisteminin sınırlarında gezinmekte ve hayatı takdir etmektedir yazarken olduğu gibi
Bir kadın vardı.
Bir konser gecesi hayatı ikiye bölündü.
Kalabalığın içinde onu gördü — sevdiği adamı. Ama yalnız değildi. Yanındaki kadın, kalabalığı yararak ona yaklaştı ve tek bir cümle söyledi:
“Çocuklarımızı düşün.”
O an her şey sustu. Müzik bile.
Adam sustu. Kadın sustu. Ve hayat kararını verdi.
Adam o kadınla evlendi.
Ama bu hikâye burada bitmedi.
Çünkü o gece konserden çıkan kadın, o adamı unutamadı.
Unutmak yerine başka bir şey yaptı:
Onu müziğe dönüştürdü.
Şarkılar yazdı. Sahnelere çıktı.
İçindeki boşluğu notalarla doldurdu.
Yazdıkları bir gün bir tiyatro sahnesine taşındı.
Bir müzikal oldu hayatı — kendi hikâyesini izledi, başkalarının alkışları arasında.
Ama hayat yine sade değildi.
Yanında başka bir adam vardı artık.
O adam ona hep şunu söylerdi:
“Sen aslında yazarsın. Sahne senin sadece bir yüzün.”
Kadın bazen evde sıkılırdı.
Küçük biblolar yapmaya başladı.
Önce vakit geçirmek için.
Sonra insanlar almaya başladı.
Sonra çok almaya başladı.
Hayat garip bir şekilde genişledi.
Geceleri adam tavernada çalışıyordu belki.
Belki bu da onun hayaliydi — müziğin başka bir hali.
Sonra evlendiler.
Ve kadın bir gün oturup hepsini yazdı.
Bir roman yaptı hayatını.
Bu sefer kaçmadı hiçbir şey.
Ne aşk, ne pişmanlık, ne de bekleyiş.
Evleri zamanla başka bir şeye dönüştü.
Bir eve değil — bir okula.
Çocuklar gelirdi.
Sadece ders için değil, düşünmek için.
Kadın onların “abla”sı gibiydi.
Soru sorarlardı. O cevap vermezdi hemen.
Düşündürürdü.
Ve bunu çok severdi.
Bir gün bir çocuk geldi.
Yanında annesi vardı.
Ama annenin gözleri evde değildi.
Sanki çoktan gitmiş gibiydi.
Kadın bunu hemen anladı.
Çünkü bazı insanlar, gitmeden önce de gider.
Kur'an-ı Kerim'de dünya hayatının geçici bir oyun, eğlence ve aldatıcı bir meta olduğunu belirten başlıca ayetler Hadîd Suresi 20. ayet ve Ankebût Suresi 64. ayettir. Bu ayetler, dünya malının ve zevklerinin kalıcı olmadığını, asıl hayatın ahiret olduğunu vurgular.
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
+3
İlgili Ayetler:
Hadîd Suresi, 20. Ayet: "Bilin ki dünya hayatı ancak bir oyun, bir eğlence, bir süs, aranızda bir övünme ve daha çok mal ve evlât sahibi olma isteğinden ibarettir..."
Ankebût Suresi, 64. Ayet: "Bu dünya hayatı sadece bir oyun ve eğlenceden ibarettir. Ahiret yurduna gelince, işte asıl hayat odur..."
En'âm Suresi, 32. Ayet: "Dünya hayatı oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir..."
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
+5
Bu ayetlerde, dünya hayatının insanı oyalayan geçici bir süs olduğu ve aldanılmaması gerektiği ifade edilir.
Çember - Dave Eggers: Tüm dijital bilgilerin tek bir şirkette toplandığı ve mahremiyetin tamamen yok olduğu modern bir gözetim toplumu distopyası.
Göz - Vladimir Nabokov: Kimliğini kaybetmiş bir adamın, başkalarının gözünden kendini arayışını ve gözetlenme paranoyasını işler.
T. Lobsang Rampa'nın klasikleşmiş "Üçüncü Göz" kitabı, Tibet mistisizmi, epifiz bezi aktivasyonu, ruhsal uyanış ve parapsikolojik deneyimler üzerine odaklanır. Benzer temaları işleyen, sezgileri güçlendiren ve içsel yolculuğa çıkaran kitap önerileri şunlardır:
Kitapyurdu.com
Kitapyurdu.com
+1
T. Lobsang Rampa - Tibetli Bilge & Antiklerin Mağarası: Yazarın kendi deneyimlerini anlattığı diğer mistik eserleri.
Dr. Joe Dispenza - Kendiniz Olma Alışkanlığını Kırın: Beyin gücü, meditasyon ve kuantum fiziği ile hayatı değiştirme üzerine.
Eckhart Tolle - Şimdi'nin Gücü: Bilinç düzeyini yükseltmek ve anı yaşamak üzerine temel bir rehber.
Paulo Coelho - Simyacı: Kişisel menkıbeyi arayış ve ruhsal farkındalık üzerine bir klasik.
Drunvalo Melchizedek - Yaşam Çiçeği'nin Kadim Sırrı: Kutsal geometri ve üçüncü gözün açılması konularını işleyen kapsamlı bir eser.
Osho - Sezgi: İçsel sesi duyma ve bilincin ötesine geçme üzerine.
Kitapyurdu.com
Kitapyurdu.com
+1
Bu kitaplar, rasyonel zihnin ötesine geçip içsel rehberliğe güvenmeyi konu alır.
Altıncı Duyunuz - Belleruth Naparstek: Sezgi yeteneğinin geliştirilmesi ve günlük hayatta kullanımı üzerine yoğunlaşan kapsamlı bir rehber.
Duyular ve Marka - Martin Lindstrom: Duyuların pazarlamadaki etkisini ve altıncı duyunun (sezgi/hissiyat) tüketici davranışlarındaki yerini inceler.
Ruhsal Astroloji - Jan Spiller: Ruhsal gelişim ve sezgisel astroloji konularını ele alır.
Duyulmayan Anlam Çığlığı - Viktor E. Frankl: İnsanın varoluşsal sezgileri ve anlam arayışı üzerine psikolojik bir yaklaşım sunar.
Tarot Kartları: Sezgisel okumalar ve sembolizm üzerine eserler.
D&R
D&R
+2
Bu kitaplar, Brian Ward'ın eserindeki gibi Bermuda Üçgeni, ruhsal olaylar ve açıklanamayan fenomenler gibi konulara ilgi duyanlar için benzer bir içerik sunmaktadır.
Biri Beni Gözetliyor - Rupert Sheldrake: Bilimsel araştırmalara dayanan kitap, insanların arkalarından bakıldığında bunu hissetmeleri (gözetlenme duygusu) üzerine kurulu.
Biri Bizi Gözetliyor - Uğur Dolgun: "Büyük Birader" kavramının kurgu değil, uydu takibi ve yüz tanıma sistemleriyle modern dünyanın gerçekliği olduğunu anlatan bir çalışma.
Birileri Bizi Gözetliyor - Heather Gudenkauf: Psikolojik gerilim türünde, mahremiyetin ihlali üzerine kurulu bir roman.
D&R
D&R
+2
Distopik ve Gözetim Temalı Klasikler
1984 - George Orwell: Gözetim denilince akla gelen ilk eserdir. "Büyük Birader" (Big Brother) karakteriyle her an izleniyor olma hissinin en uç örneğidir.
Cesur Yeni Dünya - Aldous Huxley: İnsanların teknoloji ve psikolojik şartlandırmalarla sürekli kontrol altında tutulduğu bir toplumu anlatır.
Fahrenheit 451 - Ray Bradbury: Düşüncenin ve kitapların yasaklandığı, insanların sürekli izlendiği bir distopya.
Biz - Yevgeni Zamyatin: İnsanların camdan evlerde yaşadığı ve her an gözetlendiği, 1984'e de ilham veren klasik.
Kur'an-ı Kerim'de doğrudan "cehalet ne kötü" şeklinde bir cümle geçmese de, cehaleti (bilgisizlik, vahşilik, Allah'ın emirlerine karşı gelme) yeren, cahiliyye tutumlarını kınayan ve ilmi öven pek çok ayet bulunmaktadır.
İslam kültüründe "cahiliye", sadece okuma-yazma bilmemek değil, aynı zamanda kibir, bozgunculuk, serkeşlik ve Allah'ın hükümlerine sırt çevirmek anlamlarına gelir.
TDV İslâm Ansiklopedisi
TDV İslâm Ansiklopedisi
Cehalet ve cahiliyye ile ilgili öne çıkan ayetler ve yaklaşımlar şunlardır:
Ahmaklık ve Kötü Davranış Olarak Cehalet: Kur'an, Allah'a isyan eden veya kötülük yapanların, aslında ne yaptıklarını bilmediklerinden değil, sonuçlarını bildikleri halde nefsine uyarak işledikleri davranışları "cehalet" olarak adlandırır.
"Cahillerden Olmak" Uyarısı: En'âm Suresi 35. ayette, Hz. Muhammed'e hitaben insanların yüz çevirmesi karşısında, "...Sakın cahillerden olma" buyrularak, cahilce tutum sergilemekten sakındırılmıştır.
"Cahillerden Yüz Çevirmek": A'râf Suresi 199. ayette, "...Cahillerden yüz çevir" buyrularak, ilim ve hikmetten yoksun, kaba davranış sergileyenlerle tartışılmaması emredilir.
Cahiliyye Hükmü: Mâide Suresi 50. ayette, Allah'ın hükümlerini beğenmeyip kendi heva ve heveslerine göre hüküm verenler, "cahiliyye hükmünü" aramakla suçlanıp kınanmıştır.
İnsanları Cahilliği Sebebiyle Yok Olması: Kutsal metinlerde, bilginin reddedilmesi ve Tanrı'nın unutulması cehaletin bir sonucu olarak, toplulukların yok olmasına neden olan bir felaket olarak tanımlanmıştır.
DergiPark
DergiPark
+1
Özetle; Kur'an, cehaleti insanın ilahi iradeyi anlayamaması ve vahşi/azgın bir karakter sergilemesi olarak görür, bu durumu "cahiliyye" (barbarlık/kötülük) kavramı altında yerer.
Okuyunuz
Biri bizi gözetliyor
Altıncı Duyu
Vs Vs
Bahsettiğiniz ifade, Kur'an-ı Kerim'de Yâsîn Suresi'nin 12. ayetinde geçmektedir.
Ayetin meali şu şekildedir:
"Şüphesiz ölüleri ancak biz diriltiriz. Onların önceden işledikleri (amelleri)ni ve geride bıraktıkları eserlerini (izlerini) yazarız. Biz her şeyi apaçık bir kitapta (Levh-i Mahfuz) tesbit edip korumuşuzdur." (Yâsîn Suresi, 12. Ayet)
kuranvemeali.com
kuranvemeali.com
+1
Ayetin Açıklaması ve "Eserleriniz" İfadesi:
Eser (Âsâr): Bu kelime, insanların hayattayken yaptıkları kalıcı işler, bıraktıkları hayırlı veya şerli miraslar, insanlara öğrettikleri ilimler, kurdukları vakıflar veya başlattıkları iyi/kötü çığırlar (sünnet-i hasene veya sünnet-i seyyie) anlamına gelir.
Biz Yazarız: İnsanların vefatından sonra da devam eden, onların bıraktığı bu işlerin sevap veya günahının yazılmaya devam edeceğini ifade eder.
kuranvemeali.com
kuranvemeali.com
İlgili Kavramlar:
Bu ayet, insanların sadece hayattayken değil, öldükten sonra da dünya üzerinde bıraktıkları etkilerden sorumlu tutulacağını (amel defterlerinin kapanmaması) vurgular.
Daha Detaylı Kaynaklar:
İsra Suresi 13-14. Ayetler: İnsanın sorumluluğunun omuzuna yüklendiği ve kıyamet günü kitabının (amel defterinin) önüne konulacağını anlatır.
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
Hadis-i Şerif: Peygamber Efendimiz (s.a.v.) "İnsan ölünce üç şey dışında ameli kesilir: Sadaka-i cariye (kalıcı hayır), kendisinden faydalanılan ilim ve kendisine dua eden hayırlı evlat" buyurarak bu ayeti tefsir etmiştir.
Malte Laurids Brigge’nin Notları
veya Rainer Maria Rilke