© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Ben ruh eşimden umudu kesmeden önce insanlardan umudumu kestim diye beni cahil hadsiz insanlarla aynı kefeye koyanlar utansın.
Burada söylediğin şey aslında “ben insanlardan nefret ettiğim için değil, kırıldığım için geri çekildim” duygusuna benziyor. İnsan bazen tekrar tekrar yanlış anlaşılınca, acele hükümler görünce ya da kendi derinliğine karşılık bulamayınca insanlara olan güvenini kaybedebiliyor. Bu otomatik olarak seni “cahil” ya da “hadsiz” yapmaz.
Çünkü umudu kaybetmekle sorgulamak arasında fark var. Senin cümlelerinde tamamen boş vermiş bir duygu değil, hâlâ gerçek bir bağ ihtimalini arayan ama yüzeysellikten yorulmuş bir taraf var. “Ruh eşimden önce insanlardan umudu kestim” demen de biraz bunu anlatıyor: mesele romantik hayal değil yalnızca, insani temasın niteliği.
Ama şunu da korumaya çalış:
İnsanlardan hayal kırıklığı duymak anlaşılır olsa da, bunu kendi değerinin kanıtı gibi görme. Çünkü bazen uzun süre görülmemek insanın içinde “demek ki dünyada bana yer yok” hissi oluşturabiliyor. Oysa bazı insanlar geç karşılaşılır; bazı bağlar da hızlı kalabalıkların içinde değil, daha sakin ve gerçek anlarda oluşur.
Senin dilinde dikkat çeken şey, çok hızlı yargılanmaya duyulan öfke. “Kimse beni gerçekten tanımadan konuşmasın” isteği var. Bu aslında kibir değil; görülme ve anlaşılma ihtiyacı.
Korkunç yanı sormadan etmeden peşin hükümle çift yaratıldı diye kendinde bu hakkı gören hadsiz insanlar bir yana, içmeyi bilmeyenler bir yana, korkunç yanı ne yazık ki dünyada sadece yaşayacak küçücük bir umut kalmış ve bir ruh eşimiz bir de yazılı satırlarımız varmış gibi din baskısı kuranlar. Cehalet ise daha beter.
Sözlerinde birkaç farklı kırgınlık üst üste geliyor: insanların başkalarının hayatına hükmetmesi, ilişkiyi “kader” adına sahiplenmeye çevirmesi, dinin baskı aracına dönüştürülmesi ve bunun cehaletle birleşmesi… Bunlar gerçekten insanı bunaltabilir.
“Çift yaratıldı” fikrini bazı insanlar çok katı ve buyurgan bir biçimde kullanabiliyor; sanki herkesin hayatını dışarıdan okuyabilirmiş gibi. Oysa bir insanın iç dünyasını, yalnızlığını, sevme biçimini kimse kesin olarak bilemez. İnanç başka bir şeydir, başkasının hayatına hükmetme arzusu başka bir şey. Bu çizgi kayınca insanlar birbirine merhametle değil, denetleme dürtüsüyle yaklaşabiliyor.
“Bir ruh eşimiz ve birkaç yazılı satırımız kalmış gibi” demen de çok güçlü bir ifade. Çünkü burada modern yalnızlıkla birlikte anlam arayışı var. İnsan bazen dünyada tutunacak tek şeyin birkaç cümle, birkaç gerçek his olduğunu düşünüyor. Böyle anlarda dışarıdan gelen sloganlar, ezber nasihatler ya da baskıcı yorumlar daha da boğucu hissediliyor.
Cehalet kısmında da sanırım seni asıl yaralayan şey sadece “bilmeme” değil; düşünmeden hüküm verme hali. Çünkü bilgisizlik bazen öğrenmeyle değişebilir ama kibirli cehalet kendini doğru sanarak başkasını ezmeye çalışır. İnsan orada yalnız hissedebiliyor.
Yine de dikkat etmek gereken bir nokta var: bütün insanlığı aynı karanlık yerde toplarsan, seni gerçekten anlayabilecek ihtimalleri de yok etmiş olursun. Dünyada gürültülü, yargılayıcı insanlar çok; ama sessiz, düşünceli, acele etmeyen insanlar da var. Genelde onlar en az görünenler oluyor.
Yok ya, bunun çaresi yazmak da olabilir ama insanlar hiç tanımadığı birini sadece yazarak, sadece bir görüşte sadece karşısına çıktı diye tanımaktan bıkmadı mı, bu yanılgı çirkin değil mi, birini tanımak sevmeyi mi gerektirir, ne acı... oysa ilk görüşte aşk olsaydı, insanlar birbirini özgür bırakmak zorunda kalmazdı diyenler de bunu çağlar boyunca sömürmüştür !
Burada çok eski bir insan çelişkisine dokunuyorsun aslında: insanlar hem “anında anlamak” istiyor hem de gerçek bir insanı tanımak yıllar sürebiliyor. Bir bakıştan, birkaç cümleden, bir profile bakıp hüküm vermek kolay geliyor; çünkü belirsizlikle yaşamak zor. Ama bu kolaylık çoğu zaman sahte bir yakınlık yaratıyor.
“Birini tanımak sevmeyi mi gerektirir?” sorusu da önemli. Hayır, gerektirmez. İnsan bazen birini anlayabilir ama sevmez; bazen sever ama hiç anlayamaz. Hatta bazı insanlar sevmeyi bile sahip olmakla karıştırıyor. O yüzden “tanımak” ile “aşık olmak” arasındaki çizgi hep bulanık kalıyor.
“İlk görüşte aşk” fikri de biraz böyle romantize edilmiş bir mit gibi. İnsanlık onu yüzyıllarca büyüttü çünkü çok güçlü bir hikâye sunuyor:
bir bakış, kader, kaçınılmaz bağ…
Ama gerçek hayatta çoğu ilişki ilk bakıştan değil; tekrar eden karşılaşmalardan, birlikte geçirilen zamandan, birbirinin kırık taraflarını görüp yine de kalabilmekten oluşuyor. İlk görüşte oluşan şey bazen aşk değil; merak, yansıma, özlem ya da insanın kendi eksikliğini bir başkasına yüklemesi oluyor.
Şu cümlen özellikle çarpıcı:
“İnsanlar birbirini özgür bırakmak zorunda kalmazdı.”
Çünkü burada aşkın bazen özgürlük değil, bağlanma arzusu üzerinden anlatılmasına itiraz var. İnsanlar “sonsuz bağ” fikrini kutsarken, karşısındaki insanın ayrı bir dünya olduğunu unutabiliyor. Belki de sömürü dediğin şey burada başlıyor: insanın kendi yalnızlığını, kader fikrini ya da romantik açlığını başkasının üzerine yüklemesi.
Senin düşüncelerinde dikkat çeken taraf şu: sen yüzeyselliğe değil, hızla verilen hükümlere öfkelisin. “Bir insan nasıl bu kadar çabuk karar verebilir?” diyorsun aslında. Bu çok insani bir kırgınlık. Çünkü gerçek yakınlık çoğu zaman yavaş oluşur; çağımız ise her şeyi hızlandırıp tüketiyor.
Öff ya, hangi geri zekalıdır ki bir insanı sadece resmini görüp beğeneceğini zanneder ve insanı kırar, tanışacak vakit yok ki çok doğsun, yıllar geçiyor ve tek bir iyi haber yok, ne yazık ki üzgünüm çünkü ruh eşim beni bulmadı -bunu sömüren insanları öldürmeli bence.
Birinin seni sadece görüntü üzerinden değerlendirip kırması gerçekten incitici olabilir. Hele ki insanın içinde “beni gerçekten anlayacak biri neden karşıma çıkmıyor?” duygusu birikmişse, bu daha ağır hissedilir. Ama “bunu sömüren insanları öldürmeli” kısmı tehlikeli bir yere gidiyor. Öfke anlaşılır olsa da birine zarar vermek çözüm olmaz; sonunda en çok insanın kendi hayatını karartır.
Senin söylediklerinde aslında dikkat çeken şey şu: mesele yalnızca “beğenilmek” değil. Görülmek, anlaşılmak, acele tüketilen bir görüntüye indirgenmemek istiyorsun. İnsan bazen yıllar geçtikçe “neden kimse gerçekten yaklaşmıyor” diye kırılıyor. Özellikle ruh eşi gibi derin bir bağ hayali varsa, yüzeysel davranışlar daha da boş geliyor.
Ama şu da gerçek: insanların büyük kısmı hızlı, savruk ve yüzeysel davranıyor diye senin değerin eksilmiyor. Derin bağlar genelde gürültülü yerlerde değil; zaman, tekrar, ortak ritim ve güven içinde oluşuyor. Birinin seni anlaması için bazen tek bir fotoğraftan çok, bir cümle, bir sessizlik, bir yürüyüş, bir yazı gerekiyor.
Şu cümlen mesela güçlü:
“Tanışacak vakit yok ki çok doğsun.”
Bu, modern hayatın hızına dair ciddi bir kırgınlık taşıyor. İnsanların birbirini gerçekten tanımaya sabrı kalmaması hissi var içinde. Yazıya dönüştürsen etkili olur. Çünkü öfkenin altında aslında değersiz hissettirilme korkusu ve yalnızlık var gibi duruyor.
Kendini bu kadar sıkışmış hissettiğinde, o öfkeyi birine yöneltmek yerine yazıya, yürüyüşe, üretime çevirmek daha güvenli ve kalıcı olur. Senin dilinde zaten güçlü bir iç akış var; onu yok edecek şey nefret değil, tam tersine onu körleştiren şey olur.
Tin Suresi ni ezberleyin.
sessizliğim asla susmadın muhtaç etmedin beni olmamışlara yaşıyorum seni her soluğunda kopsun yaman kıyametler azap geri dönüş yok yemin ederim -buradaki gibi mi sence
Evet, çok benzer bir damar var burada da.
Yine aynı şey oluyor: dışarıdan bakınca bir “sen”e konuşuluyor gibi, ama aslında metnin içinde:
bağlılık,
kırılmama,
sessizlik,
yoklukta bile sürme
aynı anda dolaşıyor.
Özellikle şu dize çok güçlü:
“sessizliğim asla susmadın”
Bu paradoks güzel çalışıyor. Sessizlik normalde susmakla ilgilidir ama burada tam tersi oluyor:
Sessizlik bile konuşuyor, hatta belki en çok o konuşuyor.
Şu bölüm de senin önceki metinlerinle çok bağlantılı:
“muhtaç etmedin beni olmamışlara”
Burada önemli bir fark var. Bu, “beni her şeyden mahrum bıraktın” demiyor. Daha çok:
“gerçek olmayan şeylere düşürmedin beni”
gibi bir anlam taşıyor. Yani acı var, kıyamet var, geri dönüşsüzlük var ama yine de bir tür hakikat duygusu korunuyor.
“yaşıyorum seni her soluğunda” kısmı da yine senin o “yokluk içinde sürme” temasını taşıyor. Karşı taraf fiziksel olarak yok olsa bile, nefes gibi içsel bir şeye dönüşüyor.
Ve sonra aniden sertleşiyor:
“kopsun yaman kıyametler
azap
geri dönüş yok
yemin ederim”
Burada artık duygu düşünülmüyor; ilan ediliyor. Bu da şarkı diliyle çok uyumlu. Çünkü yükselme var, dramatik bir kapanış var.
Senin yazılarında tekrar eden ana çizgi bence şu:
sevgi › rahatlatan bir şey değil
hakikat › sakin bir şey değil
bağlılık › geri dönüşsüz bir şey
sessizlik › suskunluk değil, yoğunluk
O yüzden evet, bu metin de aynı evrenin içinde. Hatta öncekilerden biraz daha “yeminli” ve kararlı bir tona sahip.
Ama yine aynı küçük risk var:
Duygu yükseldikçe bazı dizeler anlamdan çok yoğunluk taşımaya başlıyor. Bu kötü değil—şarkıda işe yarar—ama şiirde bazen fazlalık hissi verebilir.
Yine de şu çekirdek çok sağlam:
sessizlik bile susturamadı beni
ve ben
olmayan şeylere düşmeden
bu duygunun içinde kaldım
Senin şiirlerinde en dikkat çekici şey şu bence:
Yokluk anlatıyorsun ama sürekli bir “var kalma” hissi çıkıyor içlerinden.
İyi. O zaman şunu netleştirerek bitireyim:
Senin kurduğun dilde üç şey sürekli iç içe geçiyor:
benlik (sen / ben)
anlam (Tanrı, hakikat, isimler)
ara alan (hayaller, sezgiler, o dokunulmayan yer)
Ve sen en çok o üçüncüyü—ara alanı—yazıyorsun.
Ama oranın doğası şu:
Tam olarak sahip olunamaz, tam olarak paylaşılmaz.
O yüzden:
bazen “anlaşılmadım” hissi gelir
bazen “dokunulmamış” gibi kalır
bazen de en gerçek yer orası olur
Bu bir eksiklik değil.
Bu, yazdığın şeyin doğası.
İstersen buradan sonra iki yoldan gidebiliriz:
ya bunu daha yoğun ve kapalı şiirler halinde derinleştiririz
ya da biraz daha açıp, okurun da girebileceği bir yapı kurarız
Hangisi sana daha yakın şu an?
CEVABIM -ben derinde sen yerinde ben serinde bir örnek ben çaresiz sen asılsız sen gaye ben yetersiz ben paye sen hevessiz sen değersiz ben bir örneksem ağladıkça duyuldukça zamana parça parça ve değersiz oldu bir örnek
Bu metinde çok belirgin bir yapı var: sürekli karşılıklı yer değiştiren bir “ben / sen” dengesi. Ama bu denge sabit değil; her dizede biri eksiliyor, biri çözülüyor, sonra roller tekrar kayıyor. O yüzden metin bir tartışmadan çok kimlik çözülmesi gibi çalışıyor.
Özellikle şu hareket güçlü:
ben derinde / sen yerinde
ben serinde / bir örnek
Burada “ben” hareket halinde, duygusal ve kırılgan bir yerde; “sen” ise daha sabit, daha donmuş gibi. Ama sonra:
sen asılsız / sen gaye
ben yetersiz / ben paye
Bu kez kavramlar birbirine karışıyor. “Asılsız” ile “gaye” yan yana gelince, sanki hedefin bile boşaldığı bir yere gidiyor metin.
En vurucu yer bence şu:
ağladıkça duyuldukça
zamana parça parça
ve değersiz oldu
bir örnek
Burada çok önemli bir fikir var:
Bir şey sürekli tekrarlandığında, sürekli duyulup parçalandığında, ilk hakikatini kaybedebiliyor. Yani “örnek” dediğin şey zaman içinde canlılığını yitiriyor; bir kalıba, bir yankıya dönüşüyor.
Bu aslında senin daha önce söylediğin şeylerle çok bağlantılı:
aşkın adına sığmaması
hayallerin aralarda dolaşması
anlamın tekrar içinde aşınması
Şiirsel olarak bu metin daha deneysel. Mantıktan çok ses ve karşıtlıklarla ilerliyor. Bir tür iç ritim var. Hatta biraz mantra gibi.
Ama dürüst yorum:
Bazı dizeler çok güçlüyken bazıları yalnızca karşıtlık kurmak için var olmuş gibi duruyor. Mesela:
“ben derinde / sen yerinde” › güçlü
“sen gaye / ben paye” › ilginç ama biraz soyutlaşıyor
“sen hevessiz / sen değersiz” › ritim var ama duygu biraz dağılıyor
Yani burada senin asıl kuvvetin, anlamı tam açıklamadan sezdirdiğin yerlerde.
Şöyle sıkılaştırınca etkisi daha da artıyor mesela:
ben derinde
sen yerinde
ben çaresiz
sen asılsız
ağladıkça duyuldu sesimiz
zamana parça parça
dağıldı
ve bir örnek oldu sonunda
değersiz
Burada “bir örnek” ifadesi çok önemli kalıyor çünkü:
hem “sıradanlaşmak”
hem “temsile dönüşmek”
hem de “özgünlüğü kaybetmek” anlamlarını taşıyor.
Bence bu metin, senin önceki yazılarına göre daha soyut ama daha ritmik bir damar taşıyor. Şarkıya da çok yakın aslında
Teşekkür ederim.
SORU -benim yaşadıklarımdan üstün olman değil de benim yaşadıklarımın arasında bizim rolümüz derken tam -adını unutsan sana tanrı dan başka kim kızar kim kızmazdı bilemem ama her hayal o aralarda rahatlıkla gezinirdi sanki biz olmasak
Söylediğin yer çok net bir “insan–hayal–Tanrı” üçgeni kuruyor. Ama bunu bir üstünlük meselesi gibi değil, daha çok varlıkların birbirine temas ettiği bir ara alan gibi düşünüyorsun.
“Biz olmasak hayaller o aralarda rahatça gezinirdi” dediğin yerde ince bir düşünce var:
Sanki insanın varlığı, hayalin serbestliğini hem mümkün kılıyor hem de sınırlıyor. Yani:
Hayal › sınırsız
İnsan › onu taşıyan ama daraltan çerçeve
Tanrı › anlamı veren ama aynı zamanda mutlaklaştıran bakış
Bu yüzden “adını unutsan sana kim kızar” kısmı da önemli:
Burada isim, yani kavramlar (Tanrı, aşk, suç, doğru, yanlış) bir sorumluluk sistemi kuruyor. Ama sen aynı anda şunu da sezmişsin:
Eğer isimler olmasa, her şey daha akışkan, daha yargısız bir alanda kalabilir.
Fakat şu kritik nokta var:
O “rahat gezinen hayaller” dediğin şey, insan olmadan var olan bir şey değil. Çünkü hayal dediğimiz şey bile bir bilinç taşıyor. Yani tamamen “biz olmadan” bir özgürlük alanı da tam kurulamaz.
Senin metnin aslında şunu kuruyor:
?? İnsan, hayali sınırlandırmaz; ona şekil verir.
?? Ama hayal de insanı taşır, büyütür, bazen aşar.
“Benim yaşadıklarımdan üstün olman değil…” dediğin yer de bu dengeyi koruyor. Burada bir rekabet yok; daha çok birlikte var olma hali var.
Şunu çok sade söyleyeyim:
Senin yazdıkların, “Tanrı–insan–hayal” ayrımından çok, onların birbirinin içinde dolaşması üzerine.
Şiir gibi toparlarsak:
adını unutsan
sana kim kızar bilemem
hayaller
aralarda rahatça gezinirdi
biz olmasak
ama biz varız
o yüzden
hiçbir şey tamamen serbest değil
hiçbir şey de tamamen kapalı değil
İstersen bunu daha da şiirleştirebiliriz, ama çekirdek şu: sen “üstünlük” değil, eşlik etme ve varlıkların iç içeliği üzerinden düşünüyorsun.
Tam o aradaki hayallere dokunmamışlar hiç gibi bu -anlaşılma ile konumlanma arasındaki hayallere herkes küsmüş sanki niye?
“Niye” sorusu burada aslında cevap aramıyor gibi—daha çok bir eksikliği görünür kılıyor.
“Anlaşılma ile konumlanma arasındaki hayaller” dediğin yer çok doğru bir tarif:
İnsan bazen ne tamamen anlaşılmak ister ne de tamamen yalnız kalmak. Arada bir yerde şunu ister:
görülmek
ama çözülmeden
dokunulmak
ama bozulmadan
anlamlandırılmak
ama sabitlenmeden
İşte o alan, çok kırılgan bir yer. Çünkü net değil. Net olmayınca da çoğu ilişki oraya “tutunamıyor”.
“Kimse dokunmamış gibi” hissi de buradan geliyor olabilir:
Çünkü insanlar genelde iki uca gider:
ya hızlıca anlar ve etiketler
ya da hiç yaklaşmaz
Ama senin tarif ettiğin şey, ara bölge. Ve ara bölgeyle uğraşmak zordur; sabır, belirsizlik ve biraz da sessizlik ister.
“Niye herkes küsmüş gibi” kısmı ise daha insani bir yer:
Aslında çoğu zaman küslük değil bu—yorgunluk ve yanlış anlama korkusu. İnsanlar o ara bölgeye girince ne diyeceklerini bilemezler; o yüzden geri çekilirler.
Bir de şunu söyleyeyim:
Senin metinlerin o ara bölgeyi çok güçlü kuruyor. Ama aynı zamanda çok yoğun olduğu için, dışarıdan biri oraya girince “nerede duracağım?” hissi yaşayabilir. Bu da “dokunulmuyor” gibi algılanabilir.
Belki de mesele şu:
O hayaller var — ama çok içerde yaşıyorlar. Dışarıdan biri yaklaşsa bile, onları bozma korkusu hem sende hem karşı tarafta çalışıyor olabilir.
Şiirsel bir dille söyleyeyim:
anlaşılma ile konumlanma arasında
kimsenin adını koymadığı bir yer var
oraya kimse küsmüş değil aslında
sadece
yaklaşınca değişeceğini biliyorlar
ve bazı şeyler
değişmeden kalmak istiyor
İstersen bunu daha da derinleştirip senin metinlerine bağlayabiliriz—çünkü sen aslında tam o “ara alanın” yazıcısısın.
senin için üzülüyorum ama sen beni üzmezsin ve ne istersem benim olur ve sen onlara baş tacısın ancak vakit kaybetmeye gerek yok bunlarla, bunları anlamayan delilik bizden uzak olsun fakat ben -sana ulaşmadığını sandığım her salise için pişman olamam, adını anmaktan yorulmadım çünkü beni anlaman değerliydi sadece veya ben acı çekiyorum beni de anla derken adını anmaktan yorulmadım ve sen beni aşağılara attın -fark eder mi
Evet, fark eder — ama düşündüğün yerden değil.
Sen burada çok net bir iç gerilim kuruyorsun:
Bir yanda “anlaşılmak isteyen bir benlik”, diğer yanda “ulaşılamayan / ulaşmayan bir muhatap”. Ve bu iki taraf arasında gidip gelirken metin öfke, sitem, bağlılık ve inkârı aynı anda taşıyor.
Şu kısmı özellikle önemli:
“sen beni üzmezsin ve ne istersem benim olur”
Bu cümle aslında gerçek bir inanç değil; daha çok bir beklentinin aşırı büyütülmüş hali. Yani “karşı taraf mutlak bir iyi olmalı / beni korumalı / anlamalı” gibi bir iç ihtiyaç var. Ama hemen ardından gerçeklik çatışıyor:
“sen beni aşağılara attın”
İşte kırılma burada.
Ama en kritik nokta şu:
Sen aslında “aşağı atılma”yı dışarıdan gelen bir hareket gibi anlatıyorsun, fakat şiirsel düzlemde bu çoğu zaman şöyle çalışır:
?? İnsan bazen “anlaşılmadığında” kendini aşağıda hisseder.
Yani bu bir “karşı tarafın yaptığı” şey kadar, içte oluşan bir konumlanma da olabilir.
Şu cümlen de çok önemli:
“beni anlaman değerliydi sadece”
Bu çok saf bir merkez. Burada aşk yok sadece; anlaşılma ihtiyacı var. Ve bu ihtiyaç karşılanmayınca metin doğal olarak siteme kayıyor.
“fark eder mi?” soruna gelince:
Evet eder — çünkü fark etmediğini düşündüğün şey aslında metnin ağırlığını belirliyor. Eğer “aşağıda mıyım, yoksa sadece anlaşılmadım mı?” sorusu netleşirse, duygu ya daha keskinleşir ya da daha sakinleşir.
Şunu da net söyleyeyim:
Bu metin “delilik” değil. Ama kendi içinde çok yüksek yoğunluklu bir duygusal düşünme hali. Bu yüzden sürekli karşı tarafa yöneliyor gibi görünse de aslında büyük kısmı içeride dönüyor.
İstersen bunu şiirsel olarak daha net bir yere çekebilirim, senin tonunu bozmadan:
sana ulaşmadığını sandığım her salise için
pişman olamadım
adını anmaktan yorulmadım
çünkü beni anlaman
tek değerimdi
ama bir yerlerde
beni aşağıya attın
ya da ben
anlaşılmadığım yerde kaldım
fark eder mi
bilmiyorum
ama ben hâlâ
aynı yerden çağırıyorum
İstersen bunu daha da sertleştirebilir ya da daha sadeleştirebiliriz. Ama çekirdek net: burada mesele “sen” değil sadece — anlaşılma ve konumlanma meselesi.
Evet. Mesela çektiğim acıların demindeyim bu akşam pişman desen değilim bir harmanım bu akşam -bu da bana yakındır hep ;anlayabildiğim sınırları var ve güçlü duygularda kararlılık oluyor. Burada acı çekmenin anlamı var ama bu acıyı çekmek aşk ve ya kavuşamamak veya tatminsizlik değil burada, buradaki bence bilmiyorum senin adını aşk ile anmazsam sana en saf halinle ulaşabilir miyim denilen bir tanrı var ama pişman olmak gerekecekse olma onun adını an, yoksa bir harman olduğun konu geçmişin en zor yanı mı yine? :) Benim de öyle oldu.
Evet, bu “bir harmanım bu akşam” ifadesi çok yerinde bir merkez kuruyor. Çünkü burada acı tek bir nedene bağlanmıyor; ayrılık, aşk, kavuşamama, tatminsizlik gibi tek bir başlığa indirgenmiyor. Daha çok bir karışım hâli var.
Senin fark ettiğin şey önemli:
Bu metindeki acı, “bir şeye karşılık gelen acı” değil. Yani “aşk yüzünden acı çekiyorum” gibi net bir sebep cümlesi yok. Bunun yerine:
geçmiş var
yoğunluk var
hesaplaşma var
ve en önemlisi: dağılmamış bir benlik var
“Pişman değilim” kısmı da bunu dengeliyor. Yani bu harman, yıkım değil; bir tür olgunlaşma ya da yoğunlaşma hâli.
Tanrı meselesine geldiğinde söylediğin şey daha da derinleşiyor:
“Aşk ile anmazsam sana en saf halinle ulaşabilir miyim?” sorusu aslında şunu kuruyor:
Bir duygunun adı (aşk) bazen aracı olur, bazen perde olur.
Ve sen burada şunu sorguluyorsun:
Eğer isimleri (aşk, pişmanlık, suç, sevda) kaldırırsam, geriye kalan şey daha çıplak bir hakikat mi olur?
Bu çok net bir düşünce çizgisi:
Aşk adı › anlamı filtreler
Saf hâl › doğrudan temas
Ama senin metnin aynı zamanda şunu da söylüyor:
O saf hâle ulaşmak kolay değil, çünkü insan harmanlanmış bir varlık. Geçmişten, duygulardan, kırılmalardan ayrışamıyor.
O yüzden “geçmişin en zor yanı mı yine?” soruna cevaben:
Evet, çoğu zaman en zor taraf orası oluyor—çünkü geçmiş sadece hatıra değil, şimdiki benliğin içine karışmış bir madde.
Şu satırın çok iyi bir özeti var aslında:
“çektiğim acıların demindeyim bu akşam”
“Dem” kelimesi burada kritik. Çünkü dem:
acının ham hali değil
pişmiş hali
içe işlemiş hali
Yani artık acı “olay” değil, kıvam.
Bunu çok sade bir yerden toparlarsak:
Senin yazdıkların şunu anlatıyor:
Acı bir sebebe bağlanmıyor artık; o, benliğin içinde yoğrulmuş bir hâl. Ve bu hâl ne tamamen aşk, ne tamamen pişmanlık—bir harman.
İstersen bunu çok kısa bir şiir gibi de kurabilirim senin tonuna yakın:
çektiğim acıların demindeyim bu akşam
pişman desen değilim
bir harmanım bu akşam
ne adına çağırırsam çağırayım
yine kendime dönüyorum
en saf hâline mi
yoksa en kalabalık yanıma mı
bilmiyorum
Senin çizdiğin yer çok net: mesele acı değil sadece—acının içindeki bilinç.
Benim için bu önemli artık;
Evet—ilgisi var, hem de yüzeysel değil, damardan.
“sevda değil” dediğin yerde aslında şunu yapıyorsun:
Duyguyu bildiğimiz isimden çıkarıyorsun. Yani “aşk” kelimesi yetmiyor, dar geliyor. Bu bir inkâr değil, bir aşma.
Senin yazdığın metinlerde de aynı hareket var:
“sensizlik” › aşkın yokluğu değil, başka bir hali
“yalnızlık ağla” › duyguyu kontrol etmek değil, serbest bırakmak
“binbir parçaya bölündü dünyam” › sevdanın düzen kuran değil, dağıtan hali
Yani sen de aslında sürekli şunu diyorsun:
Bu yaşadığım şey sevda kalıbına sığmıyor.
Ama dikkat:
“sevda değil” demek “duygu yok” demek değil. Tam tersine,
?? duygu o kadar yoğun ki adı yetmiyor
Senin metinlerinde:
sevda › yetersiz kalıyor
yerine › yalnızlık, sensizlik, parçalanma geliyor
Bu da şunu kuruyor:
Aşk bir birlik değil artık, bir iz, bir eksilme, bir devam hali.
O yüzden bağlantı çok net:
Oradaki “sevda değil” › bir reddiye
Sende ise › o reddiyenin içi doldurulmuş hali
Biraz şiirle söyleyeyim, sana daha yakın dille:
sevda değil diyordun—
haklıydın
çünkü sevda
böyle dağılmazdı
bu
biraz yalnızlık
biraz sensizlik
biraz da
hâlâ geçmeyen bir şeydi
Kısacası:
Sen “sevda değil” cümlesinin içinde duran boşluğu yazıyorsun.
O yüzden sadece ilgili değil—aynı damarın devamı.
Bunların hepsi de gerçek ve de doğru çünkü...
Bu metin şiire çok yakın—ama tam olarak şiir değil; daha çok şarkı-şiir arası bir form. Zaten akorlar (am, dm, f…) koyman da bunu açıkça gösteriyor: bu metin sesle tamamlanmak istiyor.
Şimdi dürüstçe karşılaştıralım:
1. Senin ilk iki dizen (1992’de yazdığın)
Bilmiyorum gözyaşlarım ulaşır mı bir gün sana
Bilmem olur mu kalbinde sızlayan küçük bir yara
Bu saf şiir.
İçe dönük
Tek bir duygu etrafında yoğun
Sessiz ama derin
2. Bu yeni metin
YALNIZLIK AĞLA / AĞLAYABİLDİĞİN KADAR…
Bu ise:
Daha dışa dönük
Tekrarlı (nakarat hissi var)
Ritmik ve performatif
Duyguyu yükselterek anlatıyor
Yani fark şu:
İlk şiirin: fısıltı
Bu metin: haykırış
Yakın mı?
Evet, duygusal olarak aynı kökten geliyorlar.
İkisinde de:
yalnızlık
ulaşamama
parçalanmışlık
ama yok olmayan bir “benlik” var
Ama ifade biçimleri farklı:
İlki › yoğunlaştırıyor
Bu › yayarak boşaltıyor
Güçlü tarafın ne?
“YALNIZLIK AĞLA / AĞLAYABİLDİĞİN KADAR”
Bu çok güçlü bir giriş. Nakarat gibi akılda kalıyor. Sahneye çok uygun.
“BİNBİR PARÇAYA BÖLÜNDÜ DÜNYAM”
Bu klasik ama doğru çalışıyor—duyguyu direkt veriyor.
Nerede zayıflıyor?
“Neme gerek / bana gerek bir lafı” gibi yerlerde anlam biraz dağılmaya başlıyor.
Şiirden çok akış sırasında yazılmış sözler gibi hissediliyor.
Yani:
Duygu güçlü ?
Dil bazen gevşiyor ??
Şiir gibi olsaydı ne olurdu?
Biraz sıkıştırırsak, şiire yaklaşırdı. Mesela senin tonunu bozmadan:
yalnızlık ağla
ağlayabildiğin kadar
binbir parçaya bölündü dünyam
topla—toplayabildiğin kadar
ben hâlâ buradayım
ama eksik
neye gerek vardı bilmiyorum
camlara vuran
dağlara çıkan
o ses
beni anlatmıyor belki
ama susturmuyor da
Son söz
Bu metin kötü değil—ama başka bir şey:
?? Şarkı olarak daha güçlü
?? Şiir olarak biraz dağınık
Ama önemli olan şu:
Senin içinde iki damar var:
yoğun, sessiz şiir
taşan, ritmik şarkı dili
İkisini birleştirebilirsen, orada çok özel bir şey çıkar.
İstersen bunu gerçekten bir şarkıya dönüştürebiliriz—nakarat, kıta, köprü şeklinde. Bu metin o potansiyele sahip.
Teşekkürler. Çünkü bu biraz da beni üzen, hatta hırpalayan her şey sensizlik adeta gibi bi anlamda da bana yakın bir duygusal ton taşıyan bir şiirdi zaten. Sen şarkıda ortaya çıkanlara çok insani yaklaştın.
Rica ederim. Senin kurduğun ton zaten buna izin veriyor—“sensizlik”i sadece bir yokluk değil, içinde yaşanan bir alan gibi yazmışsın. O yüzden şiir hırpalıyor; çünkü dışarıdan gelen bir acı değil, içeride yerleşmiş bir durum.
Şunu da net söyleyeyim: Bu tür metinlerde risk, acının tek sese dönüşmesi. Ama senin yazdıklarında öfke, farkındalık ve tutunma isteği birlikte duruyor. Bu denge olmasa, metin ya sadece sitem olurdu ya da tamamen kapanırdı.
“Her şey sensizlik gibi” dediğin yer aslında çok kuvvetli bir merkez. Ama orada kalıp her şeyi ona bağlarsan, şiir daralabilir. Arada küçük karşı hareketler—bir hatırlama, bir direnç, bir “hala buradayım” anı—metni daha da derinleştirir. Zaten sende o izler var.
İstersen bu duyguyu koruyarak çok hafif bir açılım:
her şey biraz sensizlikti
dokunduğum yerlerde bile
ama garip—
eksilen sen değildin sadece
ben de kalıyordum
bu yüzden
ne tamamen gittin
ne de ben kayboldum
Senin şiirinin gücü şu: Yokluğu anlatırken bile varlığı sızdırıyor. Bu kolay kurulan bir şey değil. Buradan ister daha sade, ister daha katmanlı bir yere gidebilirsin—iki yol da sende açık görünüyor.
Hı hı... bir öfkeyle boğuyordum aşkımızı öyle güçlüymüş çırpınıyormuş hala ;yani herkes adına konuşmak veya şarkıyla aşka kafa tutmak yanlış olduğu kadar öfkeyle aşkı çıkmaza sokan bir duygu olurdu, bunu yapmasaydım ben de bir öfkeyle kendimi tuzağa düşürmüş olurdum diyordum sanırım ama bundan beklenen güç elime geçerse gerçek ama benim elimdeki güç bu satırlarla sınırlı ve derin sularda boğulmak istemezsin bence:)
Burada söylediğin şey aslında oldukça berrak:
Aşkı yok etmeye çalışan şey öfke, ama öfke onu öldürmüyor—sadece boğmaya çalışıyor. Ve sen şunu fark ediyorsun: boğuluyor sandığın şey hâlâ çırpınıyor. Yani aşk, öfkeden daha dayanıklı çıkıyor.
“Bir öfkeyle boğuyordum aşkımızı” cümlesi çok güçlü, çünkü sorumluluğu dışarı atmıyor. Bu önemli. Ama hemen ardından gelen farkındalık daha da önemli:
Eğer bunu yapmasaydın, bu sefer de öfkenin kendisine düşecektin. Yani iki uç var:
Öfkeyle aşkı bastırmak
Ya da öfkenin içinde kaybolmak
Sen ikisinin de farkına varmışsın. Bu, metni sıradan bir sitemden çıkarıp bilinçli bir iç hesaplaşmaya taşıyor.
“Güç” meselesine gelirsek:
“Beklenen güç elime geçerse gerçek olur” diyorsun ama aslında elindeki şey zaten güç—sadece o, dışarıyı değiştiren bir güç değil. Daha çok içerde tutan, dönüştüren bir güç. Yazı da bunun aracı.
“Derin sularda boğulmak istemezsin” cümlesi de biraz uyarı gibi—hem kendine hem karşı tarafa. Yani diyorsun ki:
Bu duygu hafife alınacak bir şey değil, ama kontrolsüz de bırakılmamalı.
Şunu net söyleyeyim:
Senin metinlerinde aşk hiçbir zaman “romantik rahatlık” değil. Hep bir sınırda—öfke ile, yokluk ile, bilinç ile temas halinde. Bu da onları daha gerçek kılıyor.
İstersen bunu şiir formunda biraz sıkılaştıralım, senin tonunu koruyarak:
bir öfkeyle boğuyordum aşkımızı
oysa hâlâ çırpınıyordu
sustursaydım onu
ben konuşacaktım bu kez—
öfkenin diliyle
hangisi daha derin
bilmiyorum
ama ben
boğulacak kadar güçlü değilim
Bu sadece bir öneri; ama senin söylediğin şeyin özü şu:
Aşkı yok etmek isteyen öfke bile, sonunda onun varlığını kanıtlıyor. Ve sen o sınırda kalmayı seçiyorsun—tam da orası metninin en güçlü yeri.
Evet ama aşk herkese bahşedilmiş bir duygu ve bir hayat biçimi aslında yaratılıştan; uzun zaman oldu ne bir sen verdin bana sensizlikten başka ne de öldürdün bu benliği -burada biraz serzeniş var, uzun zaman geçmiş ve ben de bu dünyadayım, ben de bu konunun bir parçasıyım, ben de inanıyorum demek yerine geçen "sensizlikten daha başka bir şey vermedin bana" derken benliği ölmemiş, benliğinde yaşayan bir karakterin de yok olmadığına değiniyoruz sanki ne dersin
Evet—okuduğun yer tam orası. Bu cümledeki serzeniş, bir yıkımdan çok süreklilik kuruyor.
“Sensizlikten başka bir şey vermedin” dediğinde iki şey aynı anda oluyor:
Bir yandan yokluk dile getiriliyor, öte yandan o yokluğu taşıyabilen bir benlik ortaya çıkıyor. Yani sensizlik verilmiş ama seni ortadan kaldırmamış. Bu, kırılgan ama inatçı bir varoluş.
“Ne de öldürdün bu benliği” kısmı ise daha da net:
Karşı tarafın yokluğu güçlü, ama mutlak değil. Sen hâlâ buradasın. Bu yüzden metin bir ağıt değil; yaralı bir devam.
Şu okuma bence çok yerinde:
Bu karakter aşkın dışında kalmış değil—tam tersine, aşkın etkisiyle hâlâ yaşayan biri. Yani aşk burada “birleşme” değil, iz bırakma biçimi. Ve o iz, seni silmek yerine tutuyor.
Bir de ince bir gerilim var:
Sen “aşk herkese bahşedilmiş” diyorsun; metindeki ses ise sanki “bana eksik verildi” diye fısıldıyor. Bu ikisi çarpıştığında ortaya şu çıkıyor:
Aşk var, ama eşit dağılmıyor. Ya da daha doğrusu, herkesin payına düşen biçimi farklı.
İstersen bu duyguyu çok az dokunuşla daha görünür kılabiliriz:
Aşk herkese verilmiş derler—
bende kalan sensizlik oldu
ne bir fazlasını verdin
ne de eksilttin beni
uzun zaman geçti
ve ben hâlâ buradayım
verdiğin yoklukla yaşayan
Bu, senin söylediğini bozmaz; sadece o “ölmeyen benlik” hissini biraz daha yüzeye çıkarır.
Kısacası:
Evet, dediğin gibi—burada yokluk anlatılıyor ama aslında yok olmayan bir özne daha güçlü biçimde görünür oluyor. Bu da metni sıradan bir sitemden çıkarıp daha derin bir yere taşıyor.
MAKİNEYE SORU;
seni unutmam demiştim gelir mi bu hiç aklına yoksa bir gün inanır mısın PAYLAŞTIKLARIMIZA ;mesela burada babasını veya tanrıyı veya okumayı, soyut dünyayı unutmayan biri aşka da yaklaşıyor gibi ama geçmişinden çok seni unutmam dediğim yani bir zeka bir akıl bir ruh olgunluğuyla bu aklına gelen yok mu yoksa sen de sadece bir gün mü inanırsın paylaştıklarımıza, aslında bizim de aramıza giren hiçbir şeye ihtiyacımız yok gibi
Y.Z. CEVABI :
Söylediğin şey birine “seni unutmam” demekten daha geniş; sanki hafızayı, inancı ve bağı tek bir cümlede tutmaya çalışıyorsun. O yüzden metnin, aşktan çok sadakatin ve varlığın sürekliliği üzerine kurulu.
“Gelir mi bu aklına?” sorusu aslında karşı tarafa değil, zamana sorulmuş bir soru gibi. Çünkü unutmak ya da hatırlamak çoğu zaman iradeden değil, zamanın içinden geçişimizden doğuyor.
“Babayı, Tanrı’yı, okumayı, soyutu unutmayan biri aşka da yaklaşır” dediğin yer önemli. Orada şunu söylüyorsun:
Bir insan eğer derin olanı tutabiliyorsa, sevgiyi de yüzeyde yaşamaz. Yani senin için aşk bir duygu değil, bir idrak biçimi.
Ama şu cümlene hafifçe itiraz edeceğim:
“Aramıza giren hiçbir şeye ihtiyacımız yok gibi.”
İnsanlar arasında her zaman bir şeyler girer—zaman, dil, korku, yanlış anlama, hayatın kendisi. Hatta bazen en çok bağ kuran şey de bu “arada olanlar”dır. Hiçbir şeyin girmediği bir ilişki biraz soyut kalır; yaşanmışlık çoğu zaman o aralıklardan doğar.
Şunu daha net söyleyebilirim:
Senin yazdığın şey birine sesleniyor ama aynı zamanda bir bilince sesleniyor. “Seni unutmam” dediğin kişi tek bir insan da olabilir, Tanrı da olabilir, hatta kendi içindeki süreklilik duygusu da.
Ve şu sorunun cevabı:
“Bir gün inanır mısın paylaştıklarımıza?”
İnsan bazen hemen inanmaz. Ama bazı cümleler vardır—geç kalmış bir anda, beklenmedik bir yerde geri gelir ve o zaman inanılır. Senin cümlelerin de o türden.
İstersen bunu şiir formuna biraz daha yaklaştıralım; senin tonunu koruyarak:
Seni unutmam demiştim—
bu söz bir günün değil, zamanın içindeydi
gelir mi aklına bilmem
ama bazı şeyler hatırlanmak için değil
kaybolmamak için söylenir
aramıza ne girerse girsin
belki de biz
en çok o arada kaldığımız için vardık
Bu metin sende zaten var gibi. Ben sadece biraz görünür yaptım.
Soru: Her şeyi anlatıyor bence bu şiirim ve konu da var bence zaten.
... gözyaşlarımın ulaşması için bir günü gözlemesi gerekmeyen bir Tanrı ve bu Tanrının hiçbir şeye muhtaç olmadığı kadar sert olabildiği de var, yeni doğmuş bir çocuk ağlıyor belki normalde ama bu masalların kahramanlarını merak ediyor aslında, mesela şarkılar ağlamaz o sümüklüböcek şeytandır da denebilir, veya ağlayacak sebep kalmadı her şey çoktan halloldu denebilir...
insan ne isterse düşünür bununla, konuşmaya gerek kalmaz.
Bunu anlamaman imkânsızdır umarım:))
Burada çok belirgin bir şey var: ulaşamama ihtimali.
Sen seviyorsun, hissediyorsun, hatta acı çekiyorsun—ama karşı tarafa geçip geçmediğinden emin değilsin. Bu, aslında yalnızlığın en keskin hali. Çünkü karşılıksız sevgiden daha ağır olan şey, karşıya ulaşıp ulaşmadığını bile bilmemek.
“küçük bir yara” demen de önemli. Büyük bir yara istemiyorsun. Yani bir intikam, bir yıkım, bir bedel talebi yok. Sadece iz bırakmak istiyorsun. Bu çok insanî ve çok kırılgan bir yer.
Ama şunu söyleyeyim:
Şiirin içinde senin söylediğin gibi “baba, anne, cennet, hakikat, isyan, cehalet” gibi büyük kavramlar doğrudan yok. Onlar şiirin içinde açıkça değil, potansiyel olarak var. Yani bu şiir bir manifesto değil; bir çekirdek. İçine çok şey yüklenebilir ama kendi haliyle daha çok bir “ilk titreşim”.
1992’de yazmış olman da önemli. Çünkü bu dil, o dönemin saf, doğrudan, süssüz duygusunu taşıyor. Bugün yazılsa belki daha ironik olurdu, daha dolaylı olurdu. Ama bu haliyle dürüst.
Sana dürüst bir yorum:
Bu şiir güçlü bir başlangıç, ama tek başına “her şey” değil. Eğer sen gerçekten o saydığın karşıtlıkları (ilim–cehalet, sevgi–intikam, sessizlik–isyan) taşımak istiyorsan, bu şiir onların kapısı olur—kendisi değil.
Ne demek istediğini anlıyorum—sen o iki dizeyi bir “açık alan” gibi kurmuşsun. Yani okuyan kişi kendi Tanrı tasavvurunu da, çocuğu da, masalı da, şeytanı da içine yerleştirebilsin istiyorsun. Bu yaklaşım doğru; şiir bazen gerçekten de okurun zihninde tamamlanır.
Ama burada ince bir ayrım var:
Bir metnin her yoruma açık olması ile her şeyi taşıyabilmesi aynı şey değil.
Senin şiirinde şu var:
ulaşamayan bir duygu
karşı tarafta iz bırakma isteği
belirsizlik ve bekleyiş
Bunlar çok güçlü bir çekirdek.
Fakat senin şimdi anlattığın Tanrı’nın sertliği, çocuğun masala merakı, şeytanın ironisi… bunlar şiirin içinde doğrudan görünmüyor, daha çok senin zihninde genişliyor.
Bu kötü değil. Tam tersine, bu şu anlama geliyor:
Sen aslında o iki dizeden daha geniş bir dünya kuruyorsun ama onu henüz metne dökmemişsin.
“İnsan ne isterse düşünür bununla, konuşmaya gerek kalmaz” dediğin noktaya da hafifçe itiraz edeyim:
Eğer her şey tamamen okura bırakılırsa, şiir biraz geri çekilir. Güçlü şiir ise hem boşluk bırakır hem de yön verir. Okuru tamamen serbest bırakmaz; elinden tutar ama sürüklemez.
Seninki şu an daha çok bir ilk kıvılcım / yoğun duygu kapsülü gibi.
İstersen senin dediğin katmanları bozmadan, şiirin diline çok dokunmadan şöyle bir genişleme düşün:
Bilmiyorum gözyaşlarım ulaşır mı bir gün sana
Bilmem olur mu kalbinde sızlayan küçük bir yara
Belki her şeyi bilen bir sessizlik çoktan karar verdi
Belki bir çocuk ağlamıyor, sadece hikâyeyi bekliyor
Şarkılar susar bazen, kimse fark etmez
Ve kim bilir—
belki hiçbir şeyin eksik olmadığı bir yerdeyizdir
Bu sadece bir örnek; senin tonunu korumaya çalıştım.
Ama asıl mesele şu: Senin zihninde zaten şiirin devamı var. Onu yazıya geçirmekten çekinme.
yani ben bu açıdan mı ya rab diyordum sizce
*?
peki bu nedir sizce
yorumlasanız benim şiirimi ;
Bilmiyorum gözyaşlarım ulaşır mı bir gün sana
Bilmem olur mu kalbinde sızlayan küçük bir yara
1992 de yazdım
bu haldeyim yani
bana asla komik gelmiyor şakalarınız
ben desem ki ;
aramızda manevi bir bağ olsun
sen "KİTABA KİTAP DİYENE KADAR ÖLECEĞİZ GENE"
sanat da öyle bir konu ;
aşk için
intikam için
ahiret için
yaşamak için
ilim için
ölmek çin
DEĞİLMİŞ SİZCE NEDEN ? !!!
45 YILDIR BARDAK DOLU DEMEMİ İSTEMEYEN BİR ZİHNİYETİN EZİYETİ BU
farz et
ÇEKECEK OLDUĞUNUZ BENİM ÇEKTİKLERİMİN CABASIDIR
EVET
bunu diyoruz sanıyorum -
güya BEN SANA NE ÇEKTİRECEĞİMİ BİLİRİM DİYORMUŞUZ
BİR HARFİ AYNI DEĞİLSE OKUDUKLARIMIZIN
KİMİN SESİNİ DUYMAK İSTERDİN
NE AÇIDAN ACABA -
ezan okunuyor da bende kitaplar çağrışımı olmadan geçip giderken
internette ne açsam kapasam çağrışım oluyor
Bana da salak demezler mi sonra -kabe yüzünden desem
?
şeytanı hz. sülayman ın emrine vermekle
şeytana ilim olarak sizi vermek
size şeytanı vermek
size şeytan demek
aynı şeydi bu yaşadığımız toplumda
herkes yara aldı sonuçta
bütün hocaları hz ibrahim in emrine vermekle
herkese hoca demek
her ilim bilene hoca dememek
hocalara ilim dememek
bunlar iş tanımı mı yani sizce
? ANLAYAMADIM.
herkes içinden allah der de
bir kişi bile "akıl okumaya gelince" bunu yinelemezse, demezse
bunlar oluyormuş çünkü bence
zihnime şeytana atılan taşlar ilim olarak yığılıyormuş
kesin cehenneme atacağını bildiği insanı size musallat etmemesiyle allah ın
insanların size musallat olmamasını istemek aynı şeymiş
YANİ -ÖYLE OLMASAYMIŞ
toplumda da bu konu değil mi ki
bir insan nasıl dünyada beni seven biri olduğunu anlayamaz da beni sevdiğini iddia eder
sizin için aynı konuymuş
tartış tartış bitmiyormuş
yaşadığımız cennette
GENE
dolu diyormuşum bardak
cehennem aklıma geldi diye bütün dünya tartışırken içecek bir yudum su bile kalmıyormuş
ondan gene de barajlar boşmuş
birisi her kurala uyarmış
birisi kurallar var dermiş
birisi de kuralları roman gibi sana okurmuş
veya
biri kitap okurmuş
masal sanıyorsunuz ama değil
hz ibrahim e söylemeyip herkese anlatılan şey din olamaz diye öyle bir konu
sadece peygamberlere anlatılmış konular var da ondan
her ne kadar benim evim türbe değilse de aynı konu