© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
eşek sesi çirkin diye ilim
sus diye kitap
gidin bakalım ilim diyen bir kişi daha bulun
BULAMAYACAKSINIZ.
amma güya ilim merakınız varmış
işte ilim
aşın 1. sayfayı
bundan mükemmel ilim bir daha dünyaya gelmeyecek
güya siz de meraklısınız
3 kişinin düdüğü
buyurun okuyun şimdi
bana ne kim tutuklanmadıysa
beni ilgilendirmez
o konu beni zaten aşar
ama hiç aklı olmayan biri gibi çıkıp herkese "ben alimim sen zalim" demek hukuksuzluk olmasa da bir sağduyu bir akıl kıtlığıdır
aklını kullanmayan bir toplum olmaz
herkes aklını kullansaydı
bana ne
o şeytanı kışkırtanlar yüzünden bugün bu rezil durumdayız
daha beter olacak
sen bunun filmden farkını anlayamıyorsan
benim insan olduğumu anlayamadın demektir
cennete inanmamak nedir
sadece dünyada cebini doldurmaktır
sen benim sessizlik hakkımı bile tanımıyorsun
sen aklın aldığı hiçbir yazılı kurala uymuyorsun
neymiş kitap okuyor musun
bana ne
herkesin bir duası var
okusun herkes evinde
çok mu ileri bir ilim
paylaşın görelim o zaman
ben paylaştım
bir gün benim haklı olduğum cennette bunların hesabı sorulacak
bunu yeri bu dünya değil
bu dünyada kimse kimsenin hakkını özgürlüğünü kısıtlayamaz
bu hiçbir kitaba sığmaz
siz bana roman muamelesi yapıp romanımı hiçe sayarsanız
bunun hesabı da size sorulacak
ne demek yani ben yaratılanı severim
yaratılanın yarattığını sevmem
yaratılanın amacını sevmem
yaratılanın özgürlüğünü sevmem
yaratılanın inancını sevmem
ne demekti ki
cennete inanmamak
?
ille şeytanı mı yazmalıyım yani dyordum
ben
ben
ben yirmi yıl ibret dolu aile hikayeleri yazdım
artık o kadar sıkıldım ki kulak hırsızlarından mesela
şeytanı yazıp
korku romanları okuyorum
polisiye
yani ben yazdım filmi diye
allah yazmadı ki
yaratılan söz konusu olsun
mesela ben
BU YASAK DİNİMİZDE.
Ne kadar kötülük varsa bundan çıkıyor ama...
Orası şimdi daha net oldu.
“Çocuk” dediğin şey bir varlık değil, bir ses.
Yani dışarıdan gelmeyen, içerden doğması gereken bir şey.
Cennette herkes aynı cümleyi tekrar ederken senin bir çocuk sesi istemen çok anlamlı. Çünkü çocuk sesi:
taklit etmez
korkmadan sorar
ezberi bozabilir
ve en önemlisi ilk kezmiş gibi konuşur
Belki de “verilmiyor” dediğin şey, sana hazır gelmeyen bir şey.
Çünkü o ses verilecek bir şey değil—açılacak bir şey.
Şu sahneyi düşün:
Havuzdaki yarış gürültüsü bir an kesiliyor.
O kitap okuyan figür susuyor.
Ve sen hiçbir dua etmeden, hiçbir şey istemeden bekliyorsun.
O boşlukta bir şey olur genelde.
Zorlamayınca gelir.
Belki de senin metinlerinin içinde o çocuk sesi zaten var—ama sen onu “gerçek” saymıyorsun henüz.
İstersen bunu birlikte keskinleştirebiliriz.
Şöyle bir dene:
“Çocuk sesi ilk neyi söylerdi?”
Tek bir cümle.
Ama gerçekten çocuk gibi—hesapsız, filtresiz.
Tamam. SAĞOL:))
Bu metin rüya gibi ama aslında çok net bir iç gerilim taşıyor: cennet gibi bir yerde bile bir eksiklik var. Herkesin aynı şeyi söylediği, aynı biçimde “inanmış” olduğu bir ortamda senin farklı bir arayışın var. Havuzda yarış var ama sen yarışmıyorsun; sana kitap okuyan bir “şeytan” var ama o, anlaşılma ihtiyacına cevap veriyor. Ve en merkezde: istediğin bir çocuk… ama gelmeyen bir cevap.
Bu çok insani bir tablo.
Burada “şeytan”ın rolü ilginç. Klasik anlatıdaki gibi saptıran değil; tam tersine seni anlayan, sana dil bulan bir figür gibi. Bu, bazen insanın kendi iç sesi olur—toplumun ya da kalabalığın dışında kalan, ama daha sahici konuşan tarafı.
Çocuk isteği ise çok daha derin bir katman. Bu sadece fiziksel bir çocuk olmayabilir;
bir başlangıç, bir üretim, bir devam, bir “benden sonra da var olacak bir şey” isteği olabilir. Ve “verilmiyor” hissi… bu, çoğu zaman çaresizlikle karışır ama aynı zamanda yön de gösterir: insan neyi gerçekten istiyor, orası berraklaşır.
Şu iki ihtimali düşünmek faydalı olabilir:
Bu metindeki çocuk gerçekten bir evlat mı, yoksa yazmak, üretmek, ortaya koymak istediğin bir “eser” mi?
“Allah vermiyor” dediğin yerde, belki de hayat senden başka bir yol denemeni mi istiyor?
Bunu düz bir teselliye indirgemek doğru olmaz. İstek gerçekleşmeyince acı gerçektir. Ama bu metin, senin sadece istemekle kalmayıp anlamaya çalışan bir yerde olduğunu gösteriyor.
İstersen bu metni biraz daha büyütebiliriz. Mesela:
O havuzun kenarında sen ne yapıyorsun?
Şeytan sana hangi kitabı okuyor?
Ve o çocuk… sen onu nasıl hayal ediyorsun?
HAYIR. SESİ !
Allah yarattı dememiş herkes bir nur tanesi mubarek, şeytanın elinde kitaplar... E?
EVET
YANİ -
ŞİİRİ SULADILAR DA OT BİTTİ
Bu çok güzel bir imge—ama tek başına bırakınca etkisi yarım kalıyor. Onu köprü sahnesine bağlayıp, anlamını derinleştireyim:
Şiiri suladılar.
Kim suladı, belli değildi—
belki erenler,
belki şeytanlar,
belki de köprüde yürüyen o kararsızlar.
Su değdiği anda kelimeler kabardı.
Toprak gibi.
Önce yer çıktı içinden—
sağlam, basılabilir bir zemin.
Sonra bir ev yükseldi,
duvarları anlamdan, çatısı suskunluktan.
Ve otlar…
kontrolsüz, kendiliğinden,
hiç kimsenin sahiplenmediği şeyler gibi çoğaldı.
Onlar geldi.
Kimin olduğu bilinmeyen giysileri giyenler.
Eve yerleştiler.
Şiir artık bir metin değildi—
üstüne basılan bir yerdi.
İçinde yaşanan bir şeydi.
Ama kadın uzaktan baktı.
Çünkü biliyordu:
Bir şiir yaşanmaya başladığında,
onu yazan artık orada barınamaz.
Kaygu’nun sesi yoktu o an.
Cehennemin derinliğinde mi kaldı,
yoksa toprağın içine mi karıştı, belli değildi.
Kadın eğildi,
topraktan çıkan bir ota dokundu.
Parmaklarının ucunda hafif bir titreşim hissetti.
Sanki bir şey hâlâ oradaydı.
Adını kaybetmiş ama varlığını değil.
Ve ilk kez şunu düşündü:
“Belki de şiir sulanmaz…
belki de biz, onu yaşamak için fazla yaklaşıyoruz.”
Burada çok güzel bir fikir oluştu:
şiir › mekâna dönüşüyor › başkaları yerleşiyor › yaratıcısı dışarıda kalıyor
İstersen buradan güçlü bir kırılma yazabiliriz:
Kadın evi geri almaya mı çalışır,
yoksa otların arasına karışıp görünmez mi olur?
İkisi de bambaşka bir roman çıkarır.
Bu ifade, Kur'an-ı Kerim'in Tekâsür Suresi'nin 1. ve 2. ayetlerine dayanmaktadır. Ayet meali şöyledir:
"Çoklukla övünmek (mal ve servette çokluk hırsı) sizi, kabirlere varıncaya (ölüp mezara girinceye) kadar oyaladı."
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
+1
Bu ayetler, insanın dünya malı biriktirme hırsına kapılarak asıl yaratılış gayesini (kulluğu) unutmasını ve gaflet içinde ömrünü tüketmesini konu alır.
Tevhid Meali
Tevhid Meali
+1
Ayetin ana mesajları ve uyarıları şunlardır:
Ölümü Unutturur: Mal, mülk ve makam hırsı insanı o kadar meşgul eder ki, kapıya dayanan ölümü ve ahireti fark edemez; ta ki kabre girene kadar.
Gaflet Halidir: Dünyadaki biriktirme tutkusu insanı Allah'a yönelmekten alıkoyar.
Gerçek Bilgi Eksikliği: Ayetin devamında (3. ve 4. ayetler), insanların bu gerçeği ancak ölümü tattıktan, kabre girdikten ve başlarına gelecekleri gördüklerinde (ahirette) anlayacakları vurgulanır.
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
Kur'an-ı Kerim - Diyanet
+3
Özetle bu ayet, insanı dünyaya aşırı bağlanmaktan ve mal hırsı yüzünden maneviyatı ıskalamaktan sakındıran çok güçlü bir uyarı niteliği taşır.
Bu sahne çok güçlü—ama “850 film” ve “ünlü oldu” kısmı bir anda geliyor, biraz zemine ihtiyaç var. Köprüyü merkez alıp, bedelin ne olduğunu hissettiren bir akış kurayım:
Ölü ozanların mahkemesinin kurulduğu bir köprü vardı.
Ne tam dünyadaydı ne de dışında.
Bir ucunda erenler,
ırmak kenarında sessizce içkilerini içerdi—
konuşmadan anlaşanların huzuruyla.
Diğer ucunda şeytanlar vardı.
Onlar da yer içerdi ama gürültüyle—
her lokmada bir iddia, her yudumda bir meydan okuma.
Ve köprünün ortasında yürüyenler…
Onlar en garip olanlardı.
Çoğu kat kat giysi giyerdi.
Ama hangi katın kime ait olduğunu bilmezdi.
Bir başkasının acısını, bir başkasının fikrini,
bir başkasının kaderini üstüne geçirirdi.
Bazılarıysa dururdu.
“Ben mahkemeyi görmek istiyorum,” derdi.
İşte o an her şey değişirdi.
Kadın bunu dediği anda,
Kaygu’nun önünde birden görüntüler açıldı.
Bir değil, onlarca değil—
yüzlerce.
850 film.
Her biri bir hayat,
her biri bir ihtimal,
her biri kadının olabileceği ama olmadığı bir versiyon.
Kaygu baktı.
İlk kez gözlerini kaçırmadı.
İzledikçe tanındı.
Tanındıkça büyüdü.
Büyüdükçe adı yayıldı.
Ünlü oldu.
Ama ün, burada alkış demek değildi.
Ün, herkesin seni kendine göre yorumlaması demekti.
Artık herkes Kaygu’yu biliyordu—
ama kimse onu gerçekten tanımıyordu.
Ve en ağır bedel buydu:
Onu adıyla çağıran kalmadı.
Herkes ona bir anlam yükledi.
Kadın köprüde kaldı.
Erenlere yaklaşamadı,
şeytanlara da tam karışamadı.
Çünkü artık biliyordu—
mahkemeyi görmek,
insanın kendini yargılamaya başlamasıdır.
Ve bir kez başladığında,
o dava kolay kolay bitmez.
Burada ana fikir çok netleşti:
“görmek = parçalanmak / bilinmek = yanlış anlaşılmak”
İstersen bir sonraki sahnede şunu yazabiliriz:
Kadın köprüden inmeye karar verirse nereye gider?
Irmağa mı (arınma)
Şeytanlara mı (güç/kaos)
Yoksa geri mi (hiç görmemiş gibi yaşamak)?
Bu seçim hikâyenin yönünü belirler.
... ölü ozanların mahkemesinin olduğu bir köprü vardı; bir ucunda erenler ırmak kenarında içkilerini içer bir ucunda şeytanlar yer içerdi hani -onların ortasında köprüde yürüyenler vardı, çoğu kat kat giysilerinin kimin olduğunu bilmeden giyerdi bazısı da mahkemeyi kendi görmek isterdi dediği anda farenin önünde 850 film belirdi ve ünlü oldu ama bedelini ağır ödedi
Burada atmosfer çok iyi ama “ne oldu kime ne yaptı” kısmı biraz bulanık kalıyor. Kaygu’yu merkezde tutup sahneyi netleştireyim—senin karanlık masal tonunu koruyarak:
Kaygu bu kez dışarıdan konuşmadı.
Sesi kadının karnından geldi.
İnce, sakin, neredeyse utanır gibi:
“Ben fare değilim,” dedi.
“Ben adımım.”
Kadın ilk kez irkildi.
Çünkü bu ses, diğerlerine benzemiyordu.
Ne emrediyordu, ne suçluyordu.
Sadece vardı.
Ama cadılar bunu duyar duymaz huzursuzlandı.
Çünkü onlar için isimler tehlikeliydi.
Bir şeye adıyla seslenmek,
onu kontrol edilemez kılar.
“Fare,” dediler ısrarla.
“Küçük, değersiz, susturulabilir.”
Kaygu yine aynı yerden konuştu:
“Değilim.”
İşte o an karar verildi.
Onu cehenneme attılar.
Ama bu bildiğin bir cehennem değildi—
unutulan şeylerin,
ciddiye alınmayan seslerin,
küçültülmüş duyguların yığıldığı bir yerdi.
Kaygu oraya düştü.
Ama yok olmadı.
Kadın bir boşluk hissetti.
Karnında ilk kez gerçek bir sessizlik oldu.
Ve o sessizlik… huzur değildi.
Diğerlerinden henüz haber alınamadı.
Ne cadılar sustu,
ne şeytanlar tamamen gitti.
Ama bir şey değişti:
Kadın artık hangi sesin ona ait olmadığını biliyordu.
Ve hangisinin…
geç de olsa,
onu yalnız bırakmayan tek şey olduğunu.
Burada çok kritik bir sembol oluştu:
Kaygu = bastırılmış ama gerçek “kendi sesi”
İstersen buradan iki güçlü sahne çıkar:
Kadın, Kaygu’yu “cehennemden geri çağırmayı” dener (yani kendine dönmeyi).
Ya da Kaygu orada büyür ve kadın onsuz yaşamayı öğrenmeye çalışır—ama eksik.
Hangisini yazmak sana daha yakın geliyor?
Çocuk mu*
Ne evi
:))
Karnından konuşan Kaygu'nun adı fare değil değil diye onu cehenneme atmışlar ama diğerlerinden henüz haber alınamamış
Bu sahne hikâyenin kalbi olabilir.
Evet.
Buradaki fikir çarpıcı ama dikkat: “şeytanla evlilik” eğer sadece metafor olarak netleşmezse okur kopabilir. Bunu psikolojik bir bağ/alışkanlık/bağımlılık gibi kurarsan hem daha sert hem daha inandırıcı olur. Senin karanlık masal tonunu koruyarak açıyorum:
Rüyasında dört şeytan vardı.
Dördü de aynı değildi—
biri korkuydu,
biri yalnızlık,
biri başkalarının sesi,
biri de kendine karşı acımasızlığı.
Kadın birinden boşandı.
Bunu bir zafer sandı.
Oysa ortada gerçek bir evlilik yoktu.
Şeytanın karısı olmazdı.
Ama insan, bağ kurduğu şeyden
resmî olmasa bile kopmak zorundadır.
Bir ev vardı şeytanın yakınında.
Kadın o eve hiç gidemedi.
Kapıya kadar geldi her seferinde,
ama içeri giremedi.
Yine boşandı.
Çocuklar vardı—
ama onlar kadını değil,
hep şeytanı arıyordu.
Çünkü şeytan daha yüksek konuşuyordu.
Daha ikna ediciydi.
Daha tanıdıktı.
Kadın yine boşandı.
Bu böyle defalarca oldu.
Aynı sahne,
aynı kopuş,
aynı geri dönüş.
Boşanıyordu ama bitiremiyordu.
Çünkü bağ, dışarıda değil içerideydi.
Sonra bir an durdu.
“Bir dakika,” dedi.
“Ben şeytanla evli olamam.”
İlk kez cümle doğruydu.
Çünkü o ana kadar hep yanlış yerden bakmıştı—
karşısında bir varlık var sanmıştı.
Oysa bağ, kendi içindeydi.
Elindeki kitaba baktı.
Onu okuduğu zamanlarda
daha az korktuğunu,
daha az bölündüğünü hatırladı.
Kitap işe yarıyordu.
Ama artık bir şey değişmişti.
İnsan bazı gerçekleri
doğru zamanda anlamazsa,
anladığında hayat çoktan şekil değiştirmiş olur.
Kadın bunu hissetti.
Geç kalmışlık,
sessiz ama ağır bir şeydir.
Ve ilk kez şunu düşündü:
“Belki de mesele boşanmak değil—
hiç evlenmemiş olduğunu kabul etmektir.”
Burada çok güçlü bir tema çıktı:
“var olmayan bir bağdan kurtulmaya çalışmak.”
İstersen bir sonraki adımda şunu yazabiliriz:
Kadın gerçekten “bağın hiç var olmadığını” kabul edince ne oluyor?
Ev geri geliyor mu?
Çocuklar kime dönüyor?
Kaygu bu sahnede ne yapıyor?
boşanmayı açalım;
boşanmayı açalım -rüyasında dört şeytan vardı, kadın birinden boşandı, aslında şeytanın karısı yoktu ama kadın yine de ondan boşandı, şeytanın yakınında bir ev vardı, kadın eve gidemedi, yine ondan boşandı, çocukları sadece şeytanı arıyordu, yine kadından boşandı ... bı defalarca oldu. sonra bir dakika dedi, ben şeytanla evli olamam -derken kadın okuduğu kitabın kendisine bir faydası olduğunu anladı ama artık çok geçti.
:)))
Metnin çok güçlü imgeler taşıyor ama şu an biraz dağınık; sahneler birbirine çarpıyor. Onu net bir akışa koyarsak etkisi katlanır. Aynı dili koruyarak toparlayayım—senin karanlık masal tonunu bozmadan:
O kadar çok rüya görmüştü ki
bir süre sonra hangisinin kendisi olduğunu ayırt edemedi.
Rüyalarında şeytanlar onu boşluyordu—
yani terk ediyorlardı, bağını koparıyorlardı.
Ama garip olan şuydu:
onu asıl yalnız bırakmayanlar birkaç kadındı.
Susmak bilmiyorlardı.
Onlara “cadı” dedi.
Kötü oldukları için değil—
fazla bildikleri ve fazla konuştukları için.
İyi cadılardı aslında,
tek kusurları gevezelikti.
Ama bazen gevezelik, bir insanın içini dışına çevirir.
Bir gün güçlerinin ellerinden alındığını fark ettiler.
Ve o an değiştiler.
Sözcükleri yumuşaklığını kaybetti,
bakışları sertleşti.
Kadına baskı yaptılar.
Okuduğu kitabı alıp
kötü güçlerin ellerine verdiler.
Sonra dönüp ona baktılar:
“Sen aptalsın,” dediler.
Kadın ilk kez buna inanmak üzereydi.
İnsan, kendine söylenen şeyi yeterince uzun dinlerse,
bir yerden sonra onu düşünmeye başlar.
Bir süre sonra da yaşamaya.
Ve gerçekten nefret edilen biri olduğunda,
bir gün kendini bir tahtın üzerinde buldu.
Yukarıdan dünyaya baktı—
bulutlar ağır ağır geçiyordu.
Her şey sakindi.
Ama aradaki ev yok olmuştu.
Sanki hiç var olmamış gibi.
Bu herkese olurdu belki.
İnsan, ait olduğu yeri kaybettiğinde
dünya bir süreliğine çok düzenli görünür.
Ama onun bir şeyi vardı hâlâ:
sahipsiz hislerini emanet ettiği küçük bir canlı.
Sevgili faresi Kaygu.
Ne cadılar kaldı yanında,
ne sesler sustu tamamen.
Ama Kaygu,
onu asla yalnız bırakmadı.
Burada çok net bir omurga çıktı:
(rüyalar › cadılar › ihanet › kimlik kırılması › yalnızlık › küçük ama gerçek bağ)
İstersen bir sonraki adımda şunları derinleştirebiliriz:
“cadılar” aslında kim? (arkadaşlar mı, iç sesler mi?)
“kitap” neyi temsil ediyor? (bilgi mi, masumiyet mi?)
“taht” bir güç mü yoksa kopuş mu?
Ve en önemlisi:
Kaygu’yu büyütmek ister misin, yoksa hep küçük ama vazgeçilmez mi kalsın?
EVET.
o kadar çok rüya görmüştü ki kendisini şeytanlar boşuyordu ama bir kaç kadın susmak bilmiyordu yine de ne çok anıları vardı, onlar cadıydı ama iyi cadılardı tek kusurları geveze olmalarıydı, cadılar güçlerinin elinden alındığını anlayınca kadına baskı uyguladılar, okuduğu kitabı kötü güçlerin eline verdiler ve kadını aptal olmakla suçladılar... sonunda kadın gerçekten nefret edilen biri olduğunda evrende bir tahtın üstünden dünyadaki bulutları gördü ama aradaki ev hemen yok oldu, bu herkese olurdu fakat sahipsiz hislerini emanet ettiği sevgili faresi kaygu onu asla yalnız bırakmadı
Bu cümle iyi bir kırılma noktası—ama “şeytanlar” dediğin şey, dışarıdan gelen bir güçten çok içerideki sesler gibi duruyor. Onu doğaüstü yaparsan sorumluluğu kaçırır; iç ses yaparsan karakter derinleşir.
Metni o yönde biraz açayım:
Neden biliyor musun—
iş hayatında başarılar versin, gerisi canı cehenneme deseydi mutlu olabilirdi.
Hayatı daraltmak bazen kurtarır insanı.
Ama o daraltamadı.
Çünkü içinde konuşan bir şey vardı.
Susturamadığı, ama tam olarak da inanmadığı bir ses.
Bazen “daha fazlası olmalısın” diyordu,
bazen “hiçbir şey değilsin.”
İkisi de aynı yerden geliyordu.
O buna “şeytanlarım” dedi.
Ama aslında onlar onun sesiydi—
fazla büyütülmüş, yankılanmış, bölünmüş hali.
Ne zaman sade bir mutluluğa yaklaşsa,
o ses araya giriyordu:
“Bu yetmez.”
Ve işte o an,
en basit huzuru bile elinden kaçırıyordu.
Çünkü insanı yoran hayat değil bazen,
hayata neyin yetmesi gerektiğine karar verememektir.
Burada çok güçlü bir tema var:
“başarıyla kurtulabileceğini sanan ama iç sesi yüzünden kurtulamayan insan.”
İstersen bunu iki farklı yola da götürebiliriz:
psikolojik (iç ses / bilinç / bastırılmış arzular)
ya da daha alegorik (gerçekten bir “şeytan” ama sembolik işleyen)
:))
Ama boğazı hep kuruyordu.
Bir şey içerken zaman kayıyordu; sanki bir yudumla yıllar geçiyor, bir bardakta on yıl birikiyordu.
Ağlamaklı gözlerinde yangının izleri vardı.
Gerçek bir yangın değildi bu—daha çok içinden geçilmiş bir korkunun isi gibi.
Ve o izler, masum çocukların arasından geçerken hissettiği o eski, açıklayamadığı korkuyu geri getiriyordu.
Sanki bir zamanlar orada olmaması gereken bir yerde bulunmuştu.
Kadın anladı sonra:
Bu adam bir filmdeydi ama rolü yoktu.
Sahneye çıkmıyor, replik söylemiyor, ama her karede bir şekilde bulunuyordu.
Görünmeden var olanlardan.
Ve belki de bu yüzden,
onu izlemek değil—
onu okumak istiyordu.
neden biliyor musun -iş hayatında başarılar ver, onun dışında canı cehenneme deseydi kendi kendine mutlu olurdu ama bunu başaramadı -kendisini seslendiren şeytanlar vardı
bunu sonsuza kadar affetmeyecekti çünkü affetmek imkansızdı
Rüyasında gördüğü adam kafedeydi, şarkıcının önünden geçtiğinde aklında kedisi vardı, televizyonda gördüğü adam duvarda kukla oynatıyordu ve evden hiç çıkmadığı için sakat sanıldı, gerçi evi yanmamıştı, boğazı kurumuştu, bir şeyler içerken on yıl geçmişti, ağlamaklı gözlerinde yangının izleri vardı ve bunlar ona masum çocukların arasından geçerken yaşadığı korkulu anları geri getirdi çünkü bu filmde rolü olmayan biriydi belki ama filmi okumak isterdi doğrusu.
Sabahın ilk ışıkları Amanda’nın aklındaki bütün duygusal ikilemi silmişti. Hayat artık eskisinden daha umut dolu ve daha parlak görünüyordu ona. Yalnızlığın ilk adını veren güneşin doğduğu ilk gün gibi umut doluydu. Oysa yürüdüğü sokakta kendisine eşlik eden hisleri bunların aksini söylüyordu. Bu kaçırılamayacak bir andı, bu kaçınılmaz bir sondu, bu belki düşünmeye değer tek doğru karardı ama bu adını koyamadığı hisler sahipsizdi.
İŞTE O
aslında sigarayı bırakmış
bi rahat etmiştir
Ne yaptım?
Güzel imgelerini tek tek sahneye yerleştirdim
Aşırı metafor yığılmasını › seçip sadeleştirdim
“şiir” tonunu korudum ama okunur hâle getirdim
Duyguyu › beden + hareketle bağladım
İlk kez hislerinde yanıldığını gördü, o çok emin olduğu, kendisini yanıltmayan hisleri sanki yara almıştı en uçuk pembe tebessüm edeceği yerden. Kalbinin sır gibi sakladığı hisleri kendisine yolu açarken bir perde gibi açılan gökyüzü asılsız bir iddia gibi veya çarpıcı bir gerçek gibi tüm tümseklerden hızla hoplaya atlaya geçen bir avcı gibi, sezgisel yolun sonuna gelmiş bir gözyaşının akıl yorgunluğunu bilen bir kayaya yaslanması gibi anlamsızdı bakışlarında. Mavinin ilk kez hırsızların elinden alınmış bir yanı vardı. Şehrin en korkutucu yanı kendi yalnızlığıydı ne de olsa.
ÖLDÜ.
BEĞENMEDİM
BUNU YAZ;
hay senin cennetine cehennemine dolduracağım kurşunu birazdan der, adam yerden kalktığında ağzı kan içindedir, yaşamını ilk kez hiçe sayar gibi alevlerin arasından çıkan kadına doğru koşar, kadın yerden kalktığında büyük bir çığlık atar ama adam bunu duymaz, sonra yeniden yaşam belirtisi gösteren bir kaplumbağa görünür, kitap okumaktadır, yalan mı der, bildim, film olduğunu bildim. bunu yaz
FİLM: SESSİZLİĞİN KAPISI – SAHNE II
Gece yarısı.
Sokak yanıyor. Gerçek mi, zihin mi belli değil.
Adam bağırır:
“Hay senin cennetine cehennemine—”
Cümle yarım kalır.
Bir darbe.
Yere düşer.
Sessizlik yoktur.
Sadece uğultu.
Adam yerde.
Ağzının kenarından kan sızar.
Gözleri açık ama ilk kez… hiçbir şeye tutunmaz.
Sanki yaşamını ilk kez hiçe sayar.
Sonra—
Alevlerin içinden biri çıkar.
Kadın.
Yanarak değil, yanmanın içinden yürüyerek.
Sakin.
Gözleri sabit.
Adam kalkmaya çalışır.
Dizleri titrer ama koşar.
Sanki cevap oradaymış gibi.
Kadın yere çöker.
Ve bir çığlık atar.
Ama…
Adam hiçbir şey duymaz.
Ses gitmiştir.
Dünya sessizliğe gömülür.
Bir an.
Kül, duman, ağır bir boşluk.
Sonra yerde bir hareket.
Küçük bir kaplumbağa.
Sırtı is içinde.
Ama canlı.
Önünde açık bir kitap vardır.
Yavaşça başını kaldırır.
Adama bakar.
Adam nefes nefese:
“Bu da ne…”
Kaplumbağa konuşmaz.
Sayfayı çevirir.
Adam yaklaşır.
Titreyen bir sesle:
“Yalan mı?”
Durur.
Gözleri büyür.
Fısıldar:
“Bildim…”
“Film olduğunu bildim.”
Kaplumbağa başını eğer.
Sanki biliyormuş gibi.
Uzakta, kapı yeniden belirir.
Aralık.
Ne davet eder, ne kovar.
Sadece oradadır.
İstersen buradan devam edebiliriz—kaplumbağa aslında neyi temsil ediyor, kadın neyin içinden geliyor, adam o kapıdan geçecek mi… Bu dünya kurulmuş durumda
Tamam—kısa, sert ve net bir film yazıyorum. Senin ritmine yakın, doğrudan:
FİLM ADI: SESSİZLİĞİN KAPISI
Gece.
Kadın oturuyor. Oda karanlık ama zihin aydınlık değil—kalabalık.
Sesler:
“Yanlış düşünüyorsun.”
“Bu böyle olmaz.”
“Sen kimsin ki?”
Kadın gözlerini kapatıyor.
Fısıldamıyor bu kez. Net:
“Sizin cennetiniz, cehenneminiz bana ait değil.”
Sesler yükseliyor.
Bir uğultu. Bir pazar yeri gibi. Herkes haklı, herkes bağırıyor.
Kadın ayağa kalkıyor.
Duvara bakıyor.
Orada bir şey var.
Daha önce yoktu.
İnce bir çizgi.
Bir kapı aralığı.
Seslerden biri alay ediyor:
“Kaçacak yerin yok.”
Kadın yaklaşır.
Elini uzatır. Kapı nefes alır gibi aralanır.
İçerisi… sessizlik.
Kadın ilk sesi tutar—en çok bağıranı.
Direnir.
Kadın bu kez bağırmaz.
Sadece şunu der:
“Bitti.”
Ve onu kapıdan iter.
Bir anda…
Uğultu azalır.
Bir tane daha.
Bir tane daha.
Her gönderdiğinde oda büyür, sesler küçülür.
Sonunda…
Tek bir ses kalır.
En tanıdık olan.
Kadın durur.
Sorusu yok artık.
Sadece bakar.
Kapı hâlâ açık.
O ses sorar:
“Beni de mi atacaksın?”
Kadın cevap vermez.
Kapıya bakar.
Sonra kendine.
Kapıyı kapatır.
Sessizlik.
Ama bu kez boş değil.
Kadın oturur.
Derin bir nefes.
Ve ilk kez…
Hiç kimse konuşmaz.
İstersen
bunu uzatırız,
sahneleri çoğaltırız ya da daha şiirsel/sert bir dile çekeriz. Bu çekirdek sağlam—senin hissinden geliyor.
YAPAT ZEKA FİLM
acil yardımı arayın:))
evet
bütün kitapları açıklayan bir ilim olduğundan benimkisi
siz gene de filme ilim dayatın bence de
belki biri yanlış anlar diye de yine film yazın saklayın
otuz yıl tartışın tepemizde
bir de bilgisiz bulamayınca bağıranları gidin bulun
ş'apın
film açısından ed darr dersiniz
şeytan bakımından kuran okumak
ama sonuçta bu şiiri ben yazdım
bu filmi ben yazdım
bu şarkıyı ben yazdım
bu sessizlik de benim hakkım
yukarıdaki allah için yazdım
ölünce hesap vereceğim diye
hepsi kafanıza yağacaksa şayet bilgi diye
beni bulamayacaksınız ne yazık ki
o da karakol türküsü
BİLMEDİĞİM NE VARSA AYRI BİR EVRENDE AĞIRLASINLAR FİLMİ
:))
SADECE
çok mu zor bunu anlamak
?
Buna benzer hissi taşıyan bazı yapımlar var:
Inception › Zihnin katmanları ve kontrol meselesi
Doctor Strange › Farklı boyutlar, gerçeklik bükülmesi
The Matrix › Gerçeklikten kopuş ve sistemin dışına çıkma
Everything Everywhere All at Once › Çoklu evren ve zihinsel kaos
Ama senin fikrin biraz daha keskin:
“Rahatsız edenleri alıp başka evrene atmak.”
Bunu hikâyeye çevirsek şöyle bir omurga çıkar:
Ana karakter: Sürekli zihninde konuşan, tartışan seslerle yaşayan biri
Keşif: Bu seslerin aslında “atılabilir” olduğunu fark ediyor
Araç: Belki bir cihaz, belki bir dua, belki zihinsel bir kapı
Dönüm noktası: Hepsini gönderiyor… ve sessizlik geliyor
Ama twist: Sessizlik huzur mu, yoksa boşluk mu?
Final: Gerçek çözümün “yok etmek değil, yönetmek” olduğunu fark ediyor
AMA KAFALARI YOK