Mürekkebin Son Nefesi Şiiri - Bahtiyar Cm

Kalemimin ucundan dökülen mısralarla suladığım

Yaşlı bir çınar gibiydi artık ömrüm.

Çaresizliğimi astığım gövdemden,

Verdiğim o tertemiz sayfaya,

Kalemimden dökülen simsiyah bir mürekkepti artık

Bu şehirde ölüm.

Tutamadım.

Tutamadım.

Kayıp gitti ellerimden bir hayat.

Tutamadım parmaklarımın arasından sızan o son ışığı.

Mürekkebin kâğıda ihaneti gibi dağıldı bütün sözlerim.

Gövdemde açılan her yara,

Yaşlı çınarın bir dalını daha kopardı.

Şimdi köklerim toprağa küskün,

Dallarım gökyüzüne yabancı.

Elden kayıp giden,

Sadece bir ömür değil,

Koca bir inancın enkazıydı.

Bu şehir artık her gece

Simsiyah bir hüzünle boyanıyor.

Hangi sayfayı açsam,

Ucunda kurumuş bir damla keder.

Mısralarla suladığım çınar,

Kendi kuraklığında boğuluyor.

Yazılmamış her kelime,

Ruhumun darağacında sallanan bir sessizlik.

Ölüm,

Bir mürekkep lekesi gibi yayılıyor

Tertemiz sayfalarımın kalbine.

Kayıp giden hayatın ardından

El sallayamadım bile.

Öyle bir hızla geçti ki yanımdan,

Rüzgârı bile yakıcıydı.

Çaresizliğimi astığım o gövde

Artık beni taşımıyor.

Yerçekimine yenilen her umut,

Toprağın karanlığında birleşiyor.

Adını koyamadığım bu boşluk,

Kalemimin son nefesiyle doluyor.

Kaç bahar bekledim

Bu çınarın gölgesinde huzur bulmak için.

Kaç gece sabahı mürekkeple boyadım,

Karanlık biraz azalsın diye.

Ama her satır,

Bittiği yerde

Bir uçurumun kıyısına çıkıyor.

Ellerim bomboş.

Avuçlarımda yalnızca

Kayıp yılların serinliği.

Bir hayat sığmıyor artık

Ne o tertemiz sayfaya,

Ne de bu yorgun şehre.

Şehir sustu.

Kalem durdu.

Mürekkep kendi içine çekildi.

Yaşlı çınar,

Kışın soğuk nefesine bıraktı son yaprağını.

Tutamadığım her şey

Uzak bir limanın sisi gibi dağılıyor.

Ben,

Bu ölüm kokulu mürekkeple

Kendi sonumu yazıyorum sessizce.

Kaybolan sadece sen değildin.

Bir ömür aradığım bendim belki de.

Verdiğim o tertemiz sayfa,

Şimdi siyahın en koyu hâliyle örtülü.

Üzerine düşen her harf,

Bir vedanın ağır yükünü taşıyor.

Çaresizlikten başka

Sığınacak gölge kalmadı.

Mürekkep bitti.

Kalem kırıldı.

Mısralar yetim kaldı.

Son bir gayretle uzansam da,

Zamanın acımasız akıntısına kapıldım.

Hayat,

Parmaklarımın arasından süzülen

Bir kum saati gibi boşaldı.

Şimdi yaşlı çınar devrildi.

Sayfalar rüzgârda savruldu.

Mürekkebin son damlası,

Kâğıdın ortasına düştü.

Tutamadım dünyayı.

Kayıp gitti ellerimden

Koca bir ömür.

Bitti işte.

Mısralar son noktasına ulaştı.

Ne çınar kaldı ayakta,

Ne de düşlerimi sulayan kalem.

Şehir kendi siyahında boğulurken,

Ben son sayfada kaldım.

Bir hayatın son dizesi:

Tutamadım... Her şey birden bitti.

Mürekkep kurudu.

Sayfa kapandı.

Geriye sadece

Derin bir ah kaldı.