Namlu Ucu Sessizliği Şiiri - Bahtiyar Cm

Kirpiğinde asılı kalmış ömrüm,
Bıyıkları tütün kokan, kaburgası kurşun yemiş bir ömür.
Ha koptu ha kopacak bu gergin ip,
Ha bitti bitecek bu amansız, bu cellat kavgası.
Bir kez kırpsan gözünü, yerçekimi galip gelecek,
Bir kez baksan, patlayacak namluda suskun feryat.
Kopacak ne varsa kopsun ulan,
Bu dağlar, bu taşlar tanık olsun bu kadere!
Zaman, suratımıza fırlatılan paslı bir çivi gibi eskiyor burada.
Süslü vedaları, o burjuva merhametleri çoktan kusup attım içimden.
Şimdi bir uçurumun çatlağında, rüzgâra karşı dişlerimi sıkıyorum.
Kemiklerime kadar işleyen bu sızı, senin eserin, senin gözlerindir.
Sustukça içimde büyüyen vahşi, zincirsiz canavar,
Şimdi senin bakışlarının tam ortasında prangalarını kırıyor.
Gözlerini benden saklama, fistanı kanlı yarim.
Ya vur dibe, vurdur bu yaralı bedeni,
Ya da kapat o kapakları, bitsin bu amansız infaz.
Göğüs kafesimin altında çürüyen o eski sabır,
Şimdi dilimin ucunda sivri bir kama gibi bileniyor.
Merhamet dilenecek yaşı çoktan geçtim,
Zaten bu çorak topraklarda sevgiye dair ne varsa kurudu.
Sen o zehirli oklardan farksız bakışlarını üzerime diktikçe,
Ben her defasında kendi külümden, kendi hesapsız öfkemden doğuyorum.
Bu karanlık, bu lanet sokakların ortasında, yalnız ve çıplak,
Hesap sormaya geldim avuçlarımda biriken dağ gibi sessizlikle.
Artık ne bir dönüş yolu var bu yoldan ne de bir parça umut,
Fermanı yırttım, o eski defterleri kendi ellerimle ateşe verdim.
Sadece dur ve izle içimde başlayan yangını,
Çünkü bu infazın sonunda ikimizden biri mutlaka küle dönecek.