Aynadaki Namlu Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bıçağın soğuğu dayandı boğazıma,
Ölümün ilk öpücüğü: dudaklarımda buz.
Zaman daralıyor bir mermi yolu gibi,
Dışarıda yağmur, camı döven o huysuz...

​Parmağım tetiğe değiyor titreyerek,
Masada eski bir hayat, toz içinde anılar.
Bakma bana öyle, vakit dar!
Sen aşağıya indikçe harf harf,
Yukarıda boğuluyor yarım kalan fısıltılar.

​Geceyi yırttı bir siren sesi,
Adam yavaşça döndü aynaya;
Karşısında kendi karanlığı, dilsiz nefesi.
Durabilirdin oysa, bir üst dizede kalabilirdin,
Ama gözlerin kayıyor durmadan bir alt mısraya...

​Derin bir nefes aldın,
Namluyu tam kalbime sıktın.
Sen okumaya devam ettikçe böyle,
Saniyeler sızdı harflerin arasından.
Ve gözlerin son noktaya değdiği anda;
Sen okudun,
Sen çektin tetiği.

​BAM.

​Adam aynada yığıldı,
Kan yerine mürekkep aktı sayfalara.
Polis kapıda şimdi, o loş odada...
Ama sen hâlâ buradasın, suç mahallinde.
Çünkü bu şiiri bitirdiğin anda;
Öldürdük onu seninle birlikte