1/137 Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Dengen belliyken avuçlarımın içinde,
Bir sınırı aşıp hiçliğe karışmaktı senin gidişin.
Bazı sırlar hiç açılmadan kalmalıydı öylece,
Varlığın, olduğu yerde sarsılmadan durmalıydı.

1/137

Sen bilmezsin; en derinlerde, tam içimdeydin,
Ruhum senin kıyılarında, sadece sana bakarak soluklanırdı.
Hani her şeyi yerli yerinde tutan o son bakış vardır ya;
O söndü işte... Dünya sustu, zaman yoruldu.

1/137

Bir boşluğa düştü, oysa sımsıkı tutunduğum ellerin,
Artık hangi gökyüzüne uzansam rengi soluk, tadı eksik gibi..
Ama bildiğim tek şey var: Yokluğunla bile var olma ihtimalin,
Hâlâ bu yıkık zihnimi dengede tutuyor.

1/137