Sınırlarımı cetvelle çizilmiş bir harita gibi ihlal ettin;
İşgalci bir güç gibi çöktün ana yurduma.
Dört tarafım kuşatılmış, mülteciyim kendi içimde;
Söylesene; hangi masada paylaştın ruhumu?
Hangi fermanla sömürdün bu toprağı?
Ben, kıyılarını koruyamayan o yorgun Afrika...
Gözlerimin rengini, içimdeki elmasları talan ettin.
Sırtımdaki bu soğuğun, en yakınımdaki elin ihaneti olduğunu
Çok geç anladım.
Giderken arkanda çatlamış topraklar ve dilsiz ağıtlar bıraktın.
Şimdi kuruttuğun bu nehirlerle gurur duyebilirsin;
Ama unutma; hiçbir işgal, kalbin yerli halkı diz çökmeden bitmez.
Ve hiçbir sömürgeci, yıktığı kalpten helallik almadan gidemez.
Kayıt Tarihi : 12.01.2026 20:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!