Ben sevmeyi sende sevdim,
Mayısta bir papatyanın kalbini kırk yerinden öpen gövdesinde.
Güneşin henüz acıtmadığı topraklardan,
Kuşların ağzındaki o taze gökyüzü sesinden öğrendim seni.
Sonbahar geldiğinde,
Yeryüzü bütün renklerini bir vedaya hazırlarken,
Kuru yaprakların o kırılgan dökümünde sevdim seni.
Hani o vedalar bile seninle güzeldi,
Eksilen her şeyin yerini alan bir serinliktin içimde.
Göçmen kuşlarının kanatlarında taşıdığı o gizli pusulada,
Hiç bilmediğim coğrafyaların, hiç varılmamış rüzgarlarında sevdim.
Onlar haritada kendilerine yeni bir yurt ararken,
Benim çoktan senin kalbine mühürlendiğimi bilmeden geçtiler.
Karlara bulandı gökyüzü, nehirler buz tuttu da sustu,
Ben yine o mayıs sabahının sıcaklığıyla direndim zemheriye.
Kirpiklerinde biriken o beyaz sessizlikte seyre daldım dünyayı,
Çünkü bilirdim, kışın en derin yerinde bile senin kokun saklıydı.
Şimdi baharlar kapıyı çalsa, çiçekler yeniden uyansa ne çıkar,
Ben göçünü çoktan tamamlamış bir kuş gibi duruldum sende.
Gözlerindeki o mavi gökyüzünün kuytusuna bıraktım yorgun kanatlarımı,
Artık ne takvimler yorar beni, ne de yolların o amansız uzaklığı.
Ben seni mevsimlerin o sessiz geçişinde sevdim,
Zamanın parmaklarımın arasından kayıp gidişinde.
Her giden ay bir parça kopardı belki takvimlerden,
Ama her gelen rüzgar seni fısıldadı odama.
Şimdi bütün turnalar döndü, bütün yapraklar sustu,
Sarıldım gövdene o ilk günkü papatya telaşıyla.
Sen ey kalbimin hiç bitmeyecek olan son mevsimi,
Dünya dursun, senin gölgende kış bende başlasın.
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 00:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı sevgiler bir mevsimde başlayıp diğerinde biter. Bazıları ise bütün mevsimlerden geçerek insanın kaderine dönüşür. Bu şiir, zamanı takvimlerle değil, sevdiğinin varlığıyla ölçen bir kalbin hikâyesidir. Çünkü bazen insanın ömründe geçen en uzun mevsim, hiç bitmeyen bir sevgidir. Bahtiyar...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!