Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Gülüşün yağsın istedim sağanak sağanak üstüme,
Sen ki sol yanımın tek ilacıydın;
Seni her şeyden, seni candan öte sevdim.
Varlığınla vardım bu dünyada, sanki seninle tamamdım;
Yokluğun, o en koyu zehirden daha acı.

Öyle derin ki içimdeki o kör özlemin;
Gurbet içinde yaşıyorum kıyameti.
Saatler bir cellat gibi her saniye biçiyor;
Dilim dilim vuslatı ertelenmiş bu hasreti...

Yokluğun dudaklarıma değen cehennem ateşi,

Yine o sevmenin en büyük yalnızlığı içindeyim,
Koyamadım bir türlü şu devasa aşkı senin o dar kalbine.
Ömür denen bu tozlu durakta beklerken;
Bitmesin istedim bu rüya, bir günden diğer bir güne...

Dinlediğim her şarkıda, her hüzünlü notada,

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle, hatırlar mısın?
Sarmaşıklı bir ev,
Yemyeşil bir bahçe içinde.
Üstümüze sinmiş taze ekmek kokusu,
Ve avuçlarımızda limon çiçekleri...

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle, hani o yarım kalan.
Ben gözlerine en kuytu şiirleri okurken,
Akşamları, o serin yıldızlar altında;
İnce belli bardakta demli çayımız,
Küçücük soframızda devleşen aşkımız vardı.

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle;
O buram buram bakışlarında yitip giderken,
Uzanıp gidiyordum uçsuz bucaksız kollarında.
Resmini çiziyorum şimdi geçtiğim dağlara, taşlara...
Bir cezve kahvenin kırk yıllık hatrı gibi;

Bütünün içinde koca bir yarımım şimdi,
Uçsuz bucaksız bir gönül deryasında...
Rastlantıların rüzgârına kapılmış;
Can denen şu bir avuç et parçasında,
Yokla var arasındaki o incecik çizgideyim.

Öyle yalnızım, öyle çaresiz, öyle mutsuz,
Sanki deryanın ortasında kalmış bir susuz.

Çoktan geçtim şairin ömrünün ortasını,
Noktadan önce virgülü koyacak zamanı.

Yüreğimden kopan bir ahla aklıma düşer;
O leyli leyli yaş içindeki kelimelerin
Bütün bütün delik deşik zayi olur;
Aynalara çarparak yankılanan sesin.

Yalan dünyayı tutan bu ahla,

Ne beklenmedik düşler, sevdalar...
Ne bir tebessüm, ne de bir demli çay kokusu.
Ne var, ne yok ile başlayan,
Bölüşecek ekmekteki küf kokusu.

Umuda bağlanan her doğan güneş,