Ey Sevgili - 9 Şiiri - Halil Kumcu

Yine o sevmenin en büyük yalnızlığı içindeyim,
Koyamadım bir türlü şu devasa aşkı senin o dar kalbine.
Ömür denen bu tozlu durakta beklerken;
Bitmesin istedim bu rüya, bir günden diğer bir güne...

Dinlediğim her şarkıda, her hüzünlü notada,
Sen geçiyorsun sessizce bu yorgun gözlerimden.
Ben sustukça büyüdü içimdeki o kördüğüm;
Senin o büyük yokluğunda vazgeçtim herkesten.

Ne devasa hayaller büyütmüştüm oysa,
İçinde sadece "biz" olan, sadece sen olan...
Şimdi bu hayat hikâyesini soranlara ne demeli?
Beni böyle yaralı, beni böyle yarım bırakan...

Sensizliğe hıçkırıyor bu mahzun kalbim,
Uzaklardan da olsa hissediyor musun?
Günden güne, mum gibi eriyorum senden ayrı;
Söylesene sevgili, gerçekten biliyor musun?

Korkma... Ben seni sensiz de yaşarım bu kuytu köşemde,
Fakat bu seni kaçıncı yitirişim, kaçıncı kaybedişim?
Bir düşümüz vardı seninle, hatırlar mısın?
Taze ekmek kokusu sarmış her yeri...
Ve her yanımızda o masum limon çiçekleri.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sevmenin yalnızlığı ağırdır; çünkü iki kişilik bir duyguyu tek başına taşımaktır.
•Sensizliğe ağlayan kalbim değil; içimdeki “biz”dir.
•Bir düşümüz vardı; şimdi o düş, kalbimin en tenha köşesinde yetim.
•Kalbine koyamadım aşkı; demek ki bazı kapılar içeriden kilitli.

6 Eylül 2019 / Cuma / Ankara