Ey Sevgili - 8 Şiiri - Halil Kumcu

Öyle derin ki içimdeki o kör özlemin;
Gurbet içinde yaşıyorum kıyameti.
Saatler bir cellat gibi her saniye biçiyor;
Dilim dilim vuslatı ertelenmiş bu hasreti...

Yokluğun dudaklarıma değen cehennem ateşi,
Dokunduğu her yerde ruhumu acıtıyor.
Koca bir boşluğun ortasında kalmışım yapayalnız;
Duyulmayan çığlıklar sessizce boğuyor.

Aynı şehrin sokaklarında, aynı göğün altında;
Senden fersah fersah uzakta yaşamak...
Aklımda o her şeyi unutturan gözlerin,
Özleyip de bir türlü ulaşamamak, dokunamamak...

Sensizlik artık matemin en koyu renginde,
Yaran içten içe kanıyor, kimse görmüyor.
İçime kanlı yaşlar dökülür her gece yarısı;
Gönlüm senin o devasa yokluğunla yanıyor.

Hani bir düşümüz vardı seninle, hatırlar mısın?
O eski, o masum günlerdeki gibi...
Kaybolmuş ruhlar mezarlığında bir gölgeyim;
Tümüyle kendi içime, o karanlığıma döndürdün beni.

Ey sevgili...
Nasıl da aklıma geldin aniden şimdi?
Bir düşümüz vardı seninle, söylesene;
Gerçekten unuttun mu o sarmaşıklı, o bahçeli evi?

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Aynı şehirde gurbet yaşadım; demek ki mesafe kilometreyle değil, kalple ölçülürmüş.
•Gözlerin aklımda bir mahkeme; her hatıra yeniden yargılıyor beni.
•Aynı gökyüzüne bakıp ayrı düşmek, en acı yalnızlık biçimi.
•Gurbet içinde gurbetteyim; çünkü çok uzağım, senin kalbine.

6 Eylül 2019 / Cuma / Ankara