Ey Sevgili - 7 Şiiri - Halil Kumcu

Gülüşün yağsın istedim sağanak sağanak üstüme,
Sen ki sol yanımın tek ilacıydın;
Seni her şeyden, seni candan öte sevdim.
Varlığınla vardım bu dünyada, sanki seninle tamamdım;
Yokluğun, o en koyu zehirden daha acı.

Bölük pörçük bir hayat bıraktın geride,
Uzanıp tutabilsem ellerini, her şey düzelecek gibi...
Rüyanın içinde bitmeyen bir başka rüya bu;
Güzel, hoş bir koku yayılıyor hatıralardan,
Bir ıtır çiçeğiydi aşkın, yeminle ve kasemle söylüyorum.

Sahi, beni hiç mi sevmedin ey sevgili?
Hiç mi geçmedim o mağrur kalbinin kıyısından?
Hayat dediğin nedir ki zaten;
Gözlerinde yüzen sessiz bir gemi...
Uzat, uzat artık bana o merhametli elini.

Söz vermiştik hani o eski günlerde,
Aynı rüyayı tekrar tekrar yaşıyor gibi;
"Çok özleyeceğiz" demiştik birbirimizi...
İşte özlüyorum, işte eriyorum her nefeste.

O sarmaşıklı, o bahçeli ev hayalimiz;
Şimdi soğuk bir duvarda asılı kaldı öylece.
Kurudu bu aşkın toprağa hasret kökleri...
Nerede kaldı sevgili, nerede kaldı;
O eski zamanların sarsılmaz sadakati?

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle;
Hâlâ o düşün içindeyim, ama yapayalnız.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Gülüşünü beklerken mevsimler değişti; içimdeki kış yerinde kaldı.
•Elini tutamadım ama yokluğunu sımsıkı tuttum.
•Sen gidince anladım; vedalar kapı çarpmaz, kalp çarpar.
•Rüyalarımda bile seni kaybetmekten yoruldum.

Eylül 2019 / Ankara