Ey Sevgili - 3 Şiiri - Halil Kumcu

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle;
O buram buram bakışlarında yitip giderken,
Uzanıp gidiyordum uçsuz bucaksız kollarında.
Resmini çiziyorum şimdi geçtiğim dağlara, taşlara...
Bir cezve kahvenin kırk yıllık hatrı gibi;
Simsiyah, acı ve upuzun bir sevda bu.

Aşkımız bir kan damlasıydı;
Kendi içinde bir trajedi,
Gökyüzünde çakıp kaybolan bir yıldırım misali...
Her şeyi bir kenara bıraksak da sevgili,
İnan ki yine de ümitli bir şeydi yaşamak seni.

Hâlâ unutmadım o yazdığın son kelimeyi;
"Veda" demiştin...
O gün zihnime kazıdın bu karanlık müebbedi.
Şimdi iyi şeyler söylemek gerek bize,
Güzel şeyler...
Sonra neden geldin, nasıl geldin;
Hatırlamıyorum, vakit hangi dertli vakitti?

Yağmur hızlanıyor bak, ey sevgili;
Yine bakışlarım çocuksu ve endişeli.
"Seni seviyorum" deyişini duyuyorum hâlâ,
Defalarca yaşıyorum o yankılanan sesi;
Tıpkı o eski, o şen şakrak günlerimiz misali.

Bir düşümüz vardı seninle;
Hâlâ o rüyanın içindeyim:
Sarmaşıklı bir ev,
Yemyeşil bir bahçe içinde...

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir kandamlasıydı aşkımız; düştüğü yeri kızıl, kalbimi viran bıraktı.
•Yağmur hızlandıkça seni hatırlıyorum; demek ki gök de içimde ağlıyor.
•Sarmaşıklı bir ev düşledik; duvarlarını özlem bastı, kapısını yalnızlık.
•Bir bakışınla başlardı hayat; bir susuşunla sona ererdi.
•“Veda” dedin; o kelime zihnimde müebbet hüküm giydi.

Eylül 2019 / Ankara