Ey Sevgili - 2 Şiiri - Halil Kumcu

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle, hani o yarım kalan.
Ben gözlerine en kuytu şiirleri okurken,
Akşamları, o serin yıldızlar altında;
İnce belli bardakta demli çayımız,
Küçücük soframızda devleşen aşkımız vardı.

İçimde yerini çoktan hazırladığım,
Damarlarıma sızan ak bir kar gibiydin.
Öyle bir yol ki bu, ucu görünmez;
Güz yağmurları ağır ağır yağarken,
Seni kucağımda taşıyacaktım menzile,
Her sabah öperek uyandıracaktım uykundan.

Baş başaydık o vakitler,
Saadete açılan gizli kapılarımız vardı.
Baştanbaşa, uçtan uca...
Kalbimden kalbine giden o incecik yol;
Hani özlemekten yorulup ölmesini istediğimiz,
Şu yaralı sol tarafımız vardı.

Gözlerimize değen o sessiz sağanak;
Bize ait, bizim gözyaşlarımızdı.
Uzanmıştın kucağıma bir rüya gibi;
Mehtapla yapraklar el ele vermiş,
Sarmıştı her yanımızı o büyülü karanlık.

Şimdi ellerimle boşluğa resmini çiziyorum,
Sen yine saçlarınla örtüyorsun yüzümü.
Yanaklarıma o eski yaşlar düştükçe,
Geçmişi en baştan kuruyoruz seninle.
Fakat olmuyor; bir türlü alışamıyorum bu sensizliğe...
Sahi, kekik de toplayamadık henüz,
Baharda leylaklar açacak, biliyorsun;
Peki ya sen?

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle;
Hatırlar mısın?

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Aşk, birlikte düşlenen hayallerin, birbirine dokunan kalplerin öyküsüdür.
•Güz yağmurları kadar inatçıydım; her damlada adını yeniden sevdim.
•Sol tarafım, özlemekten ölmek ister; sağ tarafım inadına seni yaşatır.
•Geçmişi yeniden kurduk her gözyaşında; ama geleceği sensiz yazamadık.
•Damarlarıma kadar işledin; kan değil, adın dolaşıyor içimde.

Eylül 2019 / Ankara