Ey Sevgili - 10 Şiiri - Halil Kumcu

Gün olur teslim olurum ben de,
Şu kan ter içinde bırakan uykusuz düşlerime.
Öğrendim ki seni sevmek; en başından beri,
Yalnızlığı göze almakmış, o hak edilmemiş yenilgilerime.

Biliyorum ki ismimi unuttuğun o meşum an,
Senin de cismin çürüyecek bu vicdan azabında.
Kalbin derinden bir çığlık, sarsıcı bir yankıyla,
Yaralı bir haykırış işitecek ıssız odalarda.

Sensizlik bir sis gibi çökecek üstüme, ey sevgili;
İçimi titreten o sesin, zihnini kemirecek.
Ruhumu okşayan o eski gülüşün,
İliklerime kadar işleyen nefesinle bir bıçak gibi kesilecek.

Gönül penceremin önünden her gece,
Şiir kokan o ıslak gözlerin geçecek.
Çisil çisil yağan o kimsesiz yağmurlarda,
Ciğerlerim bir bir yerinden sökülecek.

O yağmur taneleri vurdukça hırsla,
O sarmaşıklı, o bahçeli evin buğulu camına;
Beynimde tokat gibi patlıyorsun her saniye...
Yazık; bir aşk daha şarkılarda kaldı, koca bir hiç uğruna.

Hani her şeyden önce "sevmek" vardı bu dünyada?
Bak, ben de sevdim seni; hem de kuruşu kuruşuna!
Şimdi bir tutam gül bırakıyorum ey sevgili,
Bu boynu bükük kır çiçeğinin solgun taç yaprağına...

Şiirden geriye kalan satırlar:

•İsmimi unuttuğun gün, içimdeki şehir yıkıldı.
•Yalnızlık göze alınır da sensizlik içe alınmaz.
•Kuruşu kuruşuna sevdim; aşkın hesabı tutulmazmış.
•Sensizlik ağır bir tokat; sesi geçer, izi kalır.

7 Eylül 2019 / Cumartesi / Ankara