Ey Sevgili - 1 Şiiri - Halil Kumcu

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle, hatırlar mısın?
Sarmaşıklı bir ev,
Yemyeşil bir bahçe içinde.
Üstümüze sinmiş taze ekmek kokusu,
Ve avuçlarımızda limon çiçekleri...

Canımda ismin, ruhumda o eşsiz cismin vardı,
Ulaşılmaz bir yürekten yaralıyım şimdi.
Öyle ki çakılıp kaldı zaman;
Bir türlü çizemediğim resimler gibi,
Uzayıp gitti bu uçsuz bucaksız sensizliğim.

Benden başka bir sen vardın içimde,
Umut deryasına yelken açtığım.
Rengârenk çiçeklerle bezeyip,
Canıma can kattığın o günler...
Bir hayali büyütmekle geçti, sana adadığım ömrüm.

Buramda, tam şuramda sızlıyor,
Uçsuz bucaksız o yetim sevda.
Karanlık rıhtımda bekleyen o yolcu gibi,
Veya gün sayan bir mahkûmun sabrıyla;
Uçar gider sesim, bu kimsesiz yalnızlığa.

Şu gönül senin kapında mülteci,
Uğruna satır satır yazıldı bu aşk...
Rehin kaldığım o yürekte şimdi,
Cismim harf harf ağladı ardından;
Ve kanadı kırıldı o çocuksu uçurtmamın.

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle;
Söylesene, hâlâ hatırlar mısın?

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Rıhtımda bekleyen gemi gibiyim; halatlar çözülmüyor, çünkü adınla bağlıyım.
•Sarmaşıklı bir ev düşledim; duvarlarına umudu, kapısına ismini astım.
•İçimde senden gayrı bir sen daha var; biri susar, biri gece boyunca ağlar.
•Adını her andığımda şehir kararıyor; demek ki güneşim sendin fark ettirmeden.
•Beklemek, en ağır cezadır aşkta; affı yok, temyizi yok, yalnızca özlem var.

Eylül 2019 / Ankara