Ey Sevgibi - 11 Şiiri - Halil Kumcu

Ey sevgili... Bir düşümüz vardı seninle, hani o yarım kalan;
Sarmaşıklı bir ev, yemyeşil bir bahçe içinde...
Bir ressamın titreyen elleriyle tuvale çizdiği,
O en güzel, o en masum çiçekler gibiydin;
Bütün çiçekler güzeldi ama hiçbiri senin gibi değildi.

Göğsüme bir bıçak gibi oturan o kadim sızın,
İçimde anlatamadığım ne çok dert, ne çok kelime biriktirdi...
Korktuğum ne varsa, bir bir geldi buldu beni.
Sahi, birçok insan için "direnmek" değil midir aşk?
Olmuyor işte sevgili, olmuyor; ne yapsam geçmiyor.
Bu buz kesmiş sensizlik, en çok ellerimi üşütüyor.

Kimselere feryadımı diyemediğim,
Akan suya mektuplar yazmak gibi büyülü bir şeysin sen.
Söylediğin her söz bir tılsım, her dokunuşun kutsaldı;
Sen benim içimde hiç eksilmeyen, her gün tazelenen hüznümsün.

Hâlâ aynanın o solgun sırrında gözlerin durur,
O hiç unutamadığım, o dünyalar güzeli gülüşlerinle...
Hani bir gece ne çok konuşmuştuk, ne çok söz vermiştik;
Unutulduğum o sarmaşıklı, o bahçeli evin gölgesinde.
Masumdum aslında, bir çocuk kadar hesapsız;
Seni sevmekten başka ne bir yolum vardı, ne de amacım...

Yazık oldu ey sevgili, hem bize hem o güzelim düşe; yazık...
O sarmaşıklı ev artık bir rüya, o bahçe ise uzak bir hayal.
Seni sorduklarında sessizliğe bürünüp susuyorum;
"İçime gömdüm onu" diyorum, sadece susuyorum...
Çünkü korkuyorum; içimdeki o tertemiz "seni" incitirler diye.
Bil ki kimse yâr olamaz artık bana, senden sonra...
Zaman durdu; günler ay, aylar ise koca bir yıl oldu.

Ey sevgili...
Bir düşümüz vardı seninle;
Şimdi o düş, benim en sessiz mezarım oldu.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sarmaşıklı bir ev düşledik; şimdi duvarlarına yalnızlık tırmanıyor.
•Sensizlik ellerimi değil, geleceğimi üşüttü.
•Aynada gözlerin duruyor hâlâ; ben yüzümü değiştiremedim.
•Günler ay, aylar yıl oldu; sensizlik takvim tutmaz.

8 Eylül 2019 / Pazar / Ankara