Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Geçmişin vazgeçilmezlerinde,
Dindiremediğin bir acıda erirsin.
Bir hayalin gölgesinde;
Çaresizlik nedir, bilir misin?

Kırık dökük sağır kelimeler,

Yüreğine hiç güneş dokundu mu?
Ne kaldı geriye, hiçten avuçlarında?
Secdede sakladığın selam ve dua,
Toprağa ekilerek dertlendi ta doğduğunda.

Öldürebildin mi ruhunu, bin pişman?

Hükmünü vermişsin,
Cezam susman...
Kelimelerim kifayetsiz,
Hiç yokmuşçasına konuşmaman.

Cevap vermemen sözlerime,

Bir yol var uzakta,
Kusursuz bir yalancı.
En çok neye pişmanım?
Herkes bir gün gider, be yabancı.

Bir çığlıkla geçer zaman,

Yokluğun cehenneme dönüşmüş,
Bağrıma yerleşen sönmez közmüş.
Öyle ihtiyacım var ki, çık gel;
Çık gel, bitsin artık bu bölünüş.

Saçıma zamansız aklar düştü,

Başıma gelmesinden korktuğum,
Sokak çocuğu talihsizliği içindeyim.
Dudakların arasından çıkan o ağır sözlerin,
Yanağıma çarpan sillenin sahibiyim.

Kulaklarımı yırtan bir sesle yükselen yalnızlık,

Ah, benim çocukluğumun fakirliği,
Siyah beyaz fotoğraflarda yer alan,
Donarak geçiyor gözlerimden,
Uzaklara kayarken sinsice yanan.

Çelik çomak rüya tadıyla zihnimde,

Zaman su gibi akıp geçti,
Derin izlerini yüzümde bırakarak.
Saçımda aklar, gözümde yaşlar,
Kâh yordu, kâh vurdu, yakıp yıkarak.

Takvimler kayıp, zaman küskün,

Yağmur yağar yaş üstüne,
Yanan bağrım kanar şimdi.
Kalem kırıldı yazarken,
Kader dedim döner şimdi.

Yaralandı kâğıt aşkla,

Rahmet, himmet, bereket, şefkat,
Duada birleşir bütün gönüller.
Boynum büklüm büklüm açtım ellerimi,
Dilim, gönlümdeki baki aşkı diler.

Kaçıp durduğumuz ölüm var ya,