Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Yıllara yer eden bir tutam sevda,
Her gün biraz daha içlenir, dostlar.
Bahtıma yazılan ne varsa hatta,
Hasreti sırtlayıp yol yürür, dostlar.

Her bahar umuttan bir çiçek solar,

Yüz bin manalı, ah şu insanlar ah,
Her ömrün sonu muamma ki, eyvah.
Bir tabut düşün, içinde sen ki vah,
Bu kaçıncı tarumar yalan dünya?

Her seçiş bir vazgeçiştir felekten,

Herkes yazılan bir hikâyede oynar;
Şu dünya dedikleri sahneyi izle.
Eksilmek ne kadar da acı;
Bir ölü gibi daima soğuk ziyadesiyle.

Yaran, yarama değmiyor bir türlü.

Öldükten birkaç saat sonrası küs ve üvey;
O hıçkıra hıçkıra ağlamalar azalır.
Evde yeme içmeyle ilgilenen her birey,
Kabirde çiçekli Kur’an saçar, hali hazır.

Aklın cinneti, organizmalar çalışırken,

Çok derinden bir ah geldi.
Hicranım karardı yıllar,
Kapanmaz yaralar imdi;
Vicdanım dağlandı yıllar.

İçim kanatan gözlerin,

Bu bir vazgeçiştir.
İçimde susmalar haykırıyor.
Söyleyemediğim sözcükler,
Kuru dallarımda sinsice yanıyor.

Gidiyorum ben kendimden,

Her gün bir yerini çiziyorsun kalbimin;
Çize çize vuruyorsun neşteri.
Belli etmesem de nasıl da acıyor,
Geri dönülmez, telafi edilmez gayri.

Kanlı meydan muharebeleri gösterdi,

Yaşam dipsiz bir kuyu,
İnsanların gözlerinde.
O gözlerdeki yalan,
Ölüm denen hakikatte.

En uzak mesafeler,

Gidiyorum, için için yanarak,
Gün ve gün içimde büyür ecelim.
Dalıyorum uzaklara, ıpıslak,
Gönül gözüme gözüktü ecelim.

Hasretinden bedenim paramparça,

Düşünce yaprak kurur dal,
Hakikati basar efkâr.
Fısıltı gibi bir hayal,
Ecel vakti gelir bir gün.

Her kervan bir gün yorulur,