Uzak Şiiri - Halil Kumcu

Kalbim acıyor bu gece,
İçimde duygular üşüyor.
Yüzüme vuran yalnızlık,
Alıp beni uzaklara sürüklüyor.

Ayak uçlarımdan başlayan ölüm,
Kumdan kalelerimi çoktan yıktı.
Ne zormuş bir yürekte yol almak…
İki damla yaş, bir mektuba aktı.

Bir damlası senin, bir damlası benim;
Kara kış gibi yağar ayazında.
Bir avuç kar soğutur mu sanırsın?
Kor bir ateştir içimde her defasında.

Ayakkabısı delik çocuklar gibiyim,
Yüreğim su almakta.
Değdiğin yer, bastığın toprak,
Gözlerimden akıp gidiyor… aynı nakarata.

Bir resmin gölgesine sığınsam da,
Albümde eksik kalan bir bakış var.
Sesinle yan yana düşen payıma,
Suskun bir gecede yankılanan sitemler batar.

Şimdi sensizlikle örülü yollar,
Ay ışığı bile dokunmuyor tenime burada.
Zaman donmuş, saat durmuş,
Bir ömür bekliyor hâlâ o peronda.

Gözlerim uzaklarda bir iz ararken,
Kalbimden eksilen her adım sensin.
Bir gün, bir yerde, belki yeniden derim:
“Uzak değilsin aslında, ben eksilmişim…”

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu satırlarda sana yalnızlığımı ve eksilmişliğimi anlatmaya çalıştım. Belki bir zamanlar sen de benzer bir uzaklık hissettin, bir gölgeye, bir bakışa tutundun… Şiir, bazen susan bir kalbin çığlığıdır; bazen de geçmişin yorgun hatıralarına sarılıp, kendimizi bulduğumuz bir aynadır. Oku ve hisset; belki yalnız olmadığını fark edersin.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir damla özlem, deniz kadar derindir.
•Uzaklık, bazen mesafe değil, kalbin kendine sakladığı bir hüzündür.
•Sessizlik, en derin çığlıktır.
•Bir resmin gölgesinde bile sığınacak kadar sevdinse, o aşk çoktan içini yurt bellemiştir.
•Bir bakışın yokluğu, bir ömrün boşluğu olabilir.

23 Ocak 2022 / Pazar / Bartın