Geceye Kalan Sen Şiiri - Hikmet Metin Ça ...

Ben seni beklerken
çok gece eskittim.

Bazıları sabaha çıktı,
bazıları çıkmadı.

Bazı geceler
adını içimden söyledim,
sesimi kimse duymadı.

Sonra sustum.

Çünkü bazı sevdalar
anlatılmıyor.

İnsan sevdiğini
unutamıyor da
alışıyor sanıyor kendini.

Ben alışamadım.

Bazen geceleri
Nâzım Hikmet okuyorum,
sevdaya dair birkaç satır...

Bir yerde duruyorum.

Aklıma sen geliyorsun.

Kitabı kapatıyorum sonra,
ama aklımdan gitmiyorsun.

Hâlâ gecenin bir yerinde
aklıma düşüyorsun.

Ve ben,
her defasında
aynı yerde kalıyorum.

Senin gittiğin yerde...

Benim bitmediğim yerde.

Şimdi gece.

Yine yalnızım.

Ne yaparsam yapayım
gecenin bir yerinde
yine sana geliyorum.

Ve galiba
sana söyleyemediğim
o son cümleyi
yine içimden geçiriyorum:

Gitmedin aslında.

Ben seni
içimde bıraktım.

O yüzden
hangi geceye baksam
sen çıkıyorsun karşıma.

Biraz sen,
biraz ben...

Nerede bıraktıysak
orada kalmışız.

Ben hâlâ
sana söyleyemediğim
o son cümlenin
içinde yaşıyorum.

Ve ne garip...

Sen yoksun.

Ama ben hâlâ
sana iyi geceler diyorum.