Geceye Ekilen Güneş

Gece, denizin tuzunu taşıyan bir rüzgâr gibi
dokunur yüzümüze;
ve biz,
karanlığın derin kökleri arasında
bir buğday tanesi gibi saklarız yarını.

Bir ses yükselir uzaktan,
taşların, fabrikaların,
yorgun ellerin içinden.
O ses büyür,
ırmakların denize kavuşması gibi,
insandan insana geçerek.

Uzundur yol,
ama yıldızlar da uzak değil midir?
Yine de ışıklarını bırakırlar
en soğuk gecelerin omzuna.
Biz de yürürüz,
avuçlarımızda küçük bir ateşle,
rüzgâra rağmen.

Korku gelir bazen,
paslı bir kapı gibi kapanmak ister üzerimize.
Fakat toprak bilir:
tohum, karanlıkta beklerken
yenilgiyi değil,
baharı düşünür.

Ve bir gün,
duvarlar yalnızca taş olur,
gölgeler yalnızca gölge.
İnsanların inancı,
güneşin ufuktan yükselişi gibi
sessiz ama durdurulamaz olur.

O vakit,
şarkımız gökyüzüne karışır;
ekmeğin, emeğin,
adaletin ve umudun şarkısı.
Ve hayat,
yeniden açan bir çiçek gibi,
hep birlikte çoğalır içimizde.