Geceye Kalan Şiiri - Seyrani Göl

Sokak lambaları,
hafızanın sararmış sayfalarıydı.
Akşam, ağır ağır yürüyen bir tren gibi
şehrin omzuna hüznünü bırakıyordu.

Şimdi hangi pencerenin sessizliğinde
uzaklara bakıyorsun bilmiyorum.
Ben, her rüzgârda
saçlarından geçen zamanı örüyorum.

Yağmur, eski bir şarkıyı usulca
kaldırımlara bırakıyor.
Ben, ıslanan taşların arasında
ayak izlerini arıyorum.

Bir vapur düdüğü,
geceyi ikiye bölüyor.
Kıyıda bekleyen yalnızlık,
cebimde unuttuğum
eski bir fotoğrafın gibi sararıyor.

Bir martı geçiyor çatılardan
senin göremediğin gökyüzüne.
Kanadından düşen sessizlik
gelip omzuma konuyor.

Bir sigara dumanı kadar
yakındın bazen;
elimi uzatsam tutacaktım.
Varlığını incitmekten korktum yalnız.
Bu yüzden dokunmadım sana.

Gece derinleştikçe
şehrin gürültüsü değil,
yokluğun büyüyor içimde.
Kaldırımlar,
adımlarımı senden başka
hiçbir yere götürmüyor.

İnsan bazen kavuşmak için değil,
bir ismi ömrü boyunca
kalbinde incitmeden taşımak için severmiş.

Ve ben,
sabahın ilk ışıkları vururken pencereme,
seni değil,
sende kalan beni özlüyorum.
S.GÖL