Geceye Kalan Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Geceye Kalan

Gece; pikselleri donmuş bir şehir manzarası,
Işık var, ruhu çoktan çekilmiş bir boşluk.
Parmaklarım tuşlara değil sanki,
İçimde eskiyen bir yaranın kabuğuna dokunuyor.

Soğuyan kahve… telvesinde birikmiş zaman.
Yudumlar bayat, saatler dudaklarımıza vurulmuş mühür.
Dünya dönerken biz hangi durakta indik?
Belli ki ömrümüz, bir yerlerde askıya alınmış.

Sokaklar; varacağı yeri unutanların yürüyüşüyle dolu,
Herkes bir telaşın gölgesinde, kimse kimseye ulaşamıyor.
Gözler dolu gibi ama içleri çoktan çekilmiş,
Yaşamak dedikleri şey… alışılmış bir yorgunluk.

Uzakta, haritası kanla çizilmiş bir iklimde bir çocuk;
Oyuncakların suskunluğunda, bombaların yankısıyla büyüyor.
Ben burada bir mısrayı inceltirken,
O, her şafakta ömründen bir parça eksiltiyor.

Ve aşk… bu çağın yorgun mültecisi.
Eskiden bakışlarda demlenirdi sevda,
Şimdi bir ekran ışığının soğuk “çevrimiçi”liğinde.
Bir kalbe misafir olmak, bir ömre bedeldi eskiden;
Şimdi bir “görüldü” kadar onurlu yalnızlıklarımız,
Ve bir o kadar kırılgan kalplerimiz.

Eğer bir yerlerde hâlâ varsa
Beni gerçekten anlayabilecek biri,
Bil ki ben hâlâ eski usul seviyorum:
Eksilerek değil, derinleşerek.

Çünkü bu devir, hızıyla yutuyor insanı;
Dostluklar geçici bir konaklama,
Aşklar ise yarım bırakılmış deneme sürümleri gibi.

Ben bu karanlığın içinde, kendime bir yurt arıyorum.
Ne tamamen kalabalığa aitim,
Ne de yalnızlığa alıştım.
Ne gürültüde varım, ne sessizlikte tamamım.

Belki de hakikat budur:
İnsan, hiçbir yere ait olamadığında
Dökülür kelimelere.

Eğer duyuyorsan beni, ey vaktin ötesindeki ses…
Bil ki ben hâlâ o eski iklimlerin müridiyim;
Yavaş, derin ve dönüş yolları yakılmış.

Eğer bu şiir sana ulaştıysa
Bil ki yalnız değilsin.
Aynı gecenin
Farklı ekranlarında
Aynı boşluğa bakıyoruz.

Ve belki de
Bizi ayakta tutan tek şey şu:
Hâlâ hissedebiliyor olmak…
Hâlâ bir şeylere üzülmek,
Hâlâ birini sevebilmek.

Çünkü
Her şeye rağmen
İnsan,
İnsan kaldığı sürece
Bu dünya tamamen kaybolmayacak.