Gözlerin değse bir sokağa,
ben orayı yurt bilirim.
Adın gecelerime düşse,
en karanlık yerimden
sabaha yürürüm.
Dünya susar sen konuşsan,
kalbim seni dinler yine.
Bir nefeslik uzaklık bile
büyür içimde,
uzun bir yola döner.
Bir yağmur gibi indin
kül olmuş düşlerime.
Ben kendimi kaybetsem,
yolum yine
senin sesine çıkar.
Ezberim sensin benim;
bildiğim en güzel doğru,
ruhuma değen ince bir ses,
ömrümün usulca yürüdüğü yol.
Kalbimin saklı yerinde
adın durur sessizce.
Ben kendimi sende buldum;
dönemem artık
senden geri.
Her günüm sende başlar,
her akşam sende diner.
Gölgen düşse yanıma,
içimde ne kadar karanlık varsa
bir bir silinir.
Ne yollar böler bizi,
ne araya giren zaman.
Sen içimde bir liman,
ben sende
sığınacak yerini bulan.
Ve şimdi biliyorum;
bazı sevdalar unutulmaz.
Çünkü insan bazen
bir kalbi değil,
kendi kaderini ezberler.
Ben kendimi sende buldum.
Vazgeçmem bu sevdadan.
Ne zaman kaybolsam içimde,
yolum yine sana çıkar.
Kayıt Tarihi : 16.06.2026 10:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Ezberim Sensin”, uzun bir ayrılığın ardından kalbin hâlâ aynı yere dönmesini anlatan bir şiirdir. Bazen insan, birini sadece sevmez; onunla yolları, geceleri, sabahları ve kendi içindeki eksik tarafları da öğrenir. O kişi zamanla bir isim olmaktan çıkar; insanın iç dünyasında sığındığı bir limana, kaybolduğunda yolunu bulduğu bir sese dönüşür. Bu şiirde aşk, büyük iddialarla değil; sessiz bir kabullenişle anlatılır. Gözlerin değdiği bir sokağı yurt bilmek, bir sesin peşinden sabaha yürümek, kül olmuş düşlere yağan bir yağmurla yeniden dirilmek… “Ezberim Sensin”, aslında unutulamayan bir sevdanın değil; insanın kendini en çok bir başkasında bulmasının hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar kalbimize sonradan girmez; sanki hep oradaymış gibi yerleşir. Ve insan, böyle bir sevdayı unutmaz. Sadece zamanla daha derinden ezberler.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!