Ne kötüdür insanın
aklıyla yüreği arasında
bir sandalyeye oturtulması.
Kalksan yanlış,
kalsan eksik.
Düğümleri çözme sevdasına tutuluruz.
Çözdükçe yenilerini bağlarız.
Her cevap bir şüphe doğurur,
her şüphe bizi biraz daha yorar.
Ne kaçabilirsin aynalardan
ne de bakabilirsin yüzüne.
Hep bir yanın eksik kalır,
hep bir yanın affedilmez.
Ve bilir misin?
En acısı anlatamamaktır.
“Ben” deyip susmak,
“sen” deyip
ağlamaklı kalmaktır.
İnsan bazen yolunu değil,
kendini kaybeder.
Bulmak için değil,
unutmak için yürür.
En çok da kendinden kaçarsın
sessizliğin içinde,
adını koyamadığın
bir boşlukta.
Ve
bırakırsın mücadeleyi.
Sabredersin.
Adı aşk olsun.
Eyüp Oflaz 2Kayıt Tarihi : 19.05.2026 16:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı insanlar konuşarak anlatamaz kendini. Cümleleri vardır ama sesleri yoktur. Aklı başka söyler, yüreği başka susar. Hayat ilerledikçe insan şunu fark eder: Çözdüğünü sandığı her düğüm, bir başkasının başlangıcıdır. Ve insan en çok da bu yüzden yorulur; anladıkça karmaşıklaşan duygulardan. Aynalara bakmak kolay değildir. Çünkü yüz, çoğu zaman gerçeği söyler. Kaçmak mümkündür belki, ama eksik kalan yan hep peşinden gelir. Anlatamamak acıdır. “Ben” deyip susmak, “Sen” deyip yarım kalmak… İnsanı insan yapan da tam burada durur aslında. Bir gün mücadele bitmez, sadece sessizleşir. İnsan bağırmayı bırakır, sabretmeyi öğrenir. Ve o sabrın adı, kimsenin yüksek sesle söylemediği ama herkesin bildiği bir kelime olur: Aşk.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!