Hasan Efe Karabulut Şiirleri - Şair Hasa ...

Gökte bir sessizlik, dalgalanır bir sır,
Rengi kanla yazılmış, her kıvrımı bir asır.
Toprağın kalbinden yükselen bir haykırış,
Türkiye derler adına—sonsuz bir varoluş.

Bir kumaş değildir o, bir milletin nefesi,

bir şey olmalıydı
dedim
bu kadar yürüyüş
boşuna olamaz
anlam diye eğildim
yerden aldığım

bir ışık düştü gecemize
adınla aydınlandı her köşe
cesaretinle kırdın zinciri
bize kaldı umut özgürlük
rüzgar gibi geçti yıllardan
ama izlerin kalır her zaman

bir sokak lambası yandı
ben sustum
belki de biri öldü o anda
kim bilir, ben doğdum
yağmur indi, sesinin tanıdım
sanki eski bir suç gibi

bir sigara yandı
dumanı sessizliği sardı
bir kadın geçti
gülüşü yalan, kokusu gerçek
gece çöktü ben kendi sesimle tartıştım
var mıyım yok hala yok muyum?

Gece indi, yine kalbimde bir boşluk var
Adını andım, içim ürperir durur

Bir sokak lambası titrer gibi sensiz
Hatıran içimde usulca büyür

Döner yıldız karanlıkta ışığa,
Akar sessiz nehirler bir ılığa,
Bulut geçer üstünde dağların,
Gönül bağlar özlemini uzağa.
Söner her gün ufuklarda bir alev,
Savurur rüzgâr yaprakları delev,

Bir gölge düşürdüm temiz sevdana,
Başka bir geçmişi övdüm adınla.
Sen gerçeği gördün o son bakışta,
Ben kaldım bir yanda, mahcubiyetimle.

Sözler benim idi, fakat gözler elin,

Gidişin bir ses odadan ayrıldı, ne kapı çarpması, ne veda sadece sessizlik, ama dolu, seninle dolu, acıyla dolu.
Masada iki fincan izin var var, birini sen içtin, birini ben. Hangisini bilmiyorum artık, ikisi de soğudu, ikisi de ben.
Özlem tuhaf bir şey ,seni aramıyor bile, sadece oturuyor yanıma ve yüzüme başlıyor.
Gidebilirdin başka türlü, yöntemlerle, usulca, az acıyla. Ama sen hep tam zamanında geldin ve gittin yağmur gibi.
Ben pencerede kaldım, ıslandım yine de.

Sana ait olmayan bir acıyı getirdim,
En temiz yerinde kalbimi bitirdim.
Söz bitti, yüzüm yok; güveni yitirdim,
Altında ezildim bu ağır hatanın.

Bir geçmiş gölgesi düşmüşse sesime,