Kalan Şiiri - Hasan Efe Karabulut

Gidişin bir ses odadan ayrıldı, ne kapı çarpması, ne veda sadece sessizlik, ama dolu, seninle dolu, acıyla dolu.
Masada iki fincan izin var var, birini sen içtin, birini ben. Hangisini bilmiyorum artık, ikisi de soğudu, ikisi de ben.
Özlem tuhaf bir şey ,seni aramıyor bile, sadece oturuyor yanıma ve yüzüme başlıyor.
Gidebilirdin başka türlü, yöntemlerle, usulca, az acıyla. Ama sen hep tam zamanında geldin ve gittin yağmur gibi.
Ben pencerede kaldım, ıslandım yine de.