Ufukta son ışıklar eriyip kaybolurken,
Bir gölge ayrılıyor bu yorgun iskeleden.
Ne bir mendil sallanır ne bir hıçkırık duyulur,
Bu gidişle yürekte son ümitler durulur.
Zamanın nehrindeki o son fısıltıdır bu,
Gece çöktü, yine kalbimde bir sızı var
Seni andım, içim usulca yanar bu an
Ne bir iz kaldı senden, ne bir ses şimdi
Yine sensiz bu gönül dert ile doldu inan
göl ,sabahı hatırlamıyor
yüzeyi, uykunun ince perdesi
bir kuş geçiyor sessizce
kanatları, zamanı yarıyor
suyun dibinde taşlar
düşüncelere benziyor
bir sabah uyandım , dünya kırılmıştı
kırık yerinden ışık sızıyordu
ve o ışık ,unuttuğum bütün yüzleri
birer birer hatırlatıyordu
bir ağaç kökleriyle dua ediyordu toprağa
Seninle geçen anlar hep başlangıçta bir iz kaldı, Giderken ardına baktım, durakladın, yüzün soldu. Gecenin karanlığında adın dudaktaydı, Sabah olduğunda baktım ki yalnızlık yine yaklaştı.
Kafeler doldu insanla, masanda yer kalmadı hiç, Ben hala aynı köşede, elinde hayâlin, bekliyorum. Geçenler yüzüme baktı, ne sordu, ne durdu geçti, Yalnızlık eski bir dost gel, oturdum, dedi oturdum.
Özlem bu ne elenmek, ne bağırmak, ne gitmek, Sadece orada durmak, seninle dolup taşmak. Bir fincan soğuk kahve, bir gürültü gürültüsü Ve sen her yerde sen ama hiçbir yerde sen yok.
Gece çöktü, kalbimde hüzünler uyanır
Sessiz çığlıklarım gölgelerle yanar
Bir hayal gibi geçtin ömrümün içinden
Adın kaldı, her nefeste içim kanar
Gözlerin bir deniz, dalgası derindi
Ey sevgili, geceler sana çıkar her yolum,
Adınla başlar içimde en derin solum,
Bir susuş iner kalbime, büyür boşluğum,
Sensiz geçen her an bana olur zulum.
Ey sevgili, gözlerin bir eski masal,
kimse çağırmadı beni
rüzgar bile dönmedi geri
bir bank da unuttular adımı
kar örttü sesimi sessizce deri ,deri
sokak lambası titrerken
üşüdü gölgesi bile
Bir sükût içre yanar kalbimde hicrân ateşi,
Gecenin bağrına düşmüş gibi bir mâtem eşi.
Sîne-i derdime her dem dolar ah u figân,
Ne visâl isterim artık ne de bir başka cihân.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!