Sessizliğin icadı Şiiri - Hasan Efe Kara ...

bir sabah uyandım , dünya kırılmıştı
kırık yerinden ışık sızıyordu
ve o ışık ,unuttuğum bütün yüzleri
birer birer hatırlatıyordu
bir ağaç kökleriyle dua ediyordu toprağa
bir çocuk , ölmüş bir kelebeği gömüyordu
avucuna
ben, insan olmanın utancını taşıyordum
bir aynanın sessiz kenarında
konuşmak istedim tanrıyla
ama dilim insan kalmıştı hala
içimdeki bütün cümleler
sadece susmanın yankısıydı
zaman geçmedi sadece kabuk tuttu
her şey büyüdü, ama hiç bir şey olmadı
ve anladım
insan, kendi mezarını kalple kazar
ve adına yaşam der