Meçhul liman Şiiri - Hasan Efe Karabulut

Ufukta son ışıklar eriyip kaybolurken,
Bir gölge ayrılıyor bu yorgun iskeleden.
Ne bir mendil sallanır ne bir hıçkırık duyulur,
Bu gidişle yürekte son ümitler durulur.

Zamanın nehrindeki o son fısıltıdır bu,
Dönüşü olmayan bir rüyanın akısıdır bu.
Köpüren dalgaların sesi kesilir birden,
Bir sükût yükselir ki, anlarsın derinden.

Gözler dalar kalır o sonsuz maviliğe,
Ruh teslim eder kendini bu gizli bilgeliğe.
Ne rüzgârda bir sitem, ne denizde bir feryat,
Böylece sessizce noktalanır bu hayat.

Gidenler memnun mudur kaldıkları o yerden?
Hiçbir haber gelmez o meçhul seferden.
Bir gemi yavaşça karışır sisli geceye,
Dönüşür her fâni nihayet bir heceye...