Ufukta son ışıklar eriyip kaybolurken,
Bir gölge ayrılıyor bu yorgun iskeleden.
Ne bir mendil sallanır ne bir hıçkırık duyulur,
Bu gidişle yürekte son ümitler durulur.
Zamanın nehrindeki o son fısıltıdır bu,
Dönüşü olmayan bir rüyanın akısıdır bu.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta