Adı Hatrlanmayan Bahar Şiiri - Seyrani Göl

Bir kuş geçti içimden.
Kanadında hangi mevsimin yorgunluğu vardı, bilmiyorum.
Göğsümde bıraktığı gölge, uzun yıllar aynı ağacın altında bekledi.

Bir çeşmenin susuşunu dinledim sonra.
Su çekilmişti.
Taş yerindeydi.
Yosun yerindeydi.
Yalnız aynaya benzeyen yüzü kimseye dönmüyordu artık.

Toprağın altında çalışan kökleri gördüm.
Hiçbirinin adı yoktu.
Yine de bütün çiçekler onların sessizliğinden doğuyordu.
Bir bahar geçti üstlerinden.
Kimse eğilip teşekkür etmedi.

Akşam olunca duvarlara ince bir kül yağdı.
Sanki yanan bir şey yokmuş gibi.
Oysa bazı ateşler alevini değil,
yokluğunu bırakırmış geriye.

Şimdi gece.
Ay, kırık bir tas gibi göğün kıyısında duruyor.
Ben ise çoktan unutulmuş bir bahçede,
çiçek açmayan bir ağacın altında,
dallarından düşen sessizliği topluyorum.

Belki bütün hikâye buydu:
Bir kökün çiçeğe dönüşememesi.
Bir ışığın kendi küllerinde üşümesi.
Ve kimsenin bilmediği bir yerde,
adı anılmayan bir baharın hâlâ bekliyor oluşu.
S.GÖL