Geceyi bölerdi sessiz adımlar,
"Üşümesin" derdi, titrerdi canlar.
Üstüne örtülen yünlü yorganlar,
Şimdi bir avuç toprakmış meğer.
Babanın gölgesi dağ gibi durur,
Hiç kimse bilmiyor bu adrese saptığımı,
Ayaklarımın beni her gece aynı gizemle taşıdığını.
Gündüzün gürültüsünde sakladığım o büyük sır,
Hava kararınca bir gölge gibi düşüyor ardıma.
Bilseler ne değişir ki?
Seni ne kadar özlediğimi, nasıl sevdiğimi,
Yorgun düşer insan kendi izinden,
Kaçamaz bir anlık kendi gözünden.
Ağır sitem okur kendi sözünden,
Sığamaz zihnine, dar gelir dünya.
İçine attığı yük olur kalbe,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!