Verdikçe Kaybettim Şiiri - Fatih Elalmış

İnsan bazen sevgisini ölçüsüzce sunar,
Vaktini, emeğini, sabrını,
Bir ömürlük sermaye gibi önüne koyar.
Sanır ki çok verdikçe çoğalır kıymeti,
Oysa hayatın sessiz bir kanunu vardır:
Bedelsiz gelenin değeri çoğu zaman geç anlaşılır.

Suyun başında duran,
Suyun kıymetini bilmez.
Gölgesinde oturan,
Ağacın yorgunluğunu düşünmez.

Fazlasını verdiğin yerde
Eksilmeye başlarsın,düşersin derde.
Karşındakini büyütürken,
Kendin ihmal edersin.

Sevgi vermek güzeldir,
Ama kendini tüketmek değil.
Fedakârlık erdemdir,
Ama kendinden vazgeçmek değil.

Her şeyin fazlası yük olur bazen;
Fazla ilgi, alışkanlık olur,
Fazla emek, sıradanlaşır,
Fazla taviz, değeri azaltır.

Nehrin bile yatağı vardır,
Denizin bile kıyısı.
İnsan da sınırını bilmeli,
Yüreğini hoyrat ellere bırakmamalı.

Verirken, ölçüyü
Severken kendini koru.
Çünkü kıymet, çoğu zaman
Yokluğunda anlaşılır.

Ve bil ki;
Sürekli veren el değil,
Yerinde duran duruş değerlidir.

Herkese hak ettiğinden fazlasını sunan değil,
Kendine de hakkını veren, kazanır sonunda.
Hayatın öğrettiği en zor derslerden biridir bu:
Fazlasını verdiğin her yerde değil,
Değerini koruduğun yerde
Gerçek kıymetin anlaşılır.