Fatih Elalmış Şiirleri - Şair Fatih Elalmış

Sorarlarsa bana, "Mesafe nedir?"
"Yollardan öte bir özlemdir" derim.
Harita üstünde bir karış yerdir,
Aşılmaz dağlarda gizemdir derim.

Gözlerin daldığı o uzak ufuk,

Karşıma geçmişsin bakarsın öyle,
Yoruldum ey sesim, bir sus da söyle!
Bitmedi hesaplaşman benimle böyle,
Kafamın içinde ne durursun öyle.

"Yoruldun" diyorsun, haklısın zâten,

Rastgele bakarsan taşa ve çöle,
Gözündeki perde gizemi gizler.
Görmeyi öğrenen dalar menzile,
Her köşe başında bir sanat izler.

Toprağın bağrında bin renk uyanır,

Ne takvimde yerim var, ne rakamda saklıyım,
Bazen bir sonbaharım, bazen ilkbaharlıyım.
Cahilin meclisinde yüküm ağır, yorgunum,
Sanki asırlar boyu hep susmaya vurgunum.

Bir arif dokunsa ya, ruhum hemen canlanır,

Şekerin tadı başka olurdu sen alınca baba,
Avucumda dünyayı taşırdım sanki o anda.
Kapı kapı gezerken yüzümde bayram güneşi,
Bir sen, bir de çocukluğum… en büyük armağan bana.

Sabah erkenden kalkar, ütülü gömlek giyerdim,

Gönül mülkü Hakk’ındır, verme ele gamı,
Dünya bir gölgeliktir, ziyan etme demi.
Nefsin elinden tutarsan hırs ile yemi,
Ruhun faturası ağır olur ey can.

Vücut bir saraydır, can içinde mihman,

Dünya dediğin gölgedir, konar da göçer,
Kul neyi büyütürse gönlü onu içer.
Hırs ile yoğrulan her öfkeli nefes,
Ruhu dara düşürür, kalbi eder kafes.

Siniri taç eden huzur bulmaz asla,

Sırtımda bir küfe, içi hep dolu,
Adı beklenti, yorar bu kulu.
Gözümde bir duman, keser bu yolu,
Her köşebaşında bir belki durur.

Kurulur zihinde gizli saraylar,

Soyundum dünyadan, yük kaldı tende,
Bir tebessüm saklı, derin efkâr bende.
Herkes beni güler, neşeli sanır da,
Fırtına koparken sessizlik içimde.

Dost meclislerinde sözlere karıştım,

Bilseler ne olacak?
Gözlerime bakarlar, seni göremezler.
Dizelerimi okurlar, seni seçemezler.
Adını duyarlar belki bir rüzgâr misali,
Ama gönlümdeki yerini tarif edemezler.