Fatih Elalmış Şiirleri - Şair Fatih Elalmış

Bak evlat" diyor ana, içi buruk, dili lal,
Şu yalancı dünyada, tek muradım helal kal.
Analar günü gelmiş, çiçek solur elinde,
Sen gönlümde çiçek aç, budur en büyük neval.

Nefsinin peşine düşüp, yakma sakın özünü,

Hayat insana iki yaşında konuşmayı öğretir, kırk yaşında susmayı...
Ama kimse anlatmaz aradaki yılları.
Bir çocuk düşer önce, dizindeki yaranın dünyadaki en büyük acı olduğunu sanır. Ağlar... Ve ağladıkça herkes etrafına toplanır.
Sonra büyür.
Yedi yaşında, bir kalemin kırılmasına üzülür. On yaşında, arkadaşının gitmesine. On beşinde, kim olduğunu aramaya başlar.
Ve bir gün, aynaya bakıp kendine yabancılaşır.

Küçük bir kasabanın kenarında, rüzgârın en sade estiği bir sokakta büyüdü onun kalbi. Yaşı büyüdü, boyu uzadı ama içinde bir şey hep küçük kaldı; kırılgan, saf ve inatla temiz… Bir çocuğun avucunda sakladığı umut gibi.

Bir gün sevdi. Öyle hesap ederek değil, öyle ölçüp tartarak hiç değil… Bir çocuğun gökyüzüne bakıp “benim” demesi gibi sahiplendi sevgisini. Bir gülüşe koca bir ömür yükledi, bir bakışı sonsuz sandı. Herkes “bu kadar çok sevilmez” dediğinde, o sadece içinden “ben başka türlü bilmiyorum ki” diye fısıldadı.

Kırıldı sonra. Hem de derinden. Ama en çok şaşırdığı şey acı değil, kalbinin hâlâ aynı kalmasıydı. Çünkü o, incinince kabuk bağlayanlardan değildi… incinince daha da yumuşayanlardandı.

Ne bileyim…
Belki de kalbim, beni anlayacak yaşta değildi,
Sevda dedikleri şey, çocukça bir heves miydi?
Aklım büyümüş, yıllar omzuma yük olmuştu,
Ama gönlüm hâlâ oyuncak peşinde bir çocuktu.

Masivayı terk et, dön pîrin özüne,
Kulak ver arifin hikmet sözüne.
Nazar eyle canın canan yüzüne,
Canlar cananın kalbinde demlenir.

Çile tezgahında erir de varlık,

korna çaldı diye öfke taşmasın,
Üç saniyelik hırsla yuva yıkılmasın.
Direksiyon başında insan unutulmaz,
Bir anlık sinir için cana kıyılmaz.

Kırmızı ışık bekler, sabrı öğretir,

Niye dargın dargın bakarsın bana,
Sözlerin suskun da gözlerin yara…
Uzaklardan süzersin, içimde fırtına,
Bir sel olur akar, dayanmaz bu can sana.

Gürültü bir hançer, deşer içimi,
Dünya hengamesi bozdu biçimi.
Yormuş bu şehirler cümle kişiyi,
Artık gönlüm yalçın dağları ister.

Kafam kaldırmıyor bunca telaşı,

Sükûtun kapısında, deniz dökse içini,
Anlarsın hayatın o en sade biçini.
Bir yudum çay buğusu, bir dostun gülüşüyle,
Ruhun unutuverir dünyanın tüm göçünü.

Kıyıya çarpan her ses, kalpte bir yankı bulur,

Bir temel attık ki, sanırsın direği Arş’a değer,
Biriktirdikçe gönül, dünyayı sırtında taşır meğer.
Avuçta tutulan kumdur, sızar gider parmaklardan,
Vazgeçmek zordur elbet, nefsin kurduğu tuzaklardan.

​Saraylar kursak ne gam, kapısı bir gün kapanır,