Bir sabah uyandığında
her şey yerli yerinde sanırsın...
Aynı ev, aynı sokak, aynı pencere,
aynı sesler dolaşır odalarda.
Nasıl olsa yarın da var dersin,
anneni yine ararsın,
babanın elini yine tutarsın,
çayını yine birlikte içersin.
Ama ömür,
takvim yapraklarına sığmayan bir misafir gibidir;
sessiz gelir, sessiz geçer,
kimseye ne zaman gideceğini söylemez.
Bir gün bir fotoğrafa bakarken
gözlerin takılır bir gülüşe...
"Keşke o gün biraz daha otursaydım," dersin,
"Keşke acelem yokmuş gibi dinleseydim."
Çünkü bazı pişmanlıklar
geç kalan bir telefonun ucunda büyür,
söylenmeyen bir "seni seviyorum"da,
ertelenen bir ziyarette çoğalır.
Annen yanında otururken kıymetini bil,
baban konuşurken sözünü dinle.
Birlikte edilen bir kahvaltı,
bazen yıllarca özlenen bir hatıradır.
Bir akşam sofrasında paylaşılan ekmek,
bir ömre yetecek kadar bereket bırakır.
Bir omza dokunmak,
bir ele sarılmak,
bir tebessümü çoğaltmak kadar zenginlik yoktur.
Sanma ki vakit hep seninle kalır,
gün gelir yollar ayrılır.
Bugün sesini duyduğun insanlar,
yarın sadece dualarında yaşayabilir.
O yüzden kırgınlıkları küçült,
sevgiyi büyüt gönlünde.
Aramayı erteleme,
sarılmayı geciktirme.
Çünkü hayat uzun değil;
güzel anılar kadar kalıcı,
bir nefes kadar kısa...
Ve unutma:
Bir gün,
şimdi sıradan sandığın bir akşamı,
dünyalara değişmeyeceğin bir hatıra olarak
özleyebilirsin.
Sen sevdiklerinleyken zamanın kıymetini bil;
çünkü yarın geldiğinde,
bugünün hatırası dışında
elinde hiçbir şey kalmayabilir.
Kayıt Tarihi : 22.06.2026 22:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!