Dilimden dökülen her cümle yarım,
Anlatmak istedim, bitmedi zarım.
Tükendi içimde eski baharım,
Hepiniz haklısınız, ben ise yorgun.
Gönül heybem dertle doldu taşıyor,
Kimi bir heves bıraktı yarım,
Kimi bir gülüşün en taze yanını.
Biz burada eksilirken her gün adım adım,
Onlar tamamladılar kendi yalnızlıklarını.
İçimizden gelenleri kağıda sığdırdık da,
Kadın ana’dır, rahmet iner bakışına,
Bir dua gizlidir sabrının akışına.
Yüreği deryadır, sevgiyle taşar her an,
Bir cennet serilir sessizce ayak altına.
Kadın yar’dır, gönülde açan bir güldür,
Bahar beklemeden açtı güllerim,
Bir sıcak söz ile güldü gözlerim,
Aydınlığa döndü bütün izlerim,
Kalbimde güneşim doğduğu gündür.
Kışın ayazında titrerdi tenim,
Gideyim dedin, olur dedim,
İçimde fırtına bulur dedim,
Biraz daha kal diyecektim,
Dilim döndü, diyemedim.
Gözlerin ufka çevrilince,
Keşke deriz, içimizde ukde kalır,
Neyse deyip susarız, yürek daralır.
Belki gelir bir umut diye oyalanır,
Belki belki derken ömür azalır.
Belki gelirim dersin, yolun uzar,
Eskiden insan susup kendini tartarmış,
Şimdi herkes kendi sesine hayran yaşarmış.
Bir “beğeni” uğruna kırk takla atarmış,
Ruh aç gezerken ego kebapla yatarmış.
Eskiden edep vardı, söz önce tartılırdı,
Bir şey oldu bana, ne aynalar gördü onu,
ne de soranlara anlatabildim.
Bir kapı kapandı içimde sessizce,
anahtarı kim aldı, bilmiyorum.
Gülüyorum bazen, kimse şüphelenmesin diye. Kalabalıkların içinde yürüyorum,
Gönül bağın kurursa, kıymet bilene uzan,
Gözündeki her damla, seni sevene hazan.
Sana değer verenler, kurarken pembe hayal;
Girme hiç o meclise, kalbinde varsa ziyan.
Uğrunda yanan varken, sönmüş küle sarılma,
Dinle evlat sözüm yabana gitmez,
Ömür bir nefestir tükenir bitmez.
Dünya malı burda kimseye yetmez,
Şu yalan dünyada doğru kalasın.
Gururlu yürüme basasın yere,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!