Görünen Ben, Gizlenen Ben

Herkesin gördüğü kadarım işte
Bir suretim var, bir de içimde saklı olan
Biri toprakta yürür
biri Hak’ka doğru susarak akar.

Kimi fırtınamda aradı kendini
Kimi bir damla sükûnuma bile tahammül edemedi
Oysa ben rüzgâr değildim
esen bendim sanılan
aslında esdirilendi içimdeki sır.

İyi niyetim kapıydı
herkese açılmadı
çünkü kapıyı açan el değil
kalbin niyetiydi

Kime ne verdiysem
kendi içindeki hakikati büyüttü
ben kimseye ne fazlaydım
ne eksik
sadece görünen yüzümde
görmesi gerekeni gördü herkes.

Herkesi hak ettiği yere koydum
bir hüküm gibi değil
bir tecelli gibi
çünkü insan
kendi kalbinin gölgesinde yürür.

Öğrendim ki
vermek de imtihandır
susmak da
ve bazen en ağır söz
söylenmeyen hakikattir

Ne kimseyi yücelttim
ne de küçülttüm
sadece bıraktım
her şey kendi aslına dönsün

Çünkü dönüş olmadan yol olmaz
ve insan
kendinden geçmeden
Hakk’a varamaz.

Ben artık biliyorum
her gelen bana gelmedi
her giden benden gitmedi
bazısı kendi içindeki benliğe döndü

Ve ben
sadece seyir ettim
olanı olduğu gibi
çünkü hakikat
bakana değil
görene açılır