Bir şey oldu bana, ne aynalar gördü onu,
ne de soranlara anlatabildim.
Bir kapı kapandı içimde sessizce,
anahtarı kim aldı, bilmiyorum.
Gülüyorum bazen, kimse şüphelenmesin diye. Kalabalıkların içinde yürüyorum,
Söz gümüş sayılsa, altın değil sus,
Benimki bir sınır, aşılmaz bir pus.
Har vurup savurmam ben her sözümü,
Her arsız yüzsüzden çektim gözümü.
Laf kalabalığı ucuz bir pazar,
Her kalbe açılmam, her eli tutmam,
Yalanla süslenen vaadi yutmam.
Sözümün tartısı altından ağır,
Anlamaz ne bilsin, kulaklar sağır.
Sarrafı ararım, pulu neyleyim?
Gönül bağın kurursa, kıymet bilene uzan,
Gözündeki her damla, seni sevene hazan.
Sana değer verenler, kurarken pembe hayal;
Girme hiç o meclise, kalbinde varsa ziyan.
Uğrunda yanan varken, sönmüş küle sarılma,
Dinle oğul, sözüm yabana gitmez,
Ömür bir nefestir tükenir bitmez.
Dünya malı burda kimseye yetmez,
Şu yalan dünyada doğru kalasın,oğul
Gururlu yürüme basasın yere,
Sırrını saklar da söylemez dile,
Bakıştan anlar ki çekmiş bir çile.
Savrulup gitse de külleri yele,
Ancak bir yananla konuşur yanan.
Dumanı tütmez ki herkes görebilsin,
Gökyüzünde süzülen o hür kanatlara bak,
Ne bir tohum ekerler, ne sürerler bir toprak.
Rızık endişesiyle bükülmez hiç belleri,
Mevla’nın sofrasından doyurulur hepsi bir.
Sabah boş çıksalar da, akşam kursakları tok,
Bir kız doğdu seher yeli esince,
Gül kokusu düştü eve sessizce,
Dünya dedi: "Yürü artık büyüyünce,
Bir limanı vardı daha o günden.
İlk yarayı dizlerinde sanırdı,
Kâğıttan uçurtmalar yapardık ince ince,
Bir umut bağlardık ipine gizlice.
Rüzgârla konuşurdu o renkli kanatlar,
Sanki özgürlüğü anlatırdı bize gök katlar
Koşardık ardından sevinçle, heyecanla,
Havasından geçilmez, sanırsın Küçük Dağ’ı o çatmış,
Cebinde beş kuruş yok, lakin sanki dünyayı o satmış.
Ekranda bir "tık" almış, sanıyor ki ferman onun elinde,
Egosu bin katlı gökdelen, akıl bir karış yelinde.
Evlat, bak bu dünya döner, sanma ki senin hatırına,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!