Son Bakışta Şehadet Şiiri - Fatih Elalmış

Dünya susmuş, gökler ağlar gibi,
Bir çocuk kalır, masum kalbiyle diri…
Ne suç işledik biz, ne günahımız var?
Toprak bile utanır, göğe bakar.

Son bakışın düştü yüreğime ince,
Bir ömür taşırım, sessizce, gizlice…
Adını fısıldar her sabah rüzgâr,
Sensiz büyürüm ben, içimde bir mezar.

Ey baba, sen giderken darağacına,
Ben tutundum Rabbimin rahmet kapısına…
Dedim ki: “Bu zulmü Sen görürsün ya Rab,
Mazlumun ahını yerde bırakmazsın elbet.”

Göz göze geldik son kez o an,
Zaman durdu, sustu koca cihan…
Sen sabır dedin, ben gözyaşı,
İkimiz de yazdık kaderi, gözyaşıyla baş başa

Bir bakış ki, cennete açılan kapı,
Bir bakış ki, şehadetin en saf hali…
Sen giderken ben büyüdüm birden,
Bir çocuk öldü o an içimden.

Filistin kokar her düşen gözyaşı,
Toprak ana sarar yetim başı…
Mescid’in gölgesinde yankılanır feryat,
“Adalet nerede?” diye sorar hayat.

Ey Rabbim, bu son bakışı şahit kıl,
Mazlumun sabrını arşa nakış kıl…
Bir gün gelecek, zulüm bitecek,
O son bakış cennette gülecek…