Yol kıvrılır, şehir susar gecede,
Bir ben kalırım içimin hecesinde.
Adımlar sorar, gönül cevap arar,
Sessizlik konuşur, hakikat yaşar.
Gölgeler uzar, sokaklar uykuda,
Ruhum yıkanır bulanık uykuda.
Yıldızlar dökülür avuçlarıma,
Dertler bürünür gece saçlarıma.
Zaman durur da, düşünce yol alır,
Gidenler gider, bir tek özlem kalır.
Karanlık içinde bir ışık yanar,
Sustuğum her söz kalbimde uyanır.
Ne bir ses duyulur, ne bir çift nefes,
Dünya bu saatte dar gelen kafes.
Biter bu yolculuk elbet bir yerde,
Gönül huzur bulur çekilen perde.
Kayıt Tarihi : 4.05.2026 22:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Gece sustuğunda, insan kendi sesiyle yüzleşir… Kimi yollar şehre çıkar, kimi ise insanın kalbine… Bu şiir; sessizliğin dilini, özlemin yükünü ve hakikatin izini taşıyan bir iç yolculuktur.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!