Gönül Meydanı Şiiri - Fatih Elalmış

Dünya denen bu han, bir tozlu yoldur,
Gönül heybesini hikmetle doldur.
Kibirle yükselen, bir gün alçalır,
Benliği öldürmek, asıl bir holdür.

Sükût deryasına dalan durulur,
Nefsin zincirleri orda kırılır.
Gözünü yumunca içindeki nur,
Gönül sarayına elbet kurulur.

Geceyi yoldaş et, dertleş her anla,
Hakikat sırrını özünde anla.
Lisan-ı hâl ile susmak başkadır,
Yoğrulmalı insan biraz irfanla.

Yunus’un izinden yürüyen gelsin,
Özünü aşk ile bürüyen gelsin.
Taş üstünde durup suya bakanlar,
Dünya kirlerini kürüyen gelsin.