Dünya denen bu han, bir tozlu yoldur,
Gönül heybesini hikmetle doldur.
Kibirle yükselen, bir gün alçalır,
Benliği öldüren hakka en yakındır.
Sükût deryasına dalan durulur,
Nefsin zincirleri orda kırılır.
Gözünü yumunca içindeki nur,
Gönül sarayına elbet kurulur.
Geceyi yoldaş et, dertleş her anla,
Hakikat sırrını özünde anla.
Lisan-ı hâl ile susmak başkadır,
Yoğrulmalı insan biraz irfanla.
Yunus’un izinden yürüyen gelsin,
Özünü aşk ile bürüyen gelsin.
Taş üstünde durup suya bakanlar,
Dünya kirinden arınan gelsin.
Kayıt Tarihi : 4.05.2026 23:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı şiirler okunmaz, insanın içine işlenir... Bu dizeler; dünyaya değil, gönlüne yol arayanlara... Kibirden arınmayı, sükûtu, irfanı ve Hakk'a yürüyüşü hatırlatan bir gönül çağrısı. Çünkü insan, benliğini susturduğu kadar hakikati duyar.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!