"Neredesin?" diye sordum,
Fotoğrafın düştü bana.
"Çayın arkasındayım." dedin,
Gülüş düştü fincana.
Çayın ardı perde değil,
Saklanmaya yer mi olur?
Bir gönül görünmek ister,
Dumanla gizlenir mi olur?
Çayın ardı yol değil,
Saklanacak kol değil.
Bir fincana sığdıysan,
Bu iş bana kolay değil.
Dedim: "Şeker sen misin,
Yoksa kaşık mı sırdaşın?"
Güldün: "Bir yudum yaklaş da,
Belki bulursun adresim."
Belli çay bahaneymiş,
Muhabbetin demiymiş.
Fincan değil gizleyen,
Nazın ince teliymiş.
Çay dumanı perde olmuş,
Bakışına yâr olmuş.
Fincan değil saklayan,
Gönlün bana dar olmuş.
Şeker oldun erimedin,
Kaşık oldun dönemedin.
Bir fotoğrafa sığınıp,
Yüzünü de göstermedin.
Dedim: "Çay biter elbet,
Duman göğe uçar gider."
Gülüp dedin: "Sabredenin,
Kısmetine yüz güler."
Çay biter de fincan kalır,
Muhabbetten nişan kalır.
Çayın ardına gizlenme,
Gülüşünden iz kalır.
Kayıt Tarihi : 8.07.2026 16:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir fotoğraf bazen bin kelimeden fazlasını anlatır... Bir fincan çay ise söylenmeyen duyguları saklar. Kimi çayın sıcaklığını görür, kimi dumanın ardındaki özlemi... "Çayın Arkasındayım"; tebessümün, nazın ve hasretin ince dokunuşlarını anlatan sımsıcak bir şiir. Bazen bir fincan çay, iki kalp arasında kurulan en güzel cümledir...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!