Kendimde çok emeğim var,
Her damlası alın teri, her çizgide emek var.
Düştüm, kalktım, yılmadım, yürüdüm yolları,
Sabırla büyüttüm içimde umut dalları.
Kırıldım bazen, içime attım sustum,
Gecenin koynunda kendimle konuştum.
Kimse bilmez içimde kopan fırtınayı,
Gülüşüme gizledim en derin yarayı.
Adım adım ördüm ben kendi benliğimi,
Acıyla yoğurdum sabrın özünü.
Ne varsa bende, kolaydan gelmedi,
Her zerrem çileyle çelikten kesildi.
Kendime borçluyum dimdik durmayı,
Yıkılsam da yeniden doğrulmayı.
Bir ömür işledim sabırla kendimi,
Küllerimden doğup buldum benliğimi.
Emeğim var bende, inkâr edemem,
Her yaradan bir hakikat derem.
Kim ne derse desin, yolumdan dönmem,
En büyük zaferim: kendimi bulmam.
Kayıt Tarihi : 2.05.2026 14:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı savaşlar alkışlarla değil, sessizce kazanılır. Bu şiir; düştüğü yerden defalarca kalkan, acısını içine gömen ve sabrıyla yeniden kendini inşa eden herkesin hikâyesidir. Çünkü insanın en büyük emeği, kendi üzerinde verdiği mücadeledir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!