Kendimde çok emeğim var,
Her damlası alın teri, her izimde iz var.
Düştüm, kalktım, yılmadım, yürüdüm yolları,
Sabırla büyüttüm içimde umut dalları.
Kırıldım bazen, içime attım sustum,
Gecenin koynunda kendimle konuştum.
Kimse bilmez içimde kopan fırtınayı,
Gülüşüme gizledim en derin yarayı.
Adım adım ördüm ben kendi benliğimi,
Acıyla yoğurdum sabrın dirliğimi.
Ne varsa bende, kolaydan gelmedi,
Her zerrem çileyle çelikten kesildi.
Kendime borçluyum dimdik durmayı,
Yıkılsam da yeniden doğrulmayı.
Bir ömür işledim sabırla kendimi,
Küllerimden doğup buldum benliğimi.
Emeğim var bende, inkâr edemem,
Her yaradan bir hakikat derem.
Kim ne derse desin, yolumdan dönmem,
En büyük zaferim: kendimim, sönmem.
Kayıt Tarihi : 2.05.2026 14:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!