Yıkılmış, virane olmuş yüreğim…
Sancılar içinde kıvranırken,
Bıraktığın enkazdan nasıl kalkacağım ayağa?
Tutunacağım tek dal bırakmadın giderken.
Nasıl yeşereceğim yeniden?
Bir gece daha sensiz geçti,
Penceremde yağmur, içimde sen.
Adını söylemeden yaşamak,
Ne zormuş,ne zor...
Sana giden bütün yolları ezberledim,
Karanlık düşüyor üstüme
Hava kararıyor dışarıda
Boğulacakmış gibi oluyorum
Seni düşündükçe
Birden gözlerin geliyor aklıma
O badem gözlerin
Seni sevmek…
Bir yangını avuçlayıp
“Canım yanmaz” diye kendini kandırmak gibi.
Gözlerin var ya…
İnsanı secde ettiren bir felaket sanki.
Bakınca içimde bütün dengeler devriliyor,
Kalbim şehir oldu, sen bütün sokakları kaybettin.
Ben bütün kapılarımı sana açmışken, sen o kapıların hepsini tek tek yok ettin.
Ben yine de bekledim…
Yıkıntıların arasında bir ihtimal gibi durdum,
Belki dönersin diye,
Belki adımı hatırlarsın diye.
Sessiz gelen aşktın sen...
İçime işledikçe
Feryadımı bile sana duyuramadığım,
Adını her gece sustuğum dualara sakladığım.
Bir kilimin ince ince dokunduğu gibi
Hiçbir duyguyu ertelemedim ben.
Yaşayacağım hiçbir şeyi sonraya bırakmadım.
Sonra diye birşeyin olmadığını biliyorum çünkü.
Hep yarına dair hayaller kurmak,gelmesi mümkün olmayacak
Zamanları beklemek benim işim değil.
Aşk zamana meydan okur
Bir kadın gördüm…
Yüzündeki çaresizlik anlatılamazdı.
Gözleri çökmüş, dudakları eğilmiş, elleri titriyordu.
O kadar yorgun, o kadar bitkindi ki
sanki dünyayla bütün iplerini çoktan kesmişti.
Sana sürgün yüreğim
Deniz gözlüm
Umudum,herşeyim
Sen ki...benim nefesim
Kıyamadığım sevgilim
Bir gece sustum içimde kopan fırtınalara
Kimse duymadı sessizliğimin çığlıklarını
Gözlerimde büyüttüğüm bütün yaralar
Bir “iyi misin?” cümlesine muhtaç kaldı
Ben en çok da
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!