Ne kelimeler yeter anlatmaya seni,
Ne harfler… ne de sözler.
Sen eşsiz bir varlıksın,
Ruhumun meleği…
Senin adın değince geceye,
Ay bile kendini susturuyor sevgilim.
Çünkü bazı güzellikler anlatılmaz;
İnsan yalnızca içine gömer onları,
Bir ömür kanaya kanaya taşır.
Ben seni öyle bir yerde sevdim ki…
Adını andım bir gece vakti.
Penceredeki tül hafifçe ürperdi.
Sanki karanlığın içinden değil de
yıllardır kilitli duran hatıraların arasından geçti sesin.
Aşk, usulca yaklaşan bir uçurumdu meğer.
Bir çift göz yetiyordu
Ey gönlüme hicranın en ağır mührünü vuran yar…
Seninle başladı içimde gecelerin matem rengi.
Bir bakışın vardı;
İnsan ömrünü yakar da
Külünü bile savurmazdı rüzgâra.
Ben seni
Ah İstanbul bilinmez gecelerde kimlerin canını yaktığın kimlerin gözyaşlarına,acılarına,çığlıklarına,çaresizliklerine,yalvarışlarına,dualarına,isyanlarına her kötülüğe sağır olup,kör olup ama
Hiç vazgeçmeden yanlarında olan İstanbul güzelliğine ve ihtişamına sığınan İstanbul.
Vazgeçilmez uğruna ölünen İstanbul artık sende eskisi gibi
Değilsin kötülükler pisletmiş seni gökyüzün eskisi gibi değil
Sende yaralanmışsın of çok üzmüşler senide nerde eski İstanbul ne oldu sana nasıl izin verdin nasıl kıydın senin için
Yanan kalplere sendemi kandın yalancılara hainlere
Sende yanarsın, yanarsın...
Bilmiyorum deme, ağlarsın ağlarsın.
Yaktığın kalbimin ahıyla
yaşarsın, yaşarsın.
Sevmek zordur diyorlar
Ben zoru sevenlerdenim
Unutmak kolay derler ya hep
Kolay olan sevilirmi hiç
Tenler birleşmedikten sonra
Ben babasız büyüdüm…
Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu gölge
Hiç düşmedi üstüme
Ne omzuma alınmışlığım var benim
Ne “aferin” diyen kalın bir ses
Ben daha küçük yaşta öğrendim
Fukara kalbim, yediverenler gibi açtı
Zihnimde gölge gibi kalmış düşüncelerim
Damarlarımda tortuya dönmüş kan pıhtıları
Yere düşmüş çehrem vardı
Garip kalmış saatler nasıl da coştu
Görünmez duvarlarım yıkıldı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!