Yıkılmış, virane olmuş yüreğim…
Sancılar içinde kıvranırken,
Bıraktığın enkazdan nasıl kalkacağım ayağa?
Tutunacağım tek dal bırakmadın giderken.
Nasıl yeşereceğim yeniden?
Karanlık düşüyor üstüme
Hava kararıyor dışarıda
Boğulacakmış gibi oluyorum
Seni düşündükçe
Birden gözlerin geliyor aklıma
O badem gözlerin
Seni sevmek…
Bir yangını avuçlayıp
“Canım yanmaz” diye kendini kandırmak gibi.
Gözlerin var ya…
İnsanı secde ettiren bir felaket sanki.
Bakınca içimde bütün dengeler devriliyor,
Kalbim şehir oldu, sen bütün sokakları kaybettin.
Ben bütün kapılarımı sana açmışken, sen o kapıların hepsini tek tek yok ettin.
Ben yine de bekledim…
Yıkıntıların arasında bir ihtimal gibi durdum,
Belki dönersin diye,
Belki adımı hatırlarsın diye.
Hiçbir duyguyu ertelemedim ben.
Yaşayacağım hiçbir şeyi sonraya bırakmadım.
Sonra diye birşeyin olmadığını biliyorum çünkü.
Hep yarına dair hayaller kurmak,gelmesi mümkün olmayacak
Zamanları beklemek benim işim değil.
Aşk zamana meydan okur
Bir kadın gördüm…
Yüzündeki çaresizlik anlatılamazdı.
Gözleri çökmüş, dudakları eğilmiş, elleri titriyordu.
O kadar yorgun, o kadar bitkindi ki
sanki dünyayla bütün iplerini çoktan kesmişti.
Sana sürgün yüreğim
Deniz gözlüm
Umudum,herşeyim
Sen ki...benim nefesim
Kıyamadığım sevgilim
Bir gece sustum içimde kopan fırtınalara
Kimse duymadı sessizliğimin çığlıklarını
Gözlerimde büyüttüğüm bütün yaralar
Bir “iyi misin?” cümlesine muhtaç kaldı
Ben en çok da
Engin denizlerde yüzmek istiyorum
Açılmak istiyorum uçsuz bucaksız maviliğin için de
Tenim de biraz soğuk,biraz ılık tuzlu suyun ipeksi dokunuşu
Vücudumu saran hafif dalgalar
Yorulmadan pes etmeden kulaç atmak istiyorum
Gökyüzü ve denizin maviliği arasın da kaybolmak
Gücüm kalmıyor artık hissediyorum
Yanıyor bedenim
Tükeniyorum
Söz geçmiyor Ruhuma
Deniyorum,çabalıyorum
Dedim ya tükeniyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!