Ben en çok sustuğum yerde yoruldum,
kimse duymadı içimde kopan kıyameti.
Gülüşümün altına sakladım bütün acıları,
herkes “iyi” sandı, ben her gece biraz daha bittim.
Bir ev vardı içimde, odaları karanlık,
Ben seni bir ömre değil, Ölümün unuttuğu zamana sevdim.
Öyle bir sevdim ki... Dağlar sırtını bana döndü, Denizler tuzunu kaybetti, Gökyüzü yıldızlarını söndürüp Yas tuttu.
Sen... Bir insan değildin artık. Kaderin alnıma yazdığı En büyük savaş, En ağır imtihandın.
Aşk dediler... Onlar gül kokan bahçeleri anlattılar. Ben ise Dikenlerin kanattığı ellerle Sana uzanmayı öğrendim.
İhtiras dediler... Ateş sandılar. Bilmediler ki İnsan en çok Küllerinin içinde yanarmış.
Ben seni sevmeyi, Bir ömür taşınacak yük sandım. Meğer sen, İlk fırtınada bırakılacak Bir gölgeymişsin.
Adını her gece Yıldızlara emanet ettim. Sabah olunca Gökyüzü sustu, Ben sustum.
Sen giderken Kapılar değil, İçimdeki bütün mevsimler kapandı. Çiçekler açmayı unuttu, Kuşlar yolunu, Ben ise Kendimi...
Sigara yaktım.
Ama bu sefer gece değil,
gündüzün en göz alıcı zamanında…
Gökyüzünün yeni yeni oluştuğu,
güneşin yavaş yavaş eşsiz rengine büründüğü
sabahın ilk ışıklarında.
Git...
Uçsuz bucaksız gölgelerin olduğu
Yerlere git.
Kim kalmış o gölgende,
Dön bir bak geriye.
Mabedim
Tutsağın olmuş tüm benliğim
Esir düştüm o ceylan gözlerine
Aahh...!O bakışın yok mu ?
Benim canımı yakan
Mabedim,sana esirim,esirinim
Bir gece sustum içimde kopan fırtınalara
Geceyi omzuna almış bir kadın gibiydi yalnızlık,
Sessizdi…
Ama sustukça büyüyordu içimdeki çığlık.
Bir kırık aynaya baktım bu sabah,
Yüzüm değil, yıllarım parçalanmıştı.
Adını içimden geçirince
sanki eski bir kitabın sayfası aralanıyor;
tozlu raflardan bir koku yükseliyor,
çocukluğum, gençliğim, kırgınlığım
aynı cümlede buluşuyor.
Nasıl bir büyüsün sen…
Uykularımı bölen,
Yokluğunla bile sarmaş dolaş olduğum,
Soluğumu kesen… nasıl bir büyüsün sen?
İçinden çıkamadığım,
Ruhumu saran görünmez duvarlarla örülmüş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!